"bilmediğim"i biliyordum oysa...

bazen merak ediyorsun birini...
gerçekten merak ediyorsun...
yapmaman gereken her şey geçiyor kafandan birer birer...
bütün verdiğin sözler azat ediliyor içinde...
deli gibi merak ediyorsun...
onun nefes almama ihtimali nefesini çekiyor ciğerlerinden...
hasta olma ihtimali yaralıyor seni...
ve o merak içinde olasılıklar kilitlemişken seni
deli gibi açmak istiyorsun kilitleri
anahtar olmaya çalışıyorsun...
kırmaya çalışıyorsun...
olmadık şeyler geçiyor zihninden...
aramak istiyorsun...
ulaşmak istiyorsun işte bir şekilde!
zorluyorsun kaderini...

zaman geçiyor ulaşıyorsun merak ettiğine...
soruyorsun:
"nasılsın?"diye...
uzun bir zaman sonra yanıtlıyor cevabını...
cevabın geç gelmesi değil seni yaralayan,
o kadar umursarken umursanmamak değil!
hala öğrenememek...
hala bilememek nasıl olduğunu...
sonra veriyor cevabını...
öyle bir cevap ki bilmediğin harflerle dokunmuş sanki...
bilinmezliklere gömülmüş...
zaten bilmediğinin farkında"bilmediğin gibi..."diyor...
oysa senin seçimin değildi bu "bilinmezlik"
sen hiç bu kadar bilmeye susamamıştın!
o bilmediğin seni bilerek yaralamak istemişti belli ki...
biliyordun işte!

sonra saçmalıyordun avaz avaz...
"bilmeyen" kimliğine bürünüyordun
karşıdakinin seni bildiği gibi...
daha doğrusu bildiğini sandığı gibi...

bir resim yapmak

bir resim yapmak isterdim ben
kimsenin kullanmadığı
kimselerin bilmediği renklerle donatmak isterdim resmimi
düşlerimi boyamak isterdim rengarenk
içimdekileri sığdırmak isterdim beyaz bir sayfaya...
duygularımı gizlemek isterdim bulutlar ardına...

bir resim yapmak isterdim
bir adamın haykırmasını
bir çocuğun ağlamasını
bir ninenin gülmesini isterdim resmimde
işte,benim yerime...

bir resim yapmak...
aptalca bulduklarımı nehrime atmak
söylenmemesi gerekenlere mezar kazmak
düşüncelerimi siyaha boyamak isterdim

ben...
bir resim yapıp
geçmişle geleceğe dair soruları bir kenara atıp
karakterlerime "sadece o anı" yaşatmayı isterdim...

ben bir resim yapmak...
beni anlatıp
"beni anlayanlara" açmak isterdim kapılarımı...

ben...
canlılığımı kağıda gömüp
sürünmek isterdim boş duvarlarda...

neyimeyse...

saçmasapankızZ

saçmaladı
korkup kaçtı gerçeklerden
karanlıkta kaybolup
düz yollara tırmandı
yalvaran seslerle geceyi tırmaladı
duyan olmadı
yıldızlar bile kaçtı
birden yağmur yağdı
umutlarını ıslattı
paslanmış kalbi hayallerini çaldı
sabah olmadı
güneç hiç doğmadı
saçma sapan kız
oturup ağladı
gerçekleri çıkarıp
gözlerine dayadı
ama sabah olmadı
güneş hiç doğmadı
saçma sapan kız
aydınılığa çok geç kalmıştı...