persona noN grata~~

Sonsuzluk ve

2012-01-30T00:46:00.002+02:00

Sonsuza kadar şiir okunan bir akşam olsun istiyorum.

Akşam bitince sonsuz bitmesin istiyorum bir de.

Ankara, Mon Amour!

2012-01-28T23:36:00.005+02:00

Hız sınırını aşmaya korkan bir otobüsün arka koltuklarından birindeydim. Başımı yaslamıştım cama; yadırganmadan akan, olağan akışa sürüklenmiş manzaranın ağır çekimindeydi gözlerim; aklım hayatın binbir türlü halinde, alelacele oynanan bir "komşuculuk"tu, bir o düşünceye, sonra başkasına, daha başkasına... Ağaçlar, evler, çocuklar düşünecelere karışıyor; sonra bir yumağın çamurda ilerleyişi gibi yeni izler, eskilerinin yerini hemencecik alıveriyordu. Ne düşündüğümü, neler düşündüğümü bile bilemiyordum. Yavaş ilerleyen otobüse de kızmıyordum artık. Her şeye geç kalmıştım biraz. İşte tam burada şu şarkı başladı.

Yeni bir sokağa girdi otobüsümüz (benim ve boşluğu dolduran gölgelerin), manzara akışından sıyrıldı sonra -o da yeni bir yol buldu kendine ve akışı anlamlı dizilere dönüştü- düşünceler bir komşuda karar kılıp yemeğe de kalmak istediler, alacalı kedinin kucağında huzur buldu çamurlu yumak... Cama isteksizce yasladığım başımı kaldırıp istekle izlemeye başladım yeni sokağımızı (her yer biraz bizim değil miydi sahi?) ve ağır gitsin istedim otobüsümüz. Sonra şu şarkı başladı.

Önce, adının Suna olduğunu sonradan öğreneceğim, bir kız geçti manzaradan. Ayağında rugan ayakkabılar, üzerinde kırmızı bir elbise, minicik elleri elbisenin ceplerinde... Ben nedense onun manzaramızda çok kalmasını istedim, uğraşsam görebilecekmişim gibi ellerimi cama yaslayıp başımı sola - en sola - çevirdim hatta. Olmadı. İnsan bazı şeylere istese de yetişemiyor. Bu çaldı işte bunu düşünürken. Sonra Emel çıktı sokağa, eşya yüklü bir kamyondan indirilmiş gibi biraz eğreti. Ömer acele adımlarla ardımızda kaldı ve bolca yeşil.

Biz ilerliyorduk durmadan. Madam Litvak duruyordu yol kenarında, eli boynundaydı ya da tek dizi incisinde... Camı açıp "Sinemaya mı?" diyecektim, yetişemedim. Geçiverdik...

İşte. Anlatayım istedim bu kez bir kitabı ve böyleyim, okurken. Uzun cümleler kurarak bir kitabın anısına hakaret ediyor olma düşüncesi hâlâ üzerimde yepisyeni.

2012-01-11T01:29:00.006+02:00

Elleri yosun kokan bir çocuktu.

Kar Bize Gelmedi, Yine de Biz Ona Gittik

2012-01-02T00:20:00.009+02:00

Mesela, ellerim çok üşüdü diye bana güldüler. Sonra ben tabağa koyulan kara şekil verdim. Akşamdı, yine de beyaz. Eldivenlerim kilometrelerce uzakta bir kanepe altında dinlenmekteydi. Kimbilir belki de uyuyorlardı, gece olmasını bekleyememiş erkenden yatıvermişlerdi.

Sonra işte, üşüdüm. Mesela ellerim çok üşüdü. Yol boyunca da ısınmadı.

Aslında tüm bunlar dönüşün hikayesi. Gidişinkiler radyoda çalan o şarkıda kaldı.

.

En Mutlu

2011-12-28T14:18:00.002+02:00

Yılın bu zamanı genelde yaptığım gibi geçmiş yazılara baktım biraz ve bu yılın en mutlu üç yazısını seçtim. Her nedense 2010'un aralık ayını da bu yıla dahil ettiğimi söylemeliyim.

Okurken, yine böyle günler olsun istedim.

1. Ölsem Mutlu Ölürdüm

2. "22"

3. Ah Mikro, Benimle Gel, İzmir'e Gidelim

.

2011-12-24T22:59:00.002+02:00

Yine bir Yann Tiersen gecesi... Adam akıllı dinlemeyeli en az altı ay oldu. Onu dinlemek, rutin bir gün bitiminde "haydi dinleyeyim!" edasıyla dosyayı açmak gibi değil. Onu herhangi bir günde dinlemem mümkün değil. Olağan dışı olmalı illaki, içim her duygudan biraz edinmiş, ağırlaşmış, hatta dolup taşmak üzere olmalı. Hem, onu oturup her dinleyişimde garip bir his bulaşıyor ruhuma. Yazmak istiyorum işte, belki deliler gibi yazmak, sonra çıkıp sokaklara koşmak istiyorum, bağırıp çağırmak istiyorum, yorulmak, usul usul yürümek, üşümek en çok, sonra ısınmak sıcacık battaniye altlarında, sonra ağlamak...

En çok da

gözlerimi kapatıp gece vakti bir sokak ortasında dönmek istiyorum, kollarımı açıp dönmek, dönmek, dönmek...

Sev Kardeşim

2011-12-19T17:42:00.008+02:00

Gün olur devran döner. Gün olur yazar kişisi oturup saatlerce ruh haline uyan bir şarkı arar, gün olur bir kitap olur bu aranan, şiir olur, sonra kıyafet olur (evet ev içinde şekilden şekle giren bir insan evladıyım - cosplay dükkanı lazım bana), sonra film olur işte... Buluncaya kadar canım çıkar işte çoğu zaman. Bu sancılarımın çoğunu "sevimli film" arayışları oluşturuyor diyebilirim. Böyle bıcır bıcır, içine yatıp uyunulası, baştan sona yüzümde kocaman bir gülümsemeyle izleyebileceğim şeyler... Geçen gün yine böyle bir sevimli film arayışında aklıma yıllar yıllar evvel izlediğim bir Türk filmi geldi, hatta ismini hatırlayamadım da google'da "otobüste paltosunu ilikleyen" gibi absürt bir arama yapıp harekete geçebildim. Belki hatırladınız, ismi "Sev Kardeşim".

İçerisinde Adile Naşit, Münir Özkul, Halit Akçatepe, Zeki Alasya, Hulusi Kentmen gibi sevimli insanların bulunduğu sıcacık filmlerden biri Sev Kardeşim. Hülya Koçyiğit ve Tarık Akan'la birlikte de iyice tadınmaz yenmez bir kadro oluşturmuşlar vakt-i zamanında.

Aslında çok fazla şey anlatmaya gerek yok. O "her telden insan" diyebileceğimiz şirin aileyle, Zeki Alasya'nın elinde bir ördekle sünnete gelmesiyle, Haliç Akçatepe'nin motoruyla merdivenlerden aşağı iilerleyişiyle, Hülya ablamız ve Tarık ağabeyimizin apar topar -birbirine iliklenmiş paltolarıyla- otobüsten inişleriyle öyle güzel ki, o bahsettiğim kocaman gülümseme yüzümde oluşuverdi izlemeye başlar başlamaz. "Şambaba tatlısı da alsana bana" gibi bir repliğe geldiğinde küçükken bunu "çambaba" anladığımı ve noel ağacı gibi bir tatlı hayal ettiğimi de düşününce...

Her şeyi geçtim de, ya o şarkıya ne demeli? Bu şarkıya ancak böyle bir film yapılabilirdi diyorum:

bak kardesim, elini ver bana
gel kardesim, nese getirdim sana
al kardesim, ye ic gul oyna

sar kardesim, kolunu boynuma
sev kardesim, canim feda yoluna
tap kardesim, tum insanlara

dunyaya geldik bir kere
kavgayi birak, her gun bu sarkimi soyle
sevdikce guler her cehre
amaclar hep bir olsun, kalpler birlikte

dunyaya geldik bir kere
kavgayi unut, her gun bu sarkimi soyle
sevdikce guler her cehre
mutluluklar bir olsun, aci birlikte

Velhasıl, hep uzaklarda aramamalı insan sevincini, o sevinç geçmişte bir yerde saklanıyor da olabilirmiş. Nostalji diyorum, güzel. Güzel mi güzel...

P.S: Bu film şu filmin uyarlamasıymış aynı zamanda.

Daha Başka, Yine Böyle

2011-12-15T00:28:00.003+02:00

Bugün evden hiç çıkmadım. Dün de, ondan öncesinde de... Dışarıda kuru bir soğuk var ve pencere manzaraları da beni dışarı çıkmaya sürükleyecek kadar çekici değil. Her yer sapsarı, mat... Evin yanında bir hapishane vardı beni mutlu eden (hapishanenin insanı mutlu edeni görülmüş şey olmasa da bunun için geçerli sebeplerim vardı, yalnız o başka bir yazının konusu.) birkaç yıl önce yıkıp yerine bir çocuk parkı yaptılar. Gündüzleri çocuklar, hava kararırken de sevgililer geliyor. Önceden, küçükken, akşamları balkona çıkınca karanlıkta minik ışıklar görürdüm ve konuşmalar duyardım. Fısıltıyla konuşurdu askerler ve o akşamlar çok soğuk olurdu. Ellerindeki küçük ışıkların -sigaraların- içlerini ısıttığını düşünüp avunurdum. Şimdi bile bazı akşamlar birileriyle dışarı çıktığımızda, hava soğuk olduğunda, içimizden biri sigara yakınca onun ısındığını düşünüyorum. Hem artık üşümeler korkutmuyor beni, hatta mutlu ediyor. Düşünüyorum da o askerler de mutlulardı belki...

Şunu da düşünüyorum: Aşk. O da soğuk kış gecelerinin birinde doğmuş olmalı.

Sonra uyuyorum işte. Kış uykusuna mı yatsam diye diye...

.

Paragrafın Yalın Hali

2011-12-10T02:22:00.008+02:00

Işıkları yak, dedim. Ben, ben... Geldim. Sesimi bekliyormuş gibi hemen çöktüğü yerden kalktı, perdeyi sıyırdı onun yerine, böylece sokağı aydınlatan ışığın bir parçası odaya doldu. Yalnız hepsi değil, azıcığı. Gözlerini kısıp bana bakıyordu, yüzünde çoğu isteyip azı bulan ama bununla da yetinemeyen -ama yine de gururundan ödün vermeyen- bir çocuğun bakışı vardı. Sanki açınca içerisi daha da aydınlanacakmış gibi, yerinde isteksizce kıpırdanıp pencereyi açtı. İçeri kara hasret bir gecenin keskin soğuğu girmeye başladı. Sonra o, yüzüme baktı usul usul. Bu bakışını sevdim. Bu bakışını çok sevdim. Bakışını paketleyip kendime hediye ettim.

.

Tek Cümle

2011-12-03T23:23:00.002+02:00

Sadri Alışık, gel, gel de sesinden öpeyim seni.

.

2011-12-01T23:45:00.003+02:00

Kendime zarar vereceğim kısma gelinceye kadar hiçbir şeyden haberim yokmuş gibi... Oraya geldiğimde ise artık her şey için o kadar geç oluyor ki... Olmamam gereken bir yerde, bir başıma, dönüşü olmayan yollarda...

Sonra işte ne yapacağımı bilmez bir halde oluyorum.

Kimseye danışamıyorum, çünkü başkaları olmakta da iyi değilim.

Hiç iyi değilim.

.

Bu Yazı Anlatamadı

2011-11-30T00:27:00.006+02:00

Büyüdük sanırım ya da bana öyle geldi. Geldi ve yanıma oturdu cümlesi. "Hoş geldin" demedim, hiç gitmemişti zaten, buradaydı, "az bekle, şuralarda bir yerde olacaktı"nın içindeydi, "nasıl da göremedim!" in yanında duruyordu. Aldım, burada olman ne güzel, dedim. Hoş geldin, demedim, diyemedim, buradaydı, içimde...

Büyüdükçe geçmişim karalanıyordu, kötü ediyordum kendimi, kötü sıfatlarla anıyordum. Unutmak mıydı ya da büyümek miydi adı, olgunluk ya da daha başkası... Bilemiyordum, sadece elimde bir kalem, karalıyordum. Öyle değildin dedi, nasıl sevindim! Değilmişim. Değilmişim. Değilmişim. Üç kez, beş kez tekrarladım da geçmedi sevinci.

Hani seversin, anımsarsın, nerededir nasıldır dersin (kendi kendine), yine de sormazsın ya... Arkadaşınmıştır ama korkarsın, hepsi eskidendi diye, o aynı hisle karşılık vermez de içim kıyılır diye... (Kaçmak mıydı adı?) (Öyleydi.) (Öyleyse yakalandım.) (Güzel bir yakalanıştı bu.)

Tüm imla hataları benim şimdi. Yine de mutluluğum bozulmadı.

.

Ayakkabımın Teki ve Korkuları Başımın

2011-11-23T15:57:00.008+02:00

Küçükken annemle kalabalık evlere giderdik. Kapılardan girerdim de içeri -annemin elini uzunca bir süre sıkıca tutmamın, elimin ıslanmasının, parmaklarımın uyuşmasının hemen sonrasında- içimi bir korkudur alırdı. Alırdı, götürürdü. Ayakkabımın tekinin çalınma korkusuydu adı. Annem, yüzüme bakmadan, ayakkabılarını benimkilerin yanına koy, derdi de alırdım onları; onca ayakkabı, terliğin arasına sığdırıverdiklerimi alır yukarı koyardım, bir başkasının değerlisi'nin üstüne.

İçeri girerdik sonra -annem önden yürürdü hep- içerinin de içerisine... Odalar vardı, dolu dolu. Annem belki ikimizin kaplayacağı yeri düşünüp içerisinde o kadar boşluk olan bir odaya yönelirdi. Ben ayakkabılarımı düşünürdüm, teki giderse ne olurum diye, annem tanıdık bir yüz arardı odalarda. Sonra sürüklerdi annem beni, sığardım bir yere, otururdum. Korkardım zamandan, gitsek ya derdim, derdim de içime içime, kimseler duymazdı. Benim gibi annesinin yanına oturmuş küçük kızlar görürdüm, onlar da beni görürlerdi, belki duyalardı da. Nedense kalabalıklarda bütün küçük kızlar birbirlerini hemen görürlerdi. Belki onlar da korkarlardı ayakkabılarının tekinin çalınmasından, bu yüzden belki en eski pabuçlarını geçirirlerdi ayaklarına böyle zamanlarda. Ben yapmazdım. Korksam da yenisini, güzelini giyesim gelirdi.

Susardım sonra. Evin yakın akrabalarından biri olduğunu düşündüğüm bir kız, bir abla, elinde bir sürahiyle içeri girerdi. Tek bir bardaktan herkes su içerdi. O ablaları hiç sevmezdim. O sürahileri de sevmezdim, hiç yetmezdi suyu. Sıra anneme gelmişken araya uzanan elleri de sevmezdim. Ayakkabılarımı çok severdim işte. O ablalar, küçük kızlara su uzatmazlardı. Sanırım o zamanlar çocuklar hiç susamıyorlardı.

...

.

Vega Şarkısı Çalma Vaktidir

2011-11-16T23:47:00.005+02:00

Ben yokken hani, düşer de düşermişsin, söylediler. Gördüm de. Hani ben yoktum, sen varmışsın öyle duydum, gördüm bile. Ben yokken yağmurdan dönmüş dönmüş de gitmişsin. Yağmışsın. Düşmüş, düşmüş, düşmüşsün tane tane. Özlem var bir de, ikisi ağır ağır çok ağır.

Ama yine de var sevdiklerim yağdığın yerde. Onlar için çocuklar kadar şen, sevindim.

Oralara bak iyi iyi düş düş düş...

Pencerelerin birinde olamadığımın hüznünden, cümlelerimin eğriliğinden sen sorumlusun.

.

Susuşlarda Pelerin Yükü

2011-11-12T19:04:00.006+02:00

Bir.
Bir iki.
Beş.
Bir, bir, iki, beş, beş, beş.
Üç.
Üç.
Dört…

Düşüyorlar. Hepsi birer siyah küçük pelerin edinmişler. Sayamıyorum. Birdi, iki oldu, tekrar bir… Çok. Oraya gidiyorlar. Hepsi birleşiyor. Onlar şimdi siyah, kocaman bir pelerin, dürülmüş duruyorlar kabın içinde. O adam çalıyor radyoda. Bir tuşa bastığında birkaç kelime kayboluyor benliğimden, gidip oraya gizleniyor. Sonra bir akordeon sesi duyuluyor, şarkının uzağından gelircesine… Hokkanın içindekiler dökülüyor. Her yer simsiyah: Gece. Pelerinini giymiş karşımda oturuyor.

Kelimelerimi, diyorum, verir misin? Avuçlarımı açıp bekliyorum. Avuçlarım mürekkep karası. Ellerimin ayasında birikti bu kez söyleyeceklerim, diyorum. Üzerime siliyorum ellerimi, sürtüyorum giysilerime, leke çıkmıyor. Mürekkep lekesi diyor -geçmişten gelen- o ses, zor çıkar. Üzülüyorum.

Uyandım. Kan ter içinde kalmışım. Sırtım sırılsıklam, üzerimdekiler derime yapışmış sanki. Doğrulayım dedim, olmadı. Alnımda bana ait olmayan bir nesne var, düştü düşecek. Elimle yokladım; sıcak, ıslak bir bez. Kim koydu bunu? Elimi alnıma götürüp sıcak ellerimle ateşimi ölçüyorum. Hasta olmalıyım epey. Akşamı hatırlamaya çalışıyorum… Ne zaman hastalandım ben, evde başkası var mıydı ve bu hangi bez parçası? Sarı renkli olmalı diyorum – belki de bir sayıklama hali bu- dolapta kalan tek temiz bez oydu. Başımdaki nesneyi elime alıp rengini çözmeye çalışıyorum, göremiyorum, gece izin vermiyor.

Kavga çıkardım. O pelerini bana geri ver deyip tüm gücümle asılmaya başladım. Amma da uzun, çektikçe geliyor. O geldikçe ben geriye doğru kayıyorum. Sonra bir buz pistinde buluyorum kendimi, pelerini üzerime giymişim. Başarmanın mutluluğunu hissetmeye çalışırken bir başka duygu çıkageliyor: Endişe. Ben buzda kaymayı bilmem ki!

Öğrenmişim. Rüya galiba bu, diyorum. Rüya olmalı. Ben buzda kaymayı bilmem, bir kez buz pistine gitmişliğim var, o kadar. Bir de televizyonda izlerim bazen, buzda kayanların kostümlerini severim… Rüya olmalı. Çok güzel kayıyorum; ama ya çatlarsa bu? Filmlerde ne zaman biri buzun üstüne çıksa çatlardı. Bu da çatlayacak. Aman yarabbi, öleceğim! Yok, yok. Dur, bu rüya... Ne güzel kayıyorum! Akordeon sesi çok net şimdi, şarkıya ulaşmış olmalı. Piyanoyla birlikteler, mutlu olmalılar. Bu şarkının en mutlu kısmı burası şimdi…

Kırılıyor. Sesler… Ben biliyordum! Ne zaman bir filmde biri üstünde yürüse kırılırdı o buz. Su çok soğuktur şimdi. Üzerime ne giymişim? Pelerinim var, evet. O beni korur. Sesler çoğaldı, denge kayboluyor… İşte, düşüyoruz. Çok sıcak...

Düştüm.

Yine o merdiven basamakları sendelemesiyle uyandım. Bu kez bir buz kırılmışmış meğer. Üşüyorum. Boynumda soğuk bir cisim var, renginin sarı olduğunu düşündüğüm bez parçası buraya düşmüş. Nereden geldi bu? Ne oldu bana? Sabah ne zaman olacak… Soru işareti koymaktan yoruldum. Çok da yorgunum… Hissettiğim, üşüyen bir yorgunluk. Tam adı bu. Çok soğuk, dolaptan bir battaniye alayım istiyorum. Doğrulmaya çalışıyorum, yerden bir santim kalkamıyorum. Bir de uykum var ki...Gözkapaklarımı mandallamak istiyorum; çok ağırlar. Kalkıp yüzümü yıkamalıyım. İşte kalkıyorum...

Kalktım, yine pelerinliyim. Çok üşüyorum, buzdan kurtulmuş olmalıyım. Yalnız, üzerimdekiler çok ıslak. Ellerim simsiyah olmuş istemsiz temaslarla. Hokkayı aramalıyım, üzerimdeki koca pelerini o minik boşluğa sığdırmalıyım. Mürekkepli bir hokka olmalı o yeniden. Sözcükleri geceden alıp oraya sığdırmalıyım.

Aramaya koyuldum. Bir minik mürekkep kutusu nereye gizlenebilir diye düşünüyorum. Kırtasiyelere baktım, yok, işe yaramadıklarını düşünüp kaçışmışlar. Bir nesne kaçıyor, tuhaf bu, yine rüya olmalı… Aramaya devam ediyorum, kimsesizler yurduna bakıyorum önce. Orada yoklar, sonra köprü altları geliyor aklıma… Bir köprü altı çocuğu orada birkaç saat durup gittiklerini söylüyor. Çok da yoruldum. Boynumda sarı bir bez parçası... Gittikçe sıkılaşıyor. Nefes almakta zorlanır oldum. “Ben daha fazla koşamayacağım” diyorum yanımdakine. (Yanımdaki kimdi? Önemsiz biri olmalı.) “Yazamıyorum zaten, o mürekkep o hokkaya girse ne olacak?” Yanımdaki, gözlerini dikip bana bakıyor; saçları alnına düşmüş kumral bir genç adamdı bu, “Belki yazardın bir gün” diyor, “ama bulamazsan bu hiç’e dönüşecek. Bunu kaldırabilecek misin?” Yazamasam, konuşamadıklarımı yazamasam diye düşünüyorum, ne olurdu bana?

Sarı bez boğazımda iki ele dönüştü, nefes borumla uğraşıyor.

Başımı kaldırdı o iki el, belimden destekleyip yatakta oturur vaziyete getirdi ve su verdi. Deli gibi öksürüyorsun, dedi, ne vardı sanki o kadar koşacak? Bir kız sesi. Yumuşacık, sarılıp yatılası bir ses. Ateşin hala düşmemiş, üzerindekileri çıkarmaya çalış, ben de bezi tekrar ıslatayım. Gece lambasını açtı, uzun dalgalı saçları var, boyu da uzun sayılır, zayıf gibi… Nermin'e benziyor. Eve nasıl girdi ki, kapıyı ne ara açtım… Sahiden Nermin mi? Ya da bu da rüyanın bir parçası... Her şey allak bullak. O gelinceye kadar üzerimdekileri çıkarayım dedim, kollarımın eti parça parça sanki. Bir t-shirt çıkarmanın bu kadar zor olacağını kim tahmin edebilirdi ki?

O içeriye girmeden evvel t-shirt’ü kollarımdan sıyırabildim. İşin en zor kısmına geldiğimde, ayak seslerini işittim. Yaklaşan bir çift ayak sesi… Geldi ve hızlıca çıkardı zincir addettiğim şeyi. Sanki saatlerce uğraşmıştım da olmamıştı ya; şimdi o, benden oldukça üstün ve süper güçleri olan biri haline dönüşmüştü.

"Neredeyim ben Nermin?" deyiverdim. Yüzüme bakıp, hiçbir şey hatırlamıyor musun sahiden, dedi. “Çok kötü rüyalar gördüm.” “Ateşin çok fazla, normal bunlar, uyu şimdi. Sabaha her şey netleşir” deyip ve ıslattığı bezle yüzümü, boynumu, kollarımı sildi. Üşüyordum, çok soğuktu; ama sızlanmak da istemedim. Birkaç adımın tahta zeminde yaptığı gıcırtı ve bir kapı kapanışından sonra tekrar uyumaya karar verdim.

Bu kez uyandığımda sabah olmuştu, pelerinli rüyanın tekrar görülmemesine sevinmiştim. Yatakta doğruldum, beyaz bir havlu parçası düştü kucağıma. Sarı değilmiş deyip gülümsedim. Yalnız, ellerim, simsiyahtı. Mürekkep lekesi demek zordu bunlara, sanki mürekkeple yıkamıştım ellerimi. Ellerim dedim ya, daha o an akıl edebildim onları alnıma götürmeyi de ateşimin düştüğünü anlayabildim. Yataktan kalkıp lavaboya gideyim istedim ya başaramadım. Bacaklarım iki çuval et yığını gibi yapışmıştı yatağa. Kıpırdandığım anda müthiş bir acı ayaklarımdan sıyrılıp belime hücum ediyor, yüzlerce iğne vücuduma batırılıyormuş gibi sızlıyordu. Katran karası ellerimi sevmeyi öğrenmeliyim, fikriyle tekrar başımı yastığa gömdüm.

Düşünceler uzun, upuzun bir ip yığını gibiydi. Ucunu bulsam onu takip edecektim ve bir yumak haline getirip aklımdaki karışıklığı çözecektim. Aramaya koyuldum.

.

Kalsın

2011-11-12T17:55:00.006+02:00

kitap aralarına işlediğim isim
yalnızlıktan devşirme akşam soğuğu kokusu
uyur uyanıklığı bilincimin
usulca gelip yanaklarıma duran sıcak
bakışımlar
mavisi -- griye çalan bir gökyüzünün
ağaç altına gömdüğüm bayram şekeri
erimeden, tükenmeden, eskimeden, silinmeden
kalsın.

Büyüyen

2011-11-06T18:06:00.003+02:00

Bayramlarda, illa da onlarda, daha da yalnız hissediyorum kendimi.

Kalabalıklara girdikçe yalnızlaşmak... Bu.

Peki, özlem?

.

Ruh Yolculuğu

2011-11-02T23:13:00.010+02:00

"Çocuk büyüdü
Yalnızlık oldu..."

Şükrü Erbaş

Şu ara izlediğim animedeki karakterlerden biri; sanat okulunda okuyor, son sınıfta. Yalnız bir boşlukta gibi, hayata dair düşünecek o kadar çok şeyi var ki... Bazı insanlara özgü o netlik, ilgi alanlarındaki net dağılım, onda yok. Her şey, hayatındaki pek çok şey, karmakarışık. Bunların yine üstüne çok geldiği bir anda bisikletine atlayıp dışarı çıkıyor. Öyle şeyler düşünüyor ki, kendini bir anda bilmediği bir yerdeki bir sahilde, uzanmış olarak buluyor. Ne kadar yol gittiğinden bile habersiz. Geriye dönmek de istemiyor. Çocukken merak ettiği şeyi -acaba nereye kadar gidebilirim?- sorusunu yanıtlamak için azıcık parasıyla, eski bisikletiyle -en hazırlıksız şekliyle- kendini bulmak için yola koyuluyor. Animede bu kendini keşif için çıktığı geziye "ruh yolculuğu" diyorlar, Japonya'da böyle bir terim var mı bilmiyorum; lakin bundan bahsedilirken sanki her on kişiden biri bu yolculuğa çıkarmış gibi bahsediyorlar. Sanırım orada yaygın bir durum bu. Fakat "ruh yolculuğu" ya da "journey of the soul" türünden aramalara gidince ölü ruhların gezintileriyle ilgili sayfalar açılıyor internet ortamında.

Hayatım boyunca, yirmi iki yılı aşkın bir süredir, içinde bulunduğum durum işte o çocuğunkiyle tamamen aynı. Ve tek ihtiyacımın gitmek olduğunu düşünürken bu kısmı animede gördüğümde hiç şaşırmadım. Yalnız, nereye gidebilirim, nasıl? Burada, bu ülkede, bu şehirde, olduğum yerde yaşamımın ağları öyle bir örülmüş ki nerdeyse bir yere gitsem birçok kişiyi de beraberimde götürüyorum.(gitmek tek başıma alabileceğim bir karar olmaktan çıkıyor, bir sürü yaşamı etkiliyor demeye getiriyorum) Ya da işte şu anki durumumdaki gibi hep olduğum yerde kalıyorum. Belki burada kadın olmanın getirdiği bazı kısıtlamaların da etkisi büyük. Bindiğim neredeyse her otobüste asılan bir adet muavinin olduğunu düşünürsek -ki ben köşeciğimde müziğimi dinleyen bir insanım, muavinle göz göze bile gelmiyorum- çıkıp bisikletle bir ilçeden ile gitmek bile sıkıntı olacaktır. Geçmişimizde böyle bir örnek de yok değil ne yazık ki...

***

Blogla bu aralar pek ilgilenemiyorum. Açıkçası yazacak çok fazla şey yok; hiçbir şey beni yazmaya itecek kadar heyecanlandırmıyor. Hem artık elle tutulur nitelikte yazılar yazmak istiyorum. Sırf yazmış olmak için nitelik yoksunu kelime birleşimlerinden sıkıldım.

Az film izliyorum, çok müzik dinliyorum, kalan vakitlerde de kitap okuyorum. Bu şehirde çok yalnızım. Neredeyse hiç arkadaşım yok ve sevdiğim havalarda yürüyüşe çıktığım yolları da sevemiyorum. İstediğim film vizyona düştüğünde bu şehre uğramıyor bile, tiyatrolar desen hayali bile uzak... Burada beni tutacak, yaşama bağlayacak şeyler çok az: Aile sevinçleri ve tek tük anılarımın olduğu birkaç sokak, bir taş bina. Bu kadar. O sokakların ve okul anılarının hepsi de yetişkinliklerini sevmediğim çocukluk arkadaşlarıyla an be an kirleniyor...

Yanlış anlaşılmasın, mutsuz değilim. Genel bir mutsuzluk -ya da eksiklik hissi- hep var ama şu an inzivaya çekilmiş insanlara hakim bir huzur esiyor buralarda. Beni yoran şeylerden çok uzakta, kendimden çok uzaktaymışım gibi hissediyorum bazen. Hayal ettiğim şeylerse imkansız görünüyor buradan: Onlar tepedeyken ben uçurumun dibindeyim. Sevdiğim insanları da ayırdım, çok azıyla görüşüyorum, hatta üç dört kişi ya var ya yok. "Şu gün görüşelim, şunu yapalım" diyen bazı sevdiğim insanların attıkları mesajları günler geçtikten sonra anımsıyorum ve artık çok geç olmuş oluyor. Bu halimi anlatmam imkansız. Sanki herkes bir önem sırasına dizildi ve ilk ona girenleri kapıdan içeri aldım, gerisine de hala eski değeri vermeme rağmen onları bir yere sabitledim. Ve bu benim mutsuzluğumdan ya da onların bana bir şey yapmış olmalarından kaynaklanan bir hal değil.

Mevsimin kışa düşmesini izliyorum pencereden, balkona çıkıp saksı çiçeklerini okşuyorum kirpiklerimle, biraz şiir okuyorum... Ağaçlar sararıyor, gün düşüyor, gün yükseliyor; günler böyle geçip gidiyor işte.

Neyse ki geçiyor. Bunu bilmek güzel.

The Winter

2011-10-26T00:15:00.006+03:00

Her şey üst üste dizilmeye başladı. Haberlere bakmaya korkar oldum. Sadece; geçecek, bitecek diyebiliyorum. Bunlar da teselliden hallice bile değil, düpedüz teselli oluyor.

Çok sinirliyim bir de. Bağırıp çağırasım geliyor, sonra üzülüyorum işte.

Yalnızca müzik iyi geliyor. "Kış geldi mi, bu uğultu ne? Bu kargaşa kimin..." diyesim, diyebilesim var.

Ama susuyorum da içime, içime içime Balmorhea çalıyor, ben dinliyorum nicedir:

Böyle Bir Şey Olsun!

2011-10-19T23:52:00.000+03:00

Porselen Bardakla Su İçmeyi Sevmiyorum

2011-10-16T01:34:00.003+03:00

Okul bittiğinden beri, şu ana kadar, yaptığım şey neydi diye düşünüyorum. Şöyle bir şey çıkıyor:

Bir anime buluyorum, izliyorum, ağlıyorum.

Belli bir süre etkisinden kurtulamıyorum.

Sonra bir anime serisine daha başlıyorum.

Ağlıyorum.

Animeye başlıyorum.

Ağlıyorum.

Anime.

Ağla.

Ani.

Ağ.

Ve tüm bunların başlıkla bir alakası yok gibi. Aslında az önce anime izlerken ağlıyordum. Lavaboya gittim. Gözlerimin yanmasını dindirdim. Su içtim. Öyle dalgınım ki porselen bardaktan içtim. Sonra geldim. Bu yazıyı yazdım. Bu kadar. Bitti. Birazdan da yeni kabuslarımı görürüm, o olur. Ne iyi...

Anime karakterlerinin melek olduklarını düşünmeye başladım. İşte tam onlar kadar iyi bir insan olmak istiyorum. Tam o kadar. Animenin birine göç edesim var. Animelerdeki gibi iyi olasım... Çok iyi olasım...

Üçü

2011-10-10T02:22:00.003+03:00

"Zamanın birinde..."

-yaşayan insanları seviyorum.

Ve sevmek, nedene bağlanabilecek bir eylem olsaydı -ki olmadığı konusunda hemfikiriz- bunun için şöyle bir açıklama yapmak yerinde olabilirdi:

Sanırım bunu hiç beceremediğimden, ondan.
Olsa.
Gerek.

.

Çiy

2011-10-04T00:30:00.002+03:00

Sevdiğim biri üzgünken aynı üzüntüyü yaşıyorsam kendi hayatımda, aslında ikimiz için de sevinecek bir şey varmıştır. Ama görmemişizdir. Görmeyeceğizdir yine de, yine de bilmeyeceğizdir.

.

Ekim Düşüyle Gelen Bir Pazar Kitabıydın Besbelli

2011-10-02T21:14:00.005+03:00

" Pazar günleri... Şimdilerde... Sokak aralarından geçerken... gözüme pijamalı aile babaları ilişirse, kışın, yağmurlu gri günlerde tüten soba bacalarına ilişirse gözlerim... evlerin pencere camları buharlaşmışsa... odaların içine asılmış çamaşır görürsem... bulutlar ıslak kiremitlere yakınsa, yağmur çiseliyorsa, radyodan naklen futbol maçları yayımlanıyorsa, tartışan insanların sesleri sokaklara dek yansıyorsa, gitmek, gitmek, gitmek, gitmek, gitmek....... isterim hep."

Çocukluğun Soğuk Geceleri

-

Tezer Özlü

Halim Öyle

2011-09-20T23:40:00.006+03:00

Abuk sabuk yazılar yazıyor; yazmakla kalmayıp silmiyor, silmemekle kalmayıp bir de yayınlıyorum onları. Yazmanın ardından bir pişmanlıktır gidiyor, bloga giriyor, yazıyı kaldırıyor, rahatlıyorum. Bu bir süreç haline gelebilir. İhtimal dahilinde bu yazı da diğerlerinin yanına yollanabilir. Şu ara en son yapmak istediğim şey yazmak. Gariptir, yazmaya da çok ihtiyacım var bugünlerde. Dünlerde de vardı, yarınlarda da olacak sanıyorum.

Yalnız, yazdığım şeyler artık beni tatmin etmiyor. Çünkü içimi alıp yazının içine koyamıyorum. Bir günüm bir günüme uymuyor'u geçtim, an'ım anımı tutmuyor. Bir yazıya hüzünle başlayıp gülerek bitirebilecek kadar karmaşık durumdayım. Ya da "saçma bir durumdayım" demeliyim. Bir şarkı dinliyorum sözgelimi; aklıma gelmemesi gereken tonlarca şey geliyor, sonra gözlerim doluyor ister istemez, sonrası yok. Gözlerim doluyor, donuyor orada o damla. Her şey içime içime akıyor... Sonra gülerken buluyorum kendimi. Böyleyim. Bugünlerde.

İçinde bulunduğum şeyin pişmanlık olduğunu sanıyorum bazen. Yaptığım bazı şeylerin, yazdığım bazı cümlelerin ağır yükü omzuma biniyor. Hamallık denilen şeyin manevi boyutunda kalıyoruz, karşılığında avcumuza birkaç kuruş pişmanlık düşüyor -yağmurdan sert doludan hallice- . Sonra öyle yapmasaydım, öyle yazmasaydım'lar... Oysa her şey "gemiler gibi" denilmişti, akıp giden bir yerde nereye nasıl tutunabilirsin?

Değişiklik olsun deyip ve birkaç başka nedenden gittim İstanbul'a. Biraz kaldım, biraz gittim, biraz konuştum çokça yoruldum. Güzel insanlarla güzel vakitler geçirdim. Biraz kahve içtik biriyle, biraz konuştuk, biraz yürüdük de yorulduk. O kedileri sevdi, ben seyrettim. Cihangir tarafındaki parkta durduk. Oradaki ahşap evi sevdik. Gemiler geçti yüzümüzden...

Bir başkasıyla günler öncesinden planladığımız üzere Sahaf Festivali'ne gittik. Çokça güldük, baktık, dokunduk, aldık, taşıdık, yorulduk. Eylemler büyüdü, çoğaldı, öyle dolu doluyduk -ellerimizdeki poşetler kadar, poşetin içindeki kitaplar kadar- Ne hikmetse o bol bol Marquez buldu, ben bolca Füruzan. Aramıyorduk işin tuhaf tarafı, en azından ben aramamıştım. Ne çıktıysa kendiliğinden çıktı, ne aldıysam kendiliğinden oldu. Ferit Edgü, Bilge Karasu gibi piyangodan çıkan isimler de oldu. Birkaç kitabı sadece ismine bakarak aldım, ne çok severdim bunu. Sonra biz henüz yarısını dolaşabilmişken ellerimizdekilerin farkına varıp "gidelim hemen"lemeye başladık ve kaçtık. Biri durup bizi izleseydi kaçtığımızı düşünebilirdi, öyle bir tedirginlik vardı üstümüzde, çekiştirmeler vardı, acele adımlar... Bir de oradan kartpostallar aldık. Çok sevdim onları da. Eski ne güzel dedim, dedim.

Neyse işte. Geldim. Oralarda yapamadım. Gidersem belki kalasım geliverir diye düşünmüştüm -ne de olsa eski bir tutkuydu İstanbul bende- ama çektiğim şey koca bir yabancılıktan öte gidemedi. Güzeli sevmeyi istemedim. Şehirlerden güzelini sevmeyi beceremedim.

Ankara'yı özledim. Çok özledim. Çok.

Ankara'nın içindekileri de pek çok.

Yorgun bir günün akşamında giderken tramvayda, bir kadın bilekliğimi sevdi. Yaparmış böyle şeyleri, merakı büyükçeymiş. Kardeşi güldü. Nasıl ki bu dedi, ben Ankara'da yaşıyorum dedi, bulamam seninki gibisini. Güldüm, Ankara'dan bu da dedim. Tam da özlemişken, düşünürken orayı bu oldu. Sonra onlar birkaç durak sonra indiler, gideceklermiş hemen günün gecesinde mi ne, kimbilir. Kıskandım. Çok. Tatlı bir kıskançlıktı bu.

Şimdi buradayım. Dün bahçede yalınayak yürüdüm, biraz oturdum. Sonra çocukken dolaştığımız yerlerde dolaştım bisikletle. Artık kimsenin taştan futbol kaleleri yapmadığını gördüm, dahası top oynayan bile yoktu. Kendi kalelerimizin olduğu yerlere bakıp eski beni, eski onları gördüm bir an. Sadece bir an. O bir an'ı sevdim. Pek çok. Sev -dim.

Böyle işte. Ya da öyle olsun. İşte.

Yeniden merhaba.

*İlki azura, ikincisi sLn -bahsedilenlerin-

*Gemiler gibi - bir Ezginin Günlüğü şarkısı

*Başlık Çamur'dan

.

Yoldaki

2011-09-14T18:12:00.004+03:00

Alacalı duvarların bilmediğim yataklarında uyuyanları düşünüyorum, uyumaya gidenleri, uyuklayanları, bir annenin 'uyu artık' diyen sesini, o sesin yorgan altındaki yankısını, bitimindeki minik kahkahayı... Düşünürken bir ışık daha sönüyor renklerin içinden, kimdi, nasıldı, neden söndü... Küçülüp koltuğuma gömülüyorum -sanki izlediğim kişi uyumuş da izleyecek bir şey kalmamış gibi-

Sonra görüntüler akıyor pencereden. Başımı sürekli değişen zemine dayıyorum her şeyin geçici olduğunu kendime hatırlatırcasına...

.

2011-08-30T02:16:00.002+03:00

İnsanlar kötü.

Çok.

Çok.

Ç...

.

İyiyim

2011-08-23T03:06:00.012+03:00

Bir sisin içinde yürüyorum. Eğer hayatımın şu dilimini bir eyleme benzetmem gerekseydi, bu olurdu işte. Kendimi çözmekten yorulmuş bir şekilde, oturup ağlayamamış; ama yine de yere çökmüş, kapanmış. Öyle isteksiz, öyle korkak...

Kendimden nefret bile edemiyorum, hissetmekten yorulmuşum.

Her şeyim yarım, isteklerim bir günle, hatta bir saatle, dakikalarla sınırlı.

Hislerim yok gibiler, çoğu zamansa oradalar... Her şey hayal meyal. Her şey belirsiz. Her şey karmakarışık aslına bakarsan. Ve ben toplamaktan yorulmuş bir ev hanımı. Ya da karmaşıklığın ortasında yaşamayı seven bir ev hayvanı. En iyi ihtimalle liseli genç kızım, dağınıklığıyla mutlu. Mutlu değilim gerçi, mutsuz desen o da değilim. Neyim, nasılım, neredeyim? Yanıt yok. Hatlar kapalı.

Hep bu kötü hava koşullarından, sıcaktan bunlar diyip suçu başka şeylere atan biri olabilseydim şimdi, iyiydim iyi.

Dahası sisli havaları da pek severim. Çelişki üzerine çelişki...

Tamam. Geçti. İyiyim.

Bir sisin içinde yürüyorum işte. "Yürümek ne şans!" diye yamuk bir gülümseme var dudağımda. Kıvrımına dokunsan silinecek o da.

Göz gözü görmüyor.

Görmem gerekenleri ise bir gri duman ardında yitiriyorum.

Yağmurlu Yastık

2011-08-11T06:30:00.002+03:00

O günden sonra her sabah -istisnasız- yağmur sesiyle uyanıyorum.
(Her sabah, bana öyle gelmiş oluyor... )
Bu gece hiç uyumadım.

yine yağmur yok.
-dahası, sesler de kayboldu.-

Başımı yastığa gömersem sesleri geri alabileceğimi söyledi biri.

Elimde bir tas, yastığa gidişimin sesidir işte bu:

- Yağmurunuz varsa biraz alabilir miyim? Bizimki bitmiş de...

Söyledikçe Gerçek Olacak mı?

2011-07-30T02:17:00.007+03:00

Bir başka dünya mümkün dediler. Gittik, gördük. Güzeldi. Şirindi. Sevdik. Dünyayı unuttuk. Ama ne yapsak, ne etsek de ora'lı olamazdık ki biz... Biz bu dünyadandık. Bilemedik.

* Şu şarkıyı dinlemeli bolca.
* Başlık da o şarkıdan:" Malt - Mutlu"

.

Başucumda - Mim

2011-07-25T18:00:00.003+03:00

"Dün gece rüyamda seni gördüm. Olup biteni ayrıntısıyla hatırlamıyorum; tek hatırladığım, sürekli birbirimizin yerini alıyorduk; ben sen oluyordum, sen de ben. Sonunda sen bir şekilde alev aldın, bense ateşin bezlerle söndürüleceğini hatırladım, eski bir etek aldım ve sana onunla vurmaya başladım. Fakat sonra dönüşümler tekrar başladı ve öyle bir noktaya vardı ki, artık orada sen yoktun, yanan bendim ve etekle vuran da bendim. Ama vurmak bir işe yaramadı; yalnızca, bu tür şeylerin ateşe karşı hiçbir faydasının olmayacağı yolundaki eski korkumu doğruladı. Fakat bu arada itfaiye gelmişti ve sen bir şekilde kurtarılmıştın. Ama eskisinden farklıydın, hayalet gibi, karanlığa [...] tebeşirle çizilmiş gibi ve cansız ya da belki yalnızca kurtarılmanın sevincinden gücün tükenmiş bir halde kollarımın arasına yığılıverdin. Fakat dönüşebilirlik tehlikesi burada da devam ediyordu, belki de birisinin kollarına yığılan bendim."

Franz Kafka - Milena'ya Mektuplar

Kafka'nın yazdıklarıyla hissettiğim şeyler arasında çok fazla ortak nokta bulduğum bir zamanda okumuştum kitabı. Çok, çok değerlidir benim için bu yüzden. "En ..." dir. Sonra da aynı yerinde olur mu bilemem ama şimdilik başucumda.

*
"Yalnızlık hadi gidelim'dir çoğu kez,
Hadi n'olursun."

"Otobüs camlarını en çok,
en çok televizyon antenlerini,
çatıların eğimini (içimize doğru) ve kuşları,
insan yüzlerini sonra,
birbirini rendeleyen insan yüzlerini,
sonra komşu evde azarlanan flüt sesini,
bir kadehin duruşunu ve sokağı (yüzümüze taşan)
ve romanları daha da çok bir iştahla
okur, okurdum da,
hep sen kalırdın aklımda.
Sen kalırdın senden de büyük.

Anlardım ki, insan bir başkasındaki kendini okur;
ve okunanlar yalnızlıktır."

Hasan Ali Toptaş - Yalnızlıklar

* Simeranyasında başka bir dünyayı düşleyen bir adamı anlatan roman. Burada söylemekten bıkmadığım, bıktırdıysam da çekinmeden yeniden yazacağım Samim'in anlatıldığı kitap: Yalnızız - Peyami Safa.

Muhteşem tespitler yapan, derin, zeki bir adam . Kitabı okudukça hayran olmuş, Meral'in davranışlarına baktıkça kızmış ama Peyami Safa romanlarının olağan bir durumu olduğu için aldırmamıştım. Kadınlar biraz daha sevse ah, demeden edilmeyen kitaplar yazıyor Peyami amcamız. Bu kitabı benim için asıl değerli kılan kısmı, kitabın sonlarına doğruydu... Telepatiydi adı. Tüylerimi diken diken etmişti o kısım, sonrası malum...

* Ortaokulda okumuştum. Bana "kitap" adlı şeyin çok güzel bir şey olduğunu fark ettiren odur. Bu yüzden değerlidir. Dizi halindeki uyarlamasını da ne zaman görsem TV de, oturup izlerim. Çalıkuşu - Reşat Nuri Güntekin

* Sonuncuya Aylak Adam'ı koyacağım. Nedenleri birkaç önceki yazıda saklı.

Çok fazla kitap okuyamadığım bir dönem olduğu için şimdilik bu kitapları başucumda belledim, bilmem bunları aşacak şeyler olur mu... Buraya yazmak istediğim ama mimin sınırlayıcı "beş adet" maddesinden dolayı ekleyemediğim birkaç kitap daha var ki; onlar da şöyle:

Ermiş var, Halil Cibran'ın... Ergenlikle olgunluk arasındaki bir çizgideyken bir pencere aralamıştı bu kitap bana. Bir liraya almıştım, sepete düşmüş ve bu yüzden üzmüştü beni.

Bütün Şiirleri - Behçet Necatigil var sonra. Şiir okuma isteğinin ilk doğduğu zamanlarda öylesine seçtiğim bir şairdi. Sadece "Sevgilerde" şiirini biliyordum ve onu bilmek bu kitabı edinmeme yetmişti. Alkım Kitabevi'nden, kapanmadan önce edindiğim son kitap...

Rüzgar gibi Geçti. Söylenecek çok şey yok, klasiktir, filmi eskicedir, kitabı kalındır. Ben liseye yeni geçmiştim okurken. "Bitmesin" diye ağlayışımı unutamam.

Ayfer Tunç'un Evvelotel'i. İçindeki bir öyküden dolayı onu da yazmak isterdim.

Bu mimi bana yollayan Selin'e çokça teşekkürler...

Mim, benden azura'ya gitsin.

İyi ki Doğmuş!

2011-07-23T00:50:00.004+03:00

Sevgili Ender,

Aslında bu, şu an elinde olması gereken bir mektup sayfasıydı; fakat Metin sayesinde o güç bela edindiğim adresini nereye yazdığımı anımsayamıyorum. Anımsamış olsam bile artık çok geç olduğundandır ki buraya yazmak mecburiyetindeyim. (Blogu çok sevdiğinden mail atmak yerine de burayı tercih ettim.) (Bu arada Ankara'da olduğun yeni aklıma geldi, gülme bana :D ) Bu sefer göndereceğim diye düşündüğüm, dolabımda senin için bekleyen kitaplarını da yollayamıyorum işte. Bir yılı aşkın süredir, alınan bir hediye beklemekte öylece... Kızsan yeridir ama kızmazsın da, bilirim.

Sen aklıma gelince, mesaj atacağım tutunca ya da sabaha karşı mesajlarını alınca, aklımda nasıl bir tablo oluşuyor biliyor musun? (Neden böyle bir tablo oluşuyor bilemiyorum tabii sanırım zihin geçmişe dair bir resim arıyor ve onu "bu kişi işte" diyerekten sunuyor bana) Hani o sizin kantinden çıkmıştık, yağmur çiselemişti, oradan biyoloji bölümüne kadar yürümüştük ya... Tam orası işte. Tüm bu arkadaşlık boyunca yaşanılanların içinden neden o bilmiyorum. Sanırım o gün çok mutluydum. Evet, evet çok mutluydum! Go oynamaya gidişimize bağlayacaksın bunu biliyorum ama... (alakası yok, evet, hıhı)

O gün güzeldi.

Ondan başka günler de öyle...

Olası tren yolculuğumuz da güzel olacak bence. Sonra, Tekirdağ'a gidişimiz. Sonra sen yerleşince benim oraya gelişim de güzel olacak. Ankara'ya diploma için geldiğimde Harry Potter'ı baştan sona izleyişimiz de güzel olacak.(izlemezsek döverim, bekletiyorum bak) Balgat Park'ında çekirdek çitleyişimiz (gerçi benim çekirdekle pek aram yok ama), parktaki -artık beni geliş geçiş bayağı tanıdıklarını düşündüğüm- amcalar hakkında fikir yürütüşlerimiz...

Belki ilerde yaşadığımız yerde bir tiyatro olur, gideriz yine...

Bir yere gitmesek de eğleniriz ama. İşte bunu bilmek güzel.

Bu arada bunun doğum günü mektubu olduğunu düşünüyorsan aldanıyorsun. Shaggy ölmüş, onu diyecektim! (çok fazla gülüyorum şu an :D)

Neyse neyse neyse işte.

İyi ki doğdun!

Mutlu ol hep emi!

:)

Yazan, çizen, düşünen, gezen, karalayan, yazarken gülen, güldükçe mutlu olan kişi, doğum günü çocuğunun arkadaşı:

"aşenaz."

son olarak, "dinle" de beni hatırla :P

.

La Meglio Gioventù

2011-07-22T19:06:00.008+03:00

Baktı, yürüdü, gitti.

Kaldı bir yaşam dolusu sıcaklık, bir atılmaz hüzün.

Bir yerlerde var bu insanlar dedim, tanıyoruz onları, biliyoruz.

Seviyoruz.

Altı saatin sonunda, bir şarkı çaldı...

Neyse.

-Döndü, bana baktı ve ben kapıyı kapatıp her şeyi sildim. Zihnimde bir şey kalmadı. Evinin merdivenleri, yerdeki talaş... Hiçbir şey. Yerdeki kitaplar, kapıcı... Onları durdurmalıydım. İkisini de sevdim ama onları sevgimle zincirleyemezdim. Benim özgürlük anlayışım buydu. Herkes dilediğini yaşamakta özgür diye düşünüyordum. Ölümün nesi özgürlük?

İnsancıl

2011-07-19T17:30:00.003+03:00

Sevgili Mektup Arkadaşı

2011-07-18T21:20:00.002+03:00

Bir şeyler yazasım var, o yüzden yine buradayım. Geceyazısı dergilerimi ortaya çıkarıp oturup bir akşamüstü sakinliğinde "Acılezzet" i okudum yeniden. Sonra "bir gün herkes kendisi olsun" deyip kapağı kapattım.

Öykülerdeki insanlara imrendim.

Niye öyle biri olamıyorum dedim.

Öyle, nasıl?

Öyle işte, anlatması zor.

Ama bir deneyeyim.

Nasıl desem, onların hayatında saydam bir perde var sanki. Dış dünyayı görüyorlar, anlatıyorlar; ama onları o dünyadan ayıran bir şeyler var. Dışardakiler onlara dokunamıyor, onları sarsamıyor. İstedikleri, perdenin içine dahil olurken istemedikleri dışarda bir yerde yer edinebiliyor. Onlardan fazlaca bahsetmiyorlar. Biri öykü insanlarına dönüp bir şey söylese -havadan, sudan bahsetse mesela- umursamadan, bir şey demeden yürüyüp gidebiliyorlar. Tuhaf ve aynı zamanda da çok normal.

Tam derinleşmişsin mesela, düşünürken daha evvel fark etmediğin bir şeyi bulmuşsun; sonra biri gelmiş "havadan sudan bahsetmiş", sen fark ettiğin şeyden bahsetmişsin "hadi çıkalım buradan, ne oturup düşünüyorsun?" demiş. Sonra ona kızmışsın, belki kızdığını belli etmişsin o da kapıyı çarpıp iyi be ne halin varsa gör, bir şey demedik dercesine gitmiş. Sonra sen kızgınlığınla kalmışsın, kafan az önceki halini -dinginliğini- yitirmiş... Yahut bir başka türlü olmuş; ee napıyorsun, geç otur demişsin. Yine az önceki ruh halinden eser yok. Yani işin özü, ben umursamadan yürüyüp gitsem bile o an o umursamama durumumu umursuyorum ve her şey eskisi gibi oluyor. Hatta belki daha kötü.

Havadan sudan bahsetmek dedim ama bunu küçümsediğim anlaşılmasın, onlardan da bahsedeceksin elbet. Ama bazen taşlar yerine oturmuyor. O anın içini onlarla doldurman yanlışmış gibi bir hissiyat noktası bulunuyor içinde. Havadan sudan bahsetmek kötüymüş, daha mühim şeyler varmış gibi düşünceler üşüşüyor. Böyle durumlarda da bolca susuyorum işte. Karşımdaki biriyle konuşamıyorsam bu onu çok önemsediğimden kaynaklanıyor- muş, dün düşünürken en mantıklı sonucun bu olduğu kanısına vardım..

Daldan dala atlıyorum ama bilsen, hepsi nasıl da bağlantılı...

Bu arada reddedilmelerin seni hırslandırması güzel şey. Yalnız, şimdiden umutsuzluğa kapılman kötü. Biraz umuttan bir şey çıkmaz. "Umut işkenceyi uzatır"* uzatmasına ya umutsuz da yaşanmaz. Bir parça mutluluk için bir yaşam boyu işkence çekiyoruz gibi de geliyor zaten bana... Yaşam böyle biraz. Diyeceğim umalım ki güzel şeyler olsun.

İlkbaharı da özledim.

Sırası mıydı şimdi?

*Nietzsche

Mufassal Kıssa Başlarsın Garip Efsane Söylersin

2011-07-12T18:38:00.007+03:00

"Bu kısmı unutmayayım" diye araya iliştirdiğim ayraç düşüverdi. Kitabın hiçbir yerini not etmemeye karar verdim o an. Zaten bir kitabın birçok yerini not etmek de parçayı bütününden ayırmak kadar acınası değil miydi?

Bir süre tüm kitaplara küseceğim gibi...

Uzun zamandır hiçbir kitap beni sarsmıyordu, en son Yalnızız'daki o adam işte. Yıllar geçti, hala sarsar mı? Bilmem.

Dün akşamdan beri şu kitapla yaşadığımız şey yasaklı bir ilişki: Bitsin, bitmesin...

Bir balkon serinliğinde üşüdük.

Bitti işte.

Daha fazla da üstünde konuşamayacağım. Bir de... Belki ona "sağ ol" derim , sonra eklerim "ben ne çok geç kalmışım bu kitaba" diye...

* Başlık: Kitabın ilk sayfasından, Bâkî'den
.

Çapraza Karışık VII

2011-06-22T02:00:00.004+03:00

* Büyükler arasındaki diyalog mu desem iletişim mi, pek garip. Acaba diyorum yaşlanınca biz de mi böyle olacağız? Mesela kırgınlıkları konuşarak çözemeyecek hale mi geleceğiz ya da içimize mi atacağız? Çevremde küslüklere, kırgınlıklara rast geliyorum bazen. Çoğu anlaşılamamaktan, ben merkezcilikten, empati yoksunluğundan... Empati önceden yok muydu sorusu geliveriyor aklıma. Ya da şu evlenince başı göğe eren, yamalı bir kendini beğenmişlikle dolaşan insanlardaki gibi bu da... Büyüdükçe; ben büyüğüm, ben bilirim durumları... Kimse kimseyi anlamaya çalışmıyor, varsa yoksa; o bana bunu dedi, onu bunu bilmem ben duyduğumu bilirim durumları. Ya bir sorgula, onu geçtim sor bi' doğru mu anlamışsın diye... Ya susuyorlar büsbütün ya da bir ağız kavgasıdır gidiyor. Geçen gün bir kırgınlık yaşanmış, konuşmaya gittim doğru mu anlaşılmış diye... Kadın karşımda ağlamaya başladı ben öyle söylemedim diye, gel de üzülme. Karşılıklı birbirinizi dinleseydiniz bunların hiçbiri olmayacaktı işte; biri orda kırgın, diğeri diğer yakada ağlak...

* Ailem yirmi günde KPSS çalışmasıyla atanacağımı düşünüyor. Son gün çalışmalarına benzemez annem bu diyorum, olmuyor. Oturup çalışmaya başladım. Üç gün çalıştım, tarih bitmek üzere, jet gibi gidip her şeyi çorba etmekle meşgulüm işte. Çalıştım ama olmadı yalanını söyleyemeyeceğim için; ben çalışmadım dedim, olmadı. Annem üzülmekte, ben son gün çalışmalarıyla doksan alamayacağımın bilincinde... Bir mucizeye bel bağladık işte, gidiyoruz gündüz gece. Aha kafiye!

* Evde fazlalık gibiyim, eğreti bir duruşum var. Eşyalarım ortalıkta, hiçbir yere yerleşmiyorlar, öylece bir köşede...

* Eşyalara bakarken varlığını unuttuğum o siyah atkıyı buldum. Üç yıl öncesi örerkenki halimi anımsayıp bir müddet baktım, sonra ne yapacağım ki bunu ben dedim. Hala da kesilmemiş haliyle duruyor iki şişe bağlı. Zaman...

* Şu sınav durumu geçse de tatil başlasa artık. Kitaplarımı okusam misler gibi, filmlerimi izlesem, 1000+ larda olduğunu düşündüğüm google reader'ı temizlesem... Yapsam şunları, güzel.

* İstanbul'a da gidemedim. Buradan Selin, Canan ve Zeynep'ten özür diliyorum. Her seferinde haftaya geleceğim deyip gelemiyorum. Çok da meşgul bir adamım, bilirsiniz. En son yaz mevsiminde geldim ya şimdi sonbahar yapalım şunu diyorum, hep ondan... Evet evet. Ama geleceğim, bilin bunu. Gerçi Selin bana telefon ettiğinde tüm şehri dolaşmış kadar oluyorum ama bir de dünya gözüyle göreyim, hıhı.

* Çok özlediğim lise insanlarıyla da görüşmeliyim bu yaz. Kaldığımız yerden devam etmeliyiz. Birçoğundan önce mezun olduğum için hüzünlenmeliyim. Birkaç yıl içinde başımı bağlayıp elime bebek tutuşturmalılar, gülmeliyiz.

* İnsanların yakın akrabalarına başka gözlerle bakabilmelerini anlayamıyorum, sanırım anlayamayacağım da. Bugün aldığım bir haberle yine şok oldum ama içten içe sevindim de. Sevinmemeliydim ama işte, çoğu kişi bir şey başına gelmeden onun önemini kavrayamıyor ya... Oh olsun demek bile istedim. Kötü biri değilim aslında, sahiden... Ama kötü değil mi ya?

* Format atılmış bilgisayardan hiç hoşlanmıyorum. İstediği kadar hızlı olsun. Güç bela düzenlediğim bir odanın boşaltılması gibi bir şey... Fena.

* Blogun temasından ve headerından sıkıldım. Değiştirmeye de çok üşeniyorum. Renkleri uydurmak, header'ın nasıl olacağına karar vermek, bir sürü resim bulmak, onların sevilen kısımlarını almak, photoshopta saatleri tüketmek... Evet, kalsın... Ya da çizimini ben yapayım bu kez diye de bir düşüncem var. Bakalım.

* Gelecekte neler olacak çok merak ediyorum. Şu an aniden aklıma geldi ve yine merak ettim. Hadi ben uyuyayım.

* Görüşürüz. Hatta görüşelim.

* Yaşar dinliyorum şimdi, ortaokuldayken ne severdim, dinlemeyeli çok olmuş. "Yine kar yağıyor sokaklara, sana yar yol bulamıyorum" dedikçe kış gelsin istiyorum, dur daha yeni bitti demeden, kış gelsin. Bir de O'nun Vedası şarkısı çıktı karşıma, iyisi mi uyuyayım...

* Neyse gittim.

.

Yarın Ne Kadar Sürer?*

2011-06-18T12:20:00.003+03:00

Söyleyeceklerim bir koca yumak olup oturdu içime. Yiyemediğim her lokma bir ip ucuymuşçasına geliyor ağzıma. Asıldıkça da elimde kalıyor. Tüm yazdıklarımı siliyorum teker teker. Bu o ipin ucu değil diye diye... Ne yazsam beğenmiyorum da. Hiçbir sözcük içimdekileri giyinemiyor bugünlerde. Yaz geldi, ondan mı?

İnsanın dönüm noktalarından biri olmalı bu. Yalnız ayaklarımın bastığı alan çok büyük, ucu bucağı görünmez nitelikte. Yön duygum da hiç iyi olmadı ki benim... Yine bir ait olamamanın ortasındayım, bu köyün adı bu işte. Sonra , acaba gerçekte bir yere ait miyiz de sorguluyorum bu duyguyu diyorum. İnsan bir yere ait midir, olabilir mi? Hayır'sa neden o zaman bunu hisseden tek benmişim gibi...

Gideyim diyorum. Onu da beceremiyorum. Bugünlerde hiçbir şeye yetemiyorum. Hiçbir şey yolunda gitmiyor. Kandırıkçı şeyler bulup avunuyorum, minik iki kara göze bakıp seviniyorum; fakat başımı başka yere çevirdiğim anda tüm bu sevinç ışıltıları sönüyor. Gece oluyor, o sevdiğim zaman dilimi bile içimi genişletmeye yetmiyor...

Zaman geçsin istiyorum, sanki o geçince her şey geçecekmiş gibi... Sonra istediğim oluyor, geçiyor zaman; ben yine memnun olmuyorum. Bu kez de o kadar zaman geçmişken her şeyin aynı kalışına katlanamıyorum.

İçimi açayım birine desem o da olumsuz. Kimse anlamıyor çünkü, anlaşıldığım noktada da ben üzülüyorum. Sanki içimdeki bir sırdı ve artık onu bir başkası da bilince var olan değerini kaybetmiş gibi... İçimdeki acının bile bir değerinin oluşuna gülüyorum. Kendine değer vermeyip acı çektiren insanın acıya verdiği değer...

Gideyim istiyorum işte. Nereye olursa...

Mümkünse yalansız bir yer...

Mümkünse biraz gerçek...

Olur, değil mi?

*Başlık Eternity and a Day'den. Kendimden nefret ede ede -sırf ruh halime uyuyor diye- o dokunmaya, bahsetmeye kıyamadığım filmden aldım. Biraz daha kalırsam burada, başlık kendini imha edecek; zira içim çok rahatsız.

Karga Burga

2011-06-14T01:46:00.004+03:00

Kafam çok karışık.

Umursamazlıksa bir köşede bekliyor.

Kolaycılık. Ama çok da çekici.

Umursamamaya az kaldı, hissediyorum.

Bir de şey dedi biri geçen akşam, ne güzel dedi:

"Hepimiz çöplükte yaşıyoruz ama bazılarımız gökyüzüne bakıyor"

Göğebakmadurağı.

Bir de o, sihirden bahsetmişti sahi.

Var öyle şeyler, sıradan ama sihirli.

Yapmalıyız bir ara bunu.

Ne saçma yazı, hıhı evet, karışık bir de. Kafam gibi.

.

Başka

2011-06-10T14:56:00.005+03:00

Bitti. Zaman gitme vaktidir şimdi...

Oysa yeni gelmiştim ben, şu köşede azıcık dinlensem diyordum, bir yorgunluk kahvesini çok gördün. Aşk olsun.

Cemal Süreya da demiş ya: 'İnsanlar Ankara'da beklerler, kim bilir bekledikleri hayattır.' diye, ben ne çok bekledim Ankara'da... Nice beklemeler ördük onunla, sonra bitti umut, yenisini aldık, yeniden ördük. Karda kışta üşümedik hiç. Kalınca beklemeler giyindik. Ne iyiydi! Cemal Süreya da demiş ya... Tesadüf mü? Var mı tesadüf diye bir şey?

Yok. Boğucu diyorlar ya yok, öylesi değil. Hüzünlü diyelim. Beton yığını dediniz, yok, görünüşlere ne çok takıldınız dedim. Hem güzeli, iyiyi, tatlıyı sevmek ne kolay! Siz hep böyle kolay mı seversiniz kuzum? Oysa perdenin ardını görmektir biraz, sevmek. Ellerinle tutunup bakmaktır bir duvar ardına. Duvar boyunuzu aşmıştır da, tutununca ayaklarınız yerden yükseliverir -siz havalanmak dersiniz buna, bazıları ayaklarım yerden kesildi der- kendinizi bir güzel bahçeye bakar bulursunuz. Kimi güzel bahçelerin yüksek duvarları olur çünkü. Herkes bilsin orayı, herkes sevsin istenmez. Belki böyledir Ankara da.

Öyle. Öyle güzel anılar biriktirdik ki birlikte, güzel insanlar tanıdık. Dostlukları sığdırdık sonra, sen almaz bu valiz dedin, ben koymaya uğraştım. Küçük bir valize ne çok anı sığdı. Karın ortasında Ayşegül'le yediğimiz o dondurma mesela, Ender'le bir göçmen kuştu o mesajı günü, Şerife'yle gidilen bir Tunalı, yılbaşı günü gidilen bir Ulus, Fatma'yla "yağmuru seven deliler" günü -sağ tarafı daha iyi yıkarım peki-, bir Feridun Düzağaç konseri, bir başka gün, tek başına arşınlanan kalabalıklar, o tekbaşınalığın sevilen yanı, ansızın yağan bir yağmur... Ve ne çok Ayşegüller, Enderler, Hilaller, Oyalar, Fatmalar... En çok da Fatmalar...

Şimdi her şeyi bırakıp gitmek zorsa, işte bu yüzden zor. Zor günler de oldu, olmadı değil ama bir şekilde örtmüştük üstünü, o topraklarda yeni çiçekler açmıştı. Bir kahveli gün, bir lezzet topu ile çay, bir sıcak kek, bir akşamüstü kapardı hüzünleri...

"Ne bileyim çocuk!" diyesim geldi, şimdi ufaldın da cebimdesin, yanında birkaç kuruş bozukluk...

Söylenecek çok şey var şu an aklıma gelmeyen, aklıma gelse de kendimde kalmasını istediğim, kimisi söylenmeyecek kadar saçma, kimisi söylenmeyecek kadar anlamlı...

Öyle işte.

Büyüttün beni Ankara. Şimdi, mümkünse, vedalaşmadan ayrılalım. Vedalar çok ağır, hem idrak da edemem anlıyor musun? Elbette anlıyorsun, duygularımı erteleyişim mi bu?

Neyse. Görüşelim mi yine?

'Bir başka ülkeye, bir başka denize giderim', dedin
'bundan daha iyi bir başka şehir bulunur elbet.
Her çabam kaderin olumsuz bir yargısıyla karşı karşıya;
-bir ceset gibi- gömülü kalbim.
Aklım daha ne kadar kalacak bu çorak ülkede?
Yüzümü nereye çevirsem, nereye baksam,
kara yıkıntılarını görüyorum ömrümün,
boşuna bunca yıl tükettiğim bu ülkede.'

Yeni bir ülke bulamazsın, başka bir deniz bulamazsın.
Bu şehir arkandan gelecektir.
Sen gene aynı sokaklarda dolaşacaksın,
aynı mahallede kocayacaksın;
aynı evlerde kır düşecek saçlarına.
Dönüp dolaşıp bu şehre geleceksin sonunda.
Başka bir şey umma-
Ömrünü nasıl tükettiysen burada, bu köşecikte,
öyle tükettin demektir bütün yeryüzünü de.*

* Konstantinos Kavafis - Şehir

.

All of Me

2011-05-30T23:14:00.006+03:00

Sonu olmayan uykulara yatayım istiyorum... "Anne, lütfen biraz daha!"

Ve şu şarkı çalsın sonsuza dek:

Is there a cure for this pain
Maybe I should have something to eat
But food won't take this emptiness away
I'm hungry for you my love

Well I made it through another day
In my cold room
On scraps and pieces left behind
I survive on the memory of you

All Of me is all for you
You're all I see
All of me is all for you
You're all I need

Is there a remedy for waiting
For loves victorious return
Is there a remedy for hating
Every second that Im without you

All of me is all for you
You're all I see
All of me is all for you
You're all I need

All this life is all for love
It's the only road I'll choose
And every street and avenue
Only one will lead me back to you

One Love, One Love, One Love
One Love, One Love, One Love

.

Şehir

2011-05-27T01:31:00.005+03:00

Odaya tarçın kokusu düştü. Duş alıp üzerime o çok sevdiğim -eskimesinden korktuğum ama zamana yenik düşen yüzeyini görmezden gelemediğim- yeşil elbiseyi geçirdim. Sevgili okuyan, senin de öyle -üzerinde olunca seni bir his yumağına dönüştüren- kıyafetlerin var mıdır? Ya da konuşamayacak kadar yoğun duygular içerisindeyken, hep de öyleyken, giydiğin bir şey? İşte benimki o güzelim yeşil... Sabahtan beri içimde duramayan sözcükler giydirdi. Oturup bir güzel de kalem çektim gözlerime. Yeşile boyadım kapakları, siyah gölgeler düşürdüm üzerine. Bir bardağa sıcak, elmalı tarçınlı çay doldurdum sonra. Bir yazı için giyinip hazırlandım. Yaptım.

Her şeyi her ayrıntıyı anlatayım istiyorum şimdi. Saçlarımın henüz kurumadığını bil mesela. Odanın karanlık, perdenin tam kapanmamış olduğunu; çayın, kitaplığın üstten ikinci alttan üçüncü rafında durduğunu... Tam "Yalnızız" ile İstanbul'un uzak yerlerine annemle ablamı sürüklediğim o sahaftan aldığım "Rüzgar gibi Geçti"nin arasından tarçın kokusunun yayıldığını bil... Dört ciltlik, okunacak hali kalmamış I. baskıydı o, diğer kitabı ise Bahçelievler'deki güzel bir sokaktan almıştım. Bardağın hemen yanında H.'nin düğününde çelenklerden topladığım birkaç kuru karanfilin durduğunu da bil istersen. Karanfiller tuhaf çiçekler, kendini sevdirir ama en sevdiğin çiçek ne sorusunda aklına bir türlü o gelmez; "papatya!" deyiverirsin. Gösterişli kalabalıkların naif, güzel insanları gibidir onlar... Oysa, bilirsin, karanfiller güzel kokar. Bir de karanfille kadife sözcükleri arasındaki çağrışımlarım var. Karanfil kokusuyla mor yahut bordo bir kadife boyunca uzanıvermelerim...

Buraya bir Ankara yazısı yazmak için oturdum. Ama şimdi buna gücümün olmadığını hissediyorum. Sabahtan beri canlanan o şeyleri sakinleştirip eski yerlerine oturtuyorum. "Zamanı değil şimdi, daha zaman var" tesellilerimi sunuyorum onlara. Bazı düşünceleri uykulara yatırdım, birkaçı uykularımı kaçırmakta... Şimdi değil diyorum, şimdiden sonra evet.

Bu yazıyı öylece yayınlayacağım. Anladım, bendeki Ankara'yı anlatmak zor olacak. Ya başka akşamlara sığdıracağım ya da hiç yazılmayacak o yazı. Hiç bu kadar zorlanacağımı ummazdım gri şehir. Yine hüznün kaldıramayacağım bir şekil alıp kalemime dolandı.

Bekle beni. Anlatacak çok şey var.

.

Mim Postası

2011-05-21T15:51:00.004+03:00

Uzun zamandır mim gelmiyordu. Selin ne iyi etmiş de yollamış bir tane. Eski mim heyecanlarımız geldi de aklıma, bazı yanıtların üzerinde gün boyu düşünmelerim... Abartmışız sanki biraz ya da fazla önemsemişiz (ki bu sevimli bir şey sayılabilir). Ne hoştur ki ilk mim heyecanlarımı duyduğum yerde -evimde- bulduğum minik bir arada yazıyorum bu mimi de...
Başlayalım o halde...

* Gün içerisinde eğer gerçekleşirse şok geçireceğin şey?

- Çok erken saatlerde uyanıp uykumun olmaması. (bugünlerde çok şaşırıyorum sırf bu yüzden)

* Gördüğün zaman eğer almazsam uyuyamam dediğin şey?

- Uyuyamama boyutuna varmasa da bazı kitaplar, birisi için uygun olduğunu düşündüğüm bir hediye, çok beğendiğim bir saksı çiçeği o etkiyi bırakabilir.

* Uğruna diyetini bir kalemde bozduğun şey?

- Birkaç yıldır hiçbir şeye karşı öyle aman aman bir ilgim yok. Ama şimdilerde şunu dayanılmaz bulmaktayım.

* Uğurun var mı?

- Ihmm. Olsa bilirdim. Düşündüğüme göre yoktur.

* Kendine en yakıştırdığın renk?

- Kırmızı ve tonları olabilir.

* En sevdiğin takın?

-Midye şeklnde bir küpem var. Nedense yeri pek ayrı.

* Takıntın?

- Bir filme başlamadan evvel oluyor genelde bu. O ara aklıma gelen her şeyi tamı tamına yapmalıyım. Su içmek aklımdan geçtiyse misal, susamamış olsam da içmeliyim... gibi gibi şeyler. Aklıma şu an bu geldi.

* Ben bu şarkıyı duyunca şakırım.

-Her an şarkı söyleyen bir insan bu soruyu yanıtlıyorsa...

* Solunda ne var?

- Duvar. (neşahaneyanıt)

Mimi şu aralar yazma sıkıntısı yaşayan finduilasa postalamayı uygun buldum. O da isterse alıp güle oynaya kullansın.

.

Pencere Önü Çiçeği

2011-05-16T02:00:00.004+03:00

18 Eylül 2009'dan kalmış bir yazı olup İncesaz'ın Güney adlı parçasının hissettirdiklerinin yazıya dökülmüş halidir. O parçayla birlikte alınırsa anlamlı olabilir.

“Pencere önü çiçeğine
Ne ansızın yağmur ne gökkuşağı
Ne dipdiri sabah; gözyaşı"

Bülent Ortaçgil

Elini ver, dedi. Cebimin en derinlerinden çıkarıp uzattım ellerimi ellerine… Gözlerime bakarak tuttu ellerimi. Gözlerine baktım korkusuzca, sonra soğuk ellerini hissettim ellerimde. Ellerin üşümüş, dedim. Seninki de öyle, deyip masumca gülümsedi. İçimi ısıttı gülüşü. Ama kar etmedi ellerime. Ellerim sıcak olsaydı da ısıtsaydım ellerini, dedim içimden. Ellerimi umursamadım, sadece sıcak olsaydı da sıcaklığımı götürseydi beraberinde diye düşündüm. Eğer cesaretim olsaydı; kızarıp, yanan yanaklarıma götürürdüm ellerini. Oysa cesaret vermedi öyle. Hani öyle, öyle işte… Söylemedi bana hiç güzel söz. Güzel gülüşünü sundu, parlak gözlerini, içimde oyuklar açan gamzesini sundu. Vermedi hiç güzel söz. Güzel söz, hani sevgiyi, sevmeyi, sevileni anlatan… Bir cümle, bir kelime, bir hece…

Küçük komşu kızı… Bana öyle derdi bazen. Okul okumak için gelmiş buralara. Bizim evin yanındaki iki göz odası olan ahşap eve taşındıydı. Pencere önü çiçeği oldum o geldi geleli. Annem “işin yok mu kızım senin?” derdi ne zaman görse. Hiç pencere önü çiçeğinin işi mi olur? Okula gidişini gelişini sevdim desem şimdi, inanmaz kimse. Kitabını tutuşunu sevdim desem; saçma bulunur, bilirim. İlk onları sevdim ben. Uzun boyunun yanına ilişmiş gölgesinin duruşunu sevdim.

Bazen perdesini açık unuturdu, geceleri loş ışıkta kitap okuyuşunu severdim. Kapanan gözlerini, masada uyuyakalışını hayal ederdim. Onu uyurken görünce bana bir uykusuzluktur gelirdi. Yorgan altında hayaller kurar, bazen sabaha karşı rüyaya dalar, sabah onun düşüncesiyle uyanırdım.

Sonraları gördü beni onu izlerken. Perdeyi kapatıp çekip gitmezdim öyle zamanlarda. Sanki boş boş bakıyormuş, bakıyormuş ama görmüyormuş izlenimi vermeye çalışır, dalgın kız rolüne girişirdim. Belki o da bakar da görmezdi beni. Hiç bilmiyorum. Sonraları rastlaşır olduk sokakta. Birkaç kez selam verdi başıyla. Ben gülümseyebildim böyle zamanlarda… Yetişemedim bir kafa sallayışına. Sanki duruyordu zaman, kafamdan yüz bin tane düşünce geçiyordu da utancımdan gülümsüyordum ama dilim bir “selam” diyemiyordu. Ben diyesiye, o evinin bahçesine varıyordu…

Sokaktaki kadınlara da selam verir olunca benimsedi herkes onu. Acıdılar bir garip oğlan diye, öyle duydum. Yemek götürenler, bahçenin taze meyvesinden ikram edenler, sıcak ekmek paylaşanlar olmaya başladı. Annem durur mu? Baktı konu komşu benimsedi onu, o da verir oldu aşından ekmeğinden. Ben diyemezdim anneme “ben götüreyim” diye. Sonraları onu sevmiş, onun güvenilir olduğuna kanaat getirmiş olmalı ki bana götür der oldu. İlk götürüşümde o güzel gülüşünün yanına bir “teşekkür ederim, ellerinize sağlık” ekleyiverdi. Ne dese sever mi insan? Tüm gece aklımda tutmaya çalıştım o anı, o yüzü… Yüzünün hareketleri silinmesin istedim zihnimden.

Birkaç karşılaşmadan sonra adımı sordu, Elif, dedim. Ben de Bilal, dedi. “Elif ile Bilal” diye geçirdim içimden. O gece Bilal, Bilal, Bilal… diye diye sabahı ettim. Büyüktü benden, ağabey desem olurdu ya insan hiç sevdiğine “ağabey” diyebilir mi? “Ağabey, seviyorum” desen kulağa hoş gelir mi?

Zaman geçince alıştı mahalleye, sokağımıza… Hiç esirgemedi sesini, gülüşünü, cam gözlerini. Beni sevdi, biliyorum. “Küçük komşu kızı” demeye başladı. “Ne utangaçsın öyle” derdi bazen, yanaklarım yanardı; ama “Ne utanacağım Bilal ağabey, yabancı değilsin ya!” demeden de edemezdim. Bazen kitap okurdu bana bahçede. Anlamazdım okuduğu şeyleri ya sesi, sesi pek güzeldi.

Boyum uzasa da, vücudum kıvrılsa da hafiften, o görmedi bilirim. Bilirim de “görse ne olurdu acaba” diye de düşünmeden edemem. Hani bir de şu “ya” ile başlayan cümleler var ya, onlar hiç aklımdan çıkmaz. “Ya severse bir gün?” “Ya bir gün açarsa içini” “Ya bakışıma gizlediğim sözleri duyarsa…” Çıkılmaz ki böyle cümlelerin içinden.

Ben düşündüm. Ben sevdim. Ben gördüm. Ben görülmedim, sevilmedim ama olsundu. Hiçbir şey olmasa da yanımda dursun-du.

****

Bir gün, bir haber aldık. Bir haber çöktü gözlerime. Bir gün gideceğini öğrendik. Annesi çağırıyormuş, kulaklara böyle çalındı, okulu bitmediydi ama arkadaki sebebi hiç soran olmadı. Ben sordum; ama kendime, defalarca sordum. Bulamayınca geceler cevap, her şeyi kendime buldum. Her şeyin benim suçum olduğunu düşündüm. Ben şükretsem halime, ben daha fazlasını beklemesem gitmeyecekti diye… O gece, ıslandı yorgan yastık, ne varsa... O gece -bir gündüz gibi- uyanık geçti.

Gün ağarınca kapı çalındı, annem açtı. Gidiyormuş öğleden sonra, eşyası çokmuş; “Elif yardım etse, olur mu?” diye sormuş. Annem böyle demedi ama ben öyle hayal ettim işte. Öğlen hiç gelmesin istedim. Pencere önü çiçeği gibiydim, öyle sessiz, her şeyden öyle haberdar ama bir o kadar da bulunduğu konumu değiştirmekten aciz.

Öğlen de oldu, öğleden sonra da geldi. Ben neye nasıl karışayım? Zamana nasıl “dur!” diyeyim? Suyu unutulmuş bir çiçek gibi, istesem de açamıyordum güne inat…

Kapı çalındı, zaman “geldim” dedi. İstemeye istemeye yürüdüm sevdiğimle. İsteye isteye yan yana yürümek varken o sokaklarda, mutlu olamadım işte. Yollar güzeldi de hiç gidilen yol güzel olur muydu? Hele ki dönüşü tek başına üstleniyorsan…

Çok konuşmadık, o konuşmadı pek, ben de diyecek söz bulamadım işte…

Yol tükendi bir müddet sonra, sesini uzaklardan işite geldiğimiz o mekâna “istasyon”a geldik. Dilencilerin oluşturduğu yoldan geçtik güç bela. O dimdik yürüdü, ben biraz mahcup, biraz kırgındım. Kırgınlığım vücuduma yansımış olmalı ki “Elif yorulduysan, şu çanta daha hafif onu vereyim” dedi elindeki sırt çantasını göstererek. “Yok” dedim, kırgın vücudumu dikleştirerek, “Böyle iyiyim” . “Peki, öyleyse sen bilirsin” dedi. Bir şey demedim. Baktım etrafıma, o bir bank aradı muhtemelen, ben köşede ağlayan küçük çocuğa takıldım. Sonra annesinin eteğini çekiştiren, oyuncaklı oğlana baktım. Gözlerim gördü ister istemez birbirine özlemle bakan o çifti. Gözlerim gördü mutlu aileleri…

— Şuraya oturalım, dedi. Bir ağaç altında, gölgelik serin bir yerdi muhakkak. Oturduk yan yana… Gayri ihtiyari bakmak istedim bir daha ne zaman göreceğimi bilmediğim o simaya…

Bir yere dikmişti bakışlarını, bir şey düşünüyordu muhakkak, benim ardında kalışımla alakalı değildi orası muhakkak…

—Benim ne zaman döneceğim belli değil Elif, dedi.

—Neden ki Bilal ağabey?

—Annem çağırdı, hastaymış, epey hasta…

Gözleri daldığı yerden, yeni gelen trene kaydı. Ben de mavi bir valizle güç bela yürüyen tombul kadını fark ettim o sırada. Sonra ekledi:

—Kimsem yok benim başka, bizim kimsemiz yok. Belki dönmem geri… Okul… Onu da bırakırım muhtemelen… Bilmiyorum.

Tombul kadın valizi trene doğru çekiştiriyordu o anda. O anda, mavi valizin rengi gri oldu. Gözlerim yapmış meğer bunu. Meğer dolmuş da taşmak istermiş! Bir başka maviliğe baksam dedim, kafamı yukarı kaldırdım. Yine de aktı o gözyaşı, dinlemedi gökleri…

—Buraya yerleşsen? Deyiverdim. Sesimin çıkmasına inanamadım, çıkan sesimi de tanıyamadım.

Sustu bir müddet, bana döndü, gözyaşımı görmüş olmalı ki güzel kaşları çatıldı. Yüzümü yere indirdim hemen, saklamaya mı çalıştım, yoksa gözlerine bakamadım mı bilmiyorum. Sonra sesini işittim:

—Bilmiyorum… Belki gelirim be küçük komşu kızı, dedi. Belki sığamam oralara da buralara sığınırım.

O an küçük bir umut yeşeriverdi içimde…

Orada ne kadar durduk, o umut ne kadar büyüdü, tren ne zaman geldi, hiç bilmiyorum. Bir müddet, belki on saniye, belki on dakika sonra, sevdiğim aniden kalkıverdi. Şaşırdım, afalladım, taklit ettim, ben de kalktım. Yürüdük trene doğru…”gitme” dedim ayaklarıma, “gitme!” Söz dinletemiyordum artık kendime de…

Yürürken bir sürü insan vardı yanımızda, veda vakti gelince hepsi silindi birer birer. O kaldı, gözleri, sözleri kaldı. Ve ben vardım bir yerlerde; yerdeki taş yığınına yapışmıştı bir yanım, bir yanımsa ondaydı. Yapışan ayaklarımla kalıyorduk demek, bir yanımsa yolcuydu onunla…

Yine dinlemedi gözlerim beni, ağladı… İşte o an ,”Elini ver” dedi. Cebimin en derinlerinden çıkarıp uzattım ellerimi ellerine… Gözlerime bakarak tuttu ellerimi. Gözlerine baktım korkusuzca, sonra soğuk ellerini hissettim ellerimde. “Ellerin üşümüş” dedim. Sonrası… Anlattım ya…

Düşünceliydi, sanki dilinin ucundaydı da bir şeyler, söyleyemiyordu. Umutlanmadım desem yalan, umutlandım…

—Bir hafta… Bir hafta sonra gelirim belki, dedi. Evin adresi de var ya, yazmam, gecikir.

Durdu, sonra bir şey hatırlamış gibi:

—Belki bir sonraki hafta, belki sonrası… Bir ayı geçerse, gelir eşyaları toplar giderim, dedi.

—Peki, diyebildim. P e k k i diye çıktı ağzımdan…

Sonra… Sonra bindi trene. Sonra gitti tren. Ne zaman? Nasıl? Gitti… Ne dedi? Ne yaptı? Bilmiyorum. Ayaklarım… Onlar… Yapıştı… Zaman kayboldu yeniden… Ben ne kadar süre orda bakakaldım, çok silik…

Pencere önü çiçeğiydim ya hani, soldum gün be gün. Sonbahar gelmeden yapraklarımı döktüm. İstasyonun bir köşesinde ağladım, sulanamadım. Pencerelerden kaçıp kaçıp istasyona saklandım. Kurumuş neyim varsa istasyonda bıraktım. Bilal… Bilal ağabey, o hiç gelmedi, geldiyse bile ben görmedim. Geldiyse bile o beni görmedi… Bu halimi görmedi, bilmedi…

Bir haftayı saydım evde. Bir hafta, hep bir gün yaptı. Bir haftanın her günü gittim istasyona… Ayaklarımın yapıştığı yer var ya, oraya gittim her defasında… Bilal’e benzeyen yüzler, Bilal’e benzeyen gözler, Bilal’e benzeyen insanlar gördüm. Bilal’e hiç benzemeyenlerde de Bilal’i gördüm.

Birileri vardı hep istasyonda, istasyon kimsesiz değildi, vardı birileri, Bilal hariç vardı… Birileri gidiyordu, birileri geliyordu… Bilal, ne geliyordu ne de gidiyordu. Birileri bekliyordu, birileri kavuşuyordu, birileri ayrılıyordu, birileri ki kaç kişiydik bilmiyorum seviyordu. Sevileni yoktu…

Bilal gideli dört ayı geçiyor şimdi. Ben haftanın her günü ordaydım. Her hafta başı, her hafta ortası, her hafta sonu, her gün! İstasyonun her türlüsünü bildim. Her türlü ismi verdim ona… Bilal gidince, istasyon “gitmek” oldu benim için. Bir müddet gidişin altında ezildim. Sonra Bilal’e her gün varışım “umut” oldu. Bilal’in umudu “bekleyiş”lerde vuku buldu. Beklenenin gelmeyişi “hüsran” oldu çoğu zaman…

Alışmışım istasyona, onun insanlarına, kavuşmalara, gidenin ardından dökülen gözyaşlarına… Kimse beni dikmedi tekrar pencere önüne. Orada bir işe girdim. Mendil süpüren, sigara izmaritleri yok eden, kullanılmış biletleri kaybeden kişi oldum. İzleri süpürüyordum işte, yok edilmiş gibi görünen ama bir türlü silinmeyen her şeyi süpürmeye çalışıyordum… İnatla aynı noktada duran ayak izleri, onlara, yalnız onlara dokunamıyordum…

Nakış

2011-05-12T18:27:00.000+03:00

Benim -kılı kırk yararcasına- özenle işlediğim, gözüm gibi baktığım, sakındığım bir şeyi; sen üzerine konan en küçük toz tanesinde bozmaya kalkıyorsan ne hissetmeliyim?

"Çok uğraştım, emeğim çok, hem benim için mühimdi. Azıcık daha alttan alayım." mı?

Yoksa...

"Benim özene bezene inşa ettiğim, uçan kuştan sakındığımı o, bir toz zerresiyle bozmaya hazırdı o an. Değiyor mu? Devam etmenin manası var mı?" mı?

Ben yine çabalayayım. Sen tozu göster, ben onun yerden havalanıp üzerimize konmasındaki fiziksel olayları anlatayım. Sen mutlu ol yeter ki, ben zaten sallantıda biriyim, alıştım üzülmelere, değil mi?

Sen de haklısın. Alıştın.

Ben... Ben de alışmaya çalışıyorum bu hayal kırıklıklarına. Emeklerimi seviyorum sonra bakıp bakıp. İnce işlerime bakıp ben biliyorum sizin değerinizi, gücenmeyin, diyorum. "Neden böyle biriyim, hala çabalıyorum?" cümlesi vardı önceden kafamın bir yanında, artık onu da çıkardım oralardan.

Merhaba yeniden.

Akşam da oluyor...

.

Sekai no chûshin de, ai o sakebu

2011-05-06T03:14:00.006+03:00

Bundan beş altı yıl öncesi... Bir arkadaşım var, Japonya yapımı her şeyle ilgileniyor. Bana oralara ait şarkılar dinletmeye çalışıyor, bir yandan Japonca kelimeler getiriyor önüme ve şu an aklıma gelmeyen pek çok şey... Yalnız, benim ilgimi çekmediği için; söylediklerini sadece -o önemsiyor, seviyor- deyip dinlemeye çalışıyorum o zamanlar.

Böyle sıklıkla konuştuğumuz vakitlerin birinde bir filmden bahsetti yine. Filmi izleyince aklına gelmişim. Benim o filmi seveceğimi hissetmiş, bu filmi izle dedi. Oysa, konuşsak da o beni pek bilmezdi. Oturup animelerden bahsederdik ya da kitaplardan, geleceğe dair planlardan, hatta o seviyor diye matematikten... Ama beni tanıdığını sanmıyordum; yani duygusaldım belki -kabul- ama öyle şeylerden hiç konuşmazdık. O başka yönlerimden haberdardı, en azından ben öyle sanmıştım.

Görüşmeyeli yıllar oldu. Ve o, filmi söyledikten sonra ben izlemeye hiç yeltenmedim, ta ki bugüne kadar... İngilizcesi Crying Out Love In The Center Of The World, Türkçe ismi Dünyanın Orta Yerinde Aşk İçin Ağlıyorum olan bu film hakkında yorum yapmayacağım. Fazlaca duygusal, fazlaca basit bulunan yerleri muhakkak olacaktır. Mevzu bu değil, inanın. "Farklı" olagelmiş her şeyi beğenen insanlar olarak "havalı" görünmeyi sürdürdüğümüz günlerde; bu konu, olmayacak yerlere sızacak; ki hiç girmek istemiyorum oralara...

Filmler hakkında yazı yazmayı sevmiyorum, daha evvel de bahsetmiştim. Tek, afişini koyup tabir-i caizse "defolup gidiyorum" buradan. Bu filmi özel yapan şey, yıllar öncesi işte. O yüzden bu afişin altı dolu.

Neden yıllar sonra bugün izlediğimi bilmiyorum. Üstelik, dediğim gibi, artık görüşmüyoruz onunla. Hala filmi hatırlamam da şaşırtıyor beni. "Mutlaka yapmalıyım" gibilerinden anımsama notlarımda yer almasına hiç girmeyeceğim...

Zaman sonra, evet, -beni duymuyorsun ve muhtemelen hiç de duymayacaksın- Murat ama söylediğin filmi izledim. Haklıymışsın...

.

İğde Çiçekli Yazı

2011-05-02T01:53:00.005+03:00

Bir akordeon sesi yeter. Belki bir parça da mızıka isterim. Vakit güneşlidir henüz. Otururuz. Dinleriz. Dinleniriz. Göğün mavisi netleşir sonra. Kuşlar uçar üstümüzden, kanat sesleri karışır bir şarkıya, henüz yazılmamış sözler duyulur. Olur.

Bilinmedik bir huzurdur, bulunuverir. Masanın altından çıkar, yahut tek şekerli bir çayın kaşığındadır. Bilemedin, avuç içlerinden sıyrılır da doluverir odaya. Şaşırmayız, işte o kadar olağandır her şey. Bahardır. Bir iğde ağacı çiçek açmıştır. Sevinirim.

Geçecek. Ellerim yetmiyor ama geçecek. Sözün tesiri yok; ama geçecek. Elden gelmiyor bir şey ama kalem yazacak: Geçecek.

O gün iğde dolduracağım tabağa. Çekirdeklerini seveceğiz.

Bir iğde tanesiyle mutlu oluşumuza güleceğiz.

. Bir diğer iğdeli yazı da buradaymış meğer .

.

Sabah Konan

2011-04-27T05:28:00.005+03:00

Yine doğdu gün...
Haydi,
uyandır kuşları
bilirim, severler seni
-kim sevmez ki-
gök hasretmiş, öyle dedi.

.

Bak Yine Nisan, Yine 21

2011-04-21T20:00:00.004+03:00

Üç yıl olmuş buraya başlayalı... Daha birkaç hafta evvel "bak, nisan da geldi yine, dur bakayım ayın kaçında başlamıştın buraya?" benzeri cümlelerin hareketiyle öğrenmiştim yirmi biri. 21 nisan. O birkaç hafta öncesinden sonra öyle şeyler oldu ki, takvimlerle birlikte yaşar oldum. Bugün ayın 21'i olduğunu adım gibi biliyordum ya, nedense bu bana, bloga başlama tarihimden çok başka bir şeyi çağrıştırıyordu...

Pek iyi değilim aslında. Bilirsin, çok iyi hissederken yazmayı beceremezdim ben. En ihtiyacım olduğunda kelimeler koşardı da yardıma, öyle sıyrılırdım içimdeki sıkıntılardan. Ama şimdilerde, onları da yitiriyorum gibi geliyor. Yazmak istemiyorum, kelimeler fersah fersah uzak, kaçışıyorlar. Uykularım da uzaklaştı epey... Sabahı doğurur olduk geceyle birlikte...

O yüzden harika bir üçüncü yıl yazısı olamayacak bu. Ama yine de çabalıyorum inan, Comptine D'un Autre Ete de her zamanki gibi yardımıma koşuyor. Bu üç yıla tanıklık etmiş bir başka şey daha varsa, o da bu şarkıdır belki. Bir şarkının içine gizlice girip orada yaşamak mümkün olsaydı eğer, belliydi benimkisi...

Neyse.

Burası benim için özel bir yer oldu; "iyi ki yapmışım" dediklerimde en önlerde belki... Samimiyet mühimdir ya benim için, işte hep samimi oldum ben burada. Belki her şeyi ayan beyan yazamadım ama ne zaman gerçekten yazmak istesem buradaydım. Biliyordum, kimse anlamasa da blog beni anlardı, dinlerdi. İhtimal bu ya, severdi belki sahibesini...

Bazen en güzel şeyleri sığdırdım buraya, en öfkeli anlarımda nefretimi de kusmuş olabilirim tabii -gülücük-, en çok da burayı hüzünlü günlerimin ağaç altı serinliği yaptım... Öyle çok his biriktirdim ki içine -çoğunu dönüp okuyasım dahi gelmese de- öyle değerli ki hepsi...

Ve burda tanıdığım öyle güzel insanlar oldu ki, nasıl unutulur...

Blogger'ın sunduğu bir sayfaydı işte, kimileri için ötesi yoktu, ama benim için öteydi...

Teşekkürler.

2011-04-15T02:47:00.002+03:00

"...
Yoksan yoksun, ama sen hiç sensiz olmadın,
ama ben, yoksan, yokum. Kaç geceler..."

L.Y.

2011-04-14T02:08:00.005+03:00

" ...
Nasıl seviyorum o bulutu.
Nasıl seviniyorum! "

L.Y

Masalın Sonunda Biri Sordu

2011-04-10T23:46:00.014+03:00

Yazıp yazmama konusunda çok direndim aslında. Ben hep yazıyordum işte, ben ne yaşasam hep buradaydı. Gizli kelimeler, örtülü cümleler kursam da sarkıyordu bir şekilde buralara yaşananlar... Benim olan, kimselerin bilmediği bir defterim vardı. Şimdi artık o da yitirdi anlamını. Ben kaldım. Blog kaldı. Bir de yazmaya iten sözcükler... Bu yüzden buradayım işte. Hoş geldim. Ben hep buradaydım, yaşadıklarım buradaydı, yine geldim. Bilinen ben olayım yine. Soru işaretlerim şu köşeye yerleşsin, düşüncelerim sofrayı kursun, kuşkularım çay demlesin. Ben geldim. Hoş... Hoş da gelmedim.

Birkaç gündür yazılmamış sayfalar eskitiyorum bilgisayarda. Yazmak istedim. Yazdım da hatta ama olamadı işte. Gelip buraya yazmalıymışım sanki. Gelip eteğimdekileri buraya dökmeliymişim, ancak o zaman paklanırmışım gibi gibi...

Biliyorsun artık beni sevgili blog. Sana şimdi "ben böyleyim" desem ayıp kaçmaz mı? Kaçar. Beni bilirdin diyorum o zaman. Bilirdin beni, masal dünyalarının pencere önü çiçeği gibiydim. Umutluydum. Kaptırırdım kendimi. İşaretler arardım. Beklerdim. Artık bu kelimeden usansam da, kaçmak istesem de fersah fersah, bekleyendim. Diyor ya bir şiirde "seni öylesine düşledim ki, yitirdin gerçekliğini" diye; ben de öyle düşledim ki, bir şeylerin gerçek olabileceği aklımın ucundan geçmemişti. Birgün; her şey -hayal ettiğimden daha fazla tesadüflere bürünmüş, narin bir çiçek demeti gibi- düşüverdi önüme. Öylesine şaşırtıcı, sevilesi bir buketti ki... Oldukça tanıdık... Ne yaparsın? Eğilir seyredersin, gerçek zannetmek aklının ucuna gelmez değil mi? Eğildim. Kalakaldım. Narindi, naifti belki biraz... Seyrettim. Ben gibi sandım, kıyamadım.

Bir gece öncesi fazlaca ağlamaklı geçmişti, fazlaca dualı... İçim acımıştı çokça. "Bekleme artık" diye diye uyuduğumu nasıl unutayım? "Masallar masal kitaplarında bak" diyerek küçük gönlümü olgunlaştırma çabalarımı kime nasıl anlatayım? Sanki ben bilmiyor muyum gerçekleri, bardağın eksik kalan yanlarını, kalabalıkların tartışma mevzularını, insanların karanlık yanlarını... Ben bilmiyor muyum kendimi; olmam gerektiği yerleri, insanları, çevremin beklentilerini... Ama hayat işte. Kimileri bir masalın peşinden koşmak ister hayatı eliyle itip. Bir masalı var eden olmak ister. Her şeyin güzel yanını görmek ister. O astıkça güzel şeyleri balkona, birileri rüzgar olup fırlatır çamurlarını. Hayat derler adına, gerçek derler. Çirkin ne varsa hayat olmak zorundaymış gibi... Gerçekler hep acıdır. Hayat bir karabasandır. Karamsar değil de gerçekçidir onlar. Hayatın türlü çilelerini görmüş geçirmiş, yetmiş seksen yaşına geldiklerinde neler söyleyeceklerini merak ettiklerimdir.

Oldu. Çok güzel oldu. Elimde ne varsa alıp götürdü şimdi. Her şeyden ayrı tuttuğum, saklımda gizlediğim ne varsa... Ne desem kime inansam bilemiyorum ki ben. Bir yandan ben yaşadım bunları, ben bilirim demeliyken dürtüyor başkaları. Saf olma diyorlar, hayat böyle diyorlar. İnsanlar böyle diyorlar. Ama diyorum. Ama... Sonra elime bakıyorum, hiçbir şey kalmamış. Nasıl direnirsin ki artık... Neyinle savunursun masallarını? Onu nasıl savunursun? Elinde koca bir hiçlik, her şey darmadağın... "Bak Leyla o aslında şöyle, bak şu yüzden aslında." , "Leyla o şöyleydi. Mecbur kaldı.", "Leyla aslında ben onu da anlıyorum.", "Leyla, tek isteğim, mutlu olsun. Leyla ben böyle de yaşarım.", "Leyla, O'ydu." Leyla usandı bunlardan, Leyla doydu bunlara. Leyla beni karşısına oturtup saçlarımı okşadı. Leyla bilmedi kırdığım o bilekliğin boncuklarını. O boncukların yarı uykularımda ayak ucumda hissedilişini bilmedi. Leyla rüyalarımın ortasında "Bak, boncuk hala orda, hepsi gerçekti" deyişlerimi de bilmedi. Leyla ben ağlarken saçlarımı öptü.

Leyla benim mutlu olmamı istiyordu. Ona nasıl kızayım ki... Leyla severdi beni, ben de onu severdim. Mutlu olayım istedi. Ben olamadım. Kime kızayım? O da mutlu olmayı istedi. Ben kaldım. Ne diyeyim?

Basit biri olamadım ben. Basit birilerini de sevemedim. Basit olmayınca ama basitçe seviverdim. Şaşırtıcı değil mi? Oysa sevmek zordu başlı başına. Sevilecek kişiyi bulmak zordu. Sevilecek kişi çıkınca, kolaydı. İşte tek o kolaydı. O an var ya hani... Sonra yine her şey zor oluyordu.

Beni yakından tanıyanlar, bu blogu okuyanlar da "duygusal" diyeceklerdir hakkımda. Bu yazı onları şaşırtmayacaktır belki de. Beklenilen bir yazı. Kız duygusal zaten. Ama inanın öyle zor ki... Öyle zorum ki... Karşıma çıkan en alelade insana bile haddinden fazla değer verirken gelin siz düşünün... Birini sevince nasıl olur, nasıl sever... İşte bu noktada ayrılıyordu bir şeyler. Korkuyordum işin açığı. Birini sevince kendini unutan biri vardı çünkü içimde. Bu yüzden değmeliydi o. İşte o da farklı olmalıydı. Bulunması zor, kaybetmesi zor, silinmesi zor...

Yaşadığım iki üç gün bir ad bulamayabilir belki kendine. Belki öyle ortak noktalarla geldi ki, ben biriktirdiğim yılların özlemiyle, sevgisiyle tutundum ona. Belki yanılsamaydı. Ne varsa içimde gelmeyene dair, ona hissediyorum sandım. Bilemiyorum şimdi. O kişinin böyle gitmemesi gerektiğini bildiğim için kendimi teselli ediyor da olabilirim tabii. Belki oydu, belki değildi. Ne fark etti ki? Yine aynı yerdeyim, biraz daha eksiğim, kırgınım o kadar...

Ne düşüneceğimi, ne yapacağımı, neyi umut etmem gerektiğini, neleri gözden çıkardığımı, neleri yeniden kurmak istediğimi bilmiyorum. Bir enkazın ortasına oturmuş bakınıyorum yalnızca. Hala bir şaşkınlık var üzerimde. Geldi şaşkın, gitti şaşkın... Çok konuştuk bunları, kendimi değiştiremeyeceğimin de farkındayım. Ama fazlasıyla kırgınım. Öyle böyle değil, çok. Ben öyle iyi niyetli olmaya çalışırken hep aynı hale düşüyorum ya üzülüyorum. İçimi acıtıyor insanlar. Madem yalansa diyorum, gönüldü, eğlenceydi diyorum, ben olmasaydım. Bak milyon tane kız var etrafta, hepsi günübirlik yaşıyor. Eğlendirmeyi benim utangaç tavırlarımdan daha iyi başarırlardı, orası muhakkak. Kızıyorum kendime bu cümlelerde bile. Ya diyorum öyle değildiyse... Sonra uyanış, madem nerede?

Leyla diyor " Ne yaşadın ki... Kimsenin eli eline değmedi bile. İstediğin gibisin işte." Bir şeyler kırıp dökülüyor ama ne haber deyip acı gülümsemeler sunuyorum ona.

Fazlaca anlatacak şey var ve yazı yeterince uzadı. Aksi gibi sınavım da var yarın henüz başlayamadığım. Keşke bir şeyleri kenara çekip "şu an gelmeyin, sonra seve seve" diyebilsek. Sonra seve seve olurum sınavı da, arayan telefonları seve seve açarım, seve seve yaparım kardeşimin ödevini. Ama yetişmelisin işte her şeye. Odanı toplayıp ders çalışmalısın. Alınan kitapları rafa dizmelisin. Senden teselli bekleyen arkadaşlarına koşmalısın. Yemek yapmalısın. Yemelisin. Ne diyorlar: "Hayat devam ediyor"

Peki öyleyse.

P.S: Ne zamandır aradığım bir şarkı vardı, şu yazıdan hatırlarsınız. Bugün ilginç bir şekilde karşıma çıktı. Yıllardır arayıp bulamadığım, beni Cengiz Onurallarla görüştüren şarkı... Son günlerde önüme çıkan nadir mutluluklardan biri. Bir de unutmadan, HBBA tekrar teşekkürler. Bilsen şu yazıyı yazmamdaki katkını...

Nedendir bilinmez, her "buradayım işte" yazışımda aklıma Günaydın İstanbul Kardeş'teki şu şiir geldi:

Yanıbaşımdaydın
Nasılda fark etmemişim
Hep görüyorum, hep biliyorum sanmıştım.
Oysa nasıl da körmüşüm
Hep başkaları yaratsın diye beklemiştim
Belki ondandır bu acemiliğim
Oysa inanmak lazımmış kendi gücüne
Bak, burdayım işte,
ben yarattım.
Bunu görmelisin,
o benim işte.
Tam burdayım,
bunu bilmelisin.
Çünkü sen sevgili yaşam,
sen benim küçük mucizemsin.

Anlıktı

2011-03-30T02:30:00.004+03:00

"Anlık mutluluklar" dedim ben. "Önemi yok" dedim. Yoktu aslında. Anlık olması güzeldi. İçimin saçmalamaları, deli dolu bir modda ne yapacağımı bilememelerim.... Koşup koşup pencereyi açmalarım... Sonra ordan öyle sarkışım... Öyle bir sarkışım vardı ki görseniz, düşebilirdim. Mutlu çığlıklarımı aşağıya sarkıttığımı düşünürdüm o zaman. Öylesi çılgın anlardı işte anlık mutluluklar.

Birkaç rüya kıyısına yerleşmişti o. Gerçekte görmemiştim. Çaktırmadan yapıyor bunları hep, ne muzur şey! Sonra yorganı başıma çekiyorum. Yorganı başıma daha çok çekiyorum. Boğulabilirim. Yaşıyorum. Sağ elimle yatağı yokluyorum, telefonu buluyor, susturuyorum. Alarmı ileri alıyorum ve geçmiş rüyayı tekrar görmek için, yahut yansımalarını kendi belleğimde bilinçli bir şekilde oluşturmak için... Görüyorum rüyayı veya görmüyorum ama şu var ki, bol bol düşünüyorum.

Sabaha pişman olacağım birkaç şey yazıyorum. Okuyor veya okumuyor bilmiyorum. Umursuyorum ama umursamıyorum.

Kız tekrar söylüyor; akşam olmuş, yemek yenmiş, kirli tabaklar masada henüz; "Bu iyi değil" diyor. Perdeye bakıp "Olsun" diyorum, pencereye bakıp "Mutlu oluyorum. O çizgiyi aşıp da mutsuzluğa itmeyeceğim kendimi." diyorum.

"Peki madem" diyor. "Öyle olsun."

Öyle olmuyor.

Tabaklar yıkanalı çok oldu. Pencere tam arkamda, bakmıyorum, bakasım gelmiyor. Umrumda da değil. Gece olmuş, zifiri...

"Baktın" yazıyorum buraya, kız uyuyor, sözlerim gecikmeli, o duymuyor, henüz uykuda; "anlık mutlulukların bitti; mutsuz oluyorsun."

.

Bir Amatörün Profesyonele Dönüşümünün Dansı

2011-03-18T15:02:00.009+02:00

Her şarkı değil de bazı şarkılar, bazılarımızı göklere çıkarmak ister. Jason Mraz'ın pek çok şarkısı bunu layıkıyla yerine getirir. Odanın ortasında başlarsın önce. Minicik adımlarla.

İşte böyle...

Sonra dünyanın en güzel hareketlerinden birini yapmaya başlarsın: Dönersin. (dünyadan çalınmış bir danstır ya o...)

Özgürlük, dönmektir o an; dönmek, özgürlük...

Ve ayaklarının yerinden kalktığını hissettiğin anlar olur...

Kendini bir sahnede hayal edersin ihtimal o ki... Ve ilk defa dinlediğin bir şarkının bir sonraki ritmini tahmin edercesine dans edersin. Sanki çalışmışsın gibi. Yüzünde böyle bir haz belirtisi olabilir. Çok büyük ihtimalle. Olur.

Şirin yüz ifadelerinle şarkıdaki bir şeyi aktarırsın sanki. Ve eğlenirsin, doruklarda. Tam işte bu yüz ifadesiyle!

Müziği hissetmiş, mutluluğu dansla birleştirmiş; ilk başta, bu yazıya yalnızca bu resmi koymak istemişsindir işte.

Ama yansıtamazdı ki... Misal şu resmi de koymasam, nasıl olabilirdi ki?

* Teşekkürler Jason Mraz.

** Ve 3000 küsur resim arasından bana istediklerimi bulduran deviantart, sana da teşekkürler.

.

Müstakbel Teselli

2011-03-15T03:37:00.006+02:00

* "Züğürt tesellisi" gibi ifade var, izah edeyim. durum şu:

Kötü bir şey var, sonra fark ettik ki aslında o göründüğü kadar kötü değilmiş. Bardağın dolu tarafı varmış. Sonra dayanamadık. Züğürt tesellisi dedik onun adına. Çok zeki olduk. Öyle kendini bilir olduk ki, başımız göklere değdi. Göğün tozunu aldık. Kendimizi gaza getirmedik. Aman ne ciciyiz. Sarıp sarmalayın bizi.

Tanıştırayım: Müstakbel, yok yok basbayağı şimdikidir; içinde yaşama sevinci kalmamış zavallı.

* Etrafta başkalarının alıntılarıyla konuşan insanlar var. Öyle havalılar, öyle muhteşemler ki onlar; onlarla konuşurken gözlerim kamaşıyor. Göz göze gelmek ne mümkün! Başkalarının muhteşemliği altına öyle girmişler ki, kendi benliklerini kaybetmişler. Bu kadar da basitlermiş işte. Felsefeden bahsederken, insana değer vermeyi unutmak ne kadar ironikse... Sorulardan kaçmayı bırak, soru sormayı unutmuşlarsa, soruyu bırak, yazmayı... İşte o kadar. Bir saniye, sormalıyım; ne kadar? Durun, şimdi onlar hesaplar.

* Ve dışarıda üşünmeyecek bir soğukluk var. İçi sıcak olanların üşümeyeceği kadar ılık. İnsana kendini hatırlatacak kadar serin. Ve yarın, ey günler güzeli, yanımdır yerin!

.

" 22 "

2011-03-11T01:54:00.005+02:00

Yıllar evvel de bir perşembe gecesi dünyaya gelmişim ben. Bugün de annem telefonda "bak bu gerçek doğum günün, perşembe" diye şen şakrak bir sesle hafızamı yenileyiverdi. Yıllar evvel, yirmi iki yıl evvel, perşembe. Binlerce doğum arasından bir tanesi. Kulağa hoş geliyor.

Şimdi; bir gece yarısı, belki doğduğum saatlerde, anlatmak istiyorum işte bir şeyleri. "Sevgili boşluk" diyerek başlamak istiyorum hatta. Beni duyabiliyor musun? Klavyeye vurma seslerimi artırayım mı yoksa? Yoksa haberdar mısın hemen kapı ardında uyuyan üç güzel insandan? Tam hüzünlenmişken, kendimi bir filmin trenine atıp sürüklenirken, kapıya çağrılışımı da gördün mü? Soğuktan üşümüş ellerinde tuttukları -sonradan yiyemeyeceğimiz ama o an güzel görünen- mumlu pastayla kapıda bitiverenleri... Biliyorsun ve " Onları rahatsız etme" diyorsun belki de. Aynı düşünüşümüze seviniyorum.

Başa sarayım aslında. Dün gece, odama yine mumlarla gelen ev arkadaşlarım... Tutulan dilekler, gözlerdeki mutluluk ve "dünyanın en iyi insanı olmak isteme çabaları". Sana da oldu mu öyle hiç? Doğum gününde sevgi perisi hissedişleri... Garip ama güzel şey. Mumları üflerken bencil olamadığın, "ne istiyorsam hepimiz için işte!" deyişleri... Sahi duydun mu onları? Ben içimde ısıtıp boşluğa gönderdim çünkü... Görürsen dileklerimi, selam söyle, olmaz mı?

Sonra birlikte oturup şarkı söylemeye başladık. Yarım saat kadar sonra da elektrikler kesildi. "Acaba komşular mı girdi işin içine?" diye de düşünmeden edemedik. Etraf loşlaşınca, bellekler hüzünlü şarkılara ulaştı tabii. Herkes kendinden bir cümleyi koydu ortaya. Kimi sahiplendi onu, işte göz göze gelinen anlar onlardı, kimiyse başka dünyalarda olup bitenlere baktı. Tam olarak böyleydi işte. Belki gecenin böyle başlayışındandı o sahipsiz hüzün.

Hüzünlendim evet. Tüm doğum günlerimdeki ortak paydalardan biri bu; hüzün. Ama anlattım mı bilmem, kötü bir yanı yok bu hüzünlerin. Gülümseyen bir kadının portresindeki hüznü bilir misin? Öyle. Objektife bakmamışsa kadın, o fotoğrafın kenarına bir hüzün bulaşır. İkinci, üçüncü kişiler kadının uzaktaki mutluluğunu izler. Ya da "saçların güzel olmuş böyle" derler, ne bileyim. Ben de hiç böyle düşünmemiştim aslında, şimdi aklıma geldi. Ya da önceden bakıyordum, şimdi gördüm.

Sabah, öğlen, 'den sonrası mutlu hüzünlerle geçti işte. Yazan, konuşan güzel insanların kutlamalarıylaydım. Sen de oralarda bir yerdeydin bence. Çünkü ben düşündükçe susmuştum, sustukça anlatmıştım. Çünkü eksikti bir şey. Düşündüğün şeyler değil. Ama eksikti. Yoktu. Hep eksikti belki de bilmiyorum. Büyüdükçe büyüyen bir eksiklikti belki. Olur. Sevgili boşluk. Belki sendin o. Zannettiğimden de büyüktün.

Fatma'nın dışarı çıkma isteğini geri çevirmemden saatler sonra, çok sevdiğim üç insanı buldum kapıda. Mutlu akşamımın yarısı oldular. Doğum günüm olmasa yine olurlardı. Hep öylelerdi.

Mutlu akşamımın bir diğer yarısı ise buralarda bir yerde. Tanıyorsun onları. Hayali bir çatı altında bir araya gelmiştik hani. Böyle yazılar yazıp, etrafı donatan güzel insanlar işte onlar.
Beni hep mutlu edegelmiş, yetmemiş, bugün de fazlasıyla mutlu etmişler... Seviyorum sizleri!

En son oturup "Ben bunları hak edecek naptım?" diyorum işte. Al bir hüzünlenme sebebi daha...

Tam istediğim gibi bir yazı olamadı bu. Yanlış anlaşılmanın derdine düştüğümden de olabilir. "Hüzün" kelimesinin başkalarının dünyasındaki yerinden etkilenişim de olabilir. "Kızın doğum günü, hala hüzün diyor ya" cümleleri de belki. Ama olsun. "Sevgili boşluk" dediğim, anlar beni, bilir. Karamsardan öte bir dünyamın olduğunu bilir. Gerisi de ne yalan söyleyeyim, umrumda değil.

Büyüdükçe daha değişik bir insan oluyormuş insan. Bazı teyzeler gibi "Aaa o çocuk sen misin? Pes doğrusu!" diyeceğim az kaldı kendime. Ama büyümek güzel. Bugünlerde öyle geliyor. Büyüdükçe yanında yalnızca istediğin insanları sürüklemek de güzel. "Birilerinin hayatından hemen silinebilme" düşüncesi üzer de beni bazen, ne yalan söyleyeyim, şimdi durup "Silindiysem iyi de olmuş" diyebilmek de güzel.

İyi ki doğmuş muyum bilmiyorum ama böyle günlerde "iyi ki" diyecek öyle çok şey oluyor ki...

İyi ki...

Yirmi iki.

.

Ah Mikro, Benimle Gel, İzmir'e Gidelim

2011-03-08T13:16:00.007+02:00

Dün, karlı öğleden sonrası. Ümitköy'deyiz. Üç kişi. İki Hilal bir ben. Hilal'lerin ortasına geçip dilek tutmaktayım. Yalan. Duraktayız. Bizden başka bekleyen birileri daha var. Otobüs gelinceye kadar dikkatimi çekmiyorlar. Staj sonrası, biz kritik etmekteyiz; okulu, öğretmenleri, öğrencileri, bizi içeri almayan güvenlik görevlisini. Otobüs geliyor, üşümüşüz. Kar güzel ama üşümeye engel değil. Otobüse yöneliyoruz, bizden evvel davranan yaşlı bir çift otobüse adımlarını attılar bile. Sonra geri döndüler; meğer otobüs Kızılay istikametine gitmiyormuş, gidiş son durağaymış.

Döndük durağa tekrar. Yaşlı adam bize dönüp "son durak"la ilgili bir şey söyledi ve gülmeye başladı. Eşi olduğunu düşündüğüm tatlı bayan da bize yarı mahçup bir bakışla gülümsedi ve espri işte, dedi. Sonra biz de sanki espriyi duymuş ve komik bulmuş gibi güldük. En azından ben duymamıştım. O anda, bir yandan gülüyor bir yandan da son durakla ilgili olabilecek esprileri tasarlıyordum kafamda. En son "Mezarlığa mı gidiyor? Ehe ehe ehe" hayalimde karar kıldım ve gülüşlerime bir anlam yükledim.

Yaşlı çift aynı zamanda tatlı da bir çiftti. Bu espri başlangıcı yavaştan bir muhabbetin kapısını aralamış ve bizi sıcak bir odaya buyur etmişti. Okul, Ankara, öğretmenlik, memleket... derken o bekleyiş, zamanı göreceli hale getiren bir unsur oluvermişti. Konuşurken gözleri parlayan iki insan hayal edin lütfen. Birbirlerine bakıp "Biz oraya geçen yaz mı gitmiştik? Şunun şurasındaki balıkçıda oturmuştuk. Ne güzeldi..." gibi cümlelerle doldurun yüzdeki diğer ayrıntıları. Mimikleri görebilirsiniz. "Biz" deyip, hafifçe yanındaki bakan, gülümseyen insanlar...

Otobüs gelmek bilmiyordu ama biz durumdan pek de şikayetçi değildik. Hele ki kadın; cümle aralarına "Gençliğinizin değerini bilin" cümlelerini sıkıştırmıyor mu... "Yanakları sıkılası insanlar var" diyor insan içinden, var öyleleri. Bir de enerjisine bakıyorsunuz ki, senden benden cıvıltılı. Sonra "Gençliğinizi yaşayın doyasıya" demeleri... Genç gibisin hala sevgili bayan, haberdar değil misin ki?

"Ben yaşlanınca öyle olmak istiyorum!" cümlesini geç, şimdi bile olasım var. O derece mutlu geçti o durak vakti. Sonra otobüs geldi, onlar kartlı değil diye binmediler ve biz "iyi günler" deyip ayrıldık oradan. Ben aslında onlarla muhabbet ederken kızların en sessiz kalanıydım. Fazlaca gözlem ve fazla hayaller. Bünyeme enjekte ettiğim bir cıvıltıyla uğraşmaktaydım.

Bu sabah da güzel bir kahvaltı ardından, hala yağan kara bakıp bunları düşündüm. Pencereyi açıp, saçlarıma kar doladım. Şarkı söyledim. Bunları düşündüm. Ezginin Günlüğü çalmaya başlamıştı bile kafamda. Aklımda ne bu olanlarla ilgili bir şarkıları vardı ne de kar temalı bir şey. Hepi topu bir albümlerini bilirdim zaten. Odaya geldim. Yamuk perdeyi düzelttim. Bilgisayarı açtım. "Music" adlı dosyaya tıkladım. Şimdi yazarken bunu Türkçe yazmamış olmamdan utandım. Ezginin Günlüğü yazan dosyayı açtım ve aklımda dolanan şarkıyı dinlemeye koyuldum. Bir yandan da eşlik ediyordum tabii. Tek bir farkla; ben "ah mikro" dediği kısmı "ah nekiro" diye söylüyordum...

.

.

Uzaktan Bakabilirsin ama Bloguma Dokunma!

2011-03-02T21:44:00.009+02:00

Söyleyecek pek bir şey yok. Lafı ağzımıza tıkar gibi kapattılar blogger'ı yine. Oturdum birkaç görsel düzenleyeyim dedim ama bu moralle ancak bu çıktı. Keyfimizi kaçırıyorlar ama yok! Zannettikleri gibi susmayacağız bu kez. Hatta inadına yazmalıyız!

Neyse, özetle; uzaktan bakabilirsin ama #blogumadokunma

Tekrar Ekrar Krar Rar Ar R

2011-02-25T21:31:00.006+02:00

Kendimi tekrar ediyormuşum gibi geldiğinden dolayı pek yazamıyorum bu aralar. Yazdıklarımı tekrar okusam, yazmış kadar olacakmışım gibi geliyor. "Aynısın o zaman" desen ondan da değilim işte. Biraz daha olgunum, biraz daha kaderci, ne olursa olsuncu.

Bir yandan olgunum, sanki pek çok şeyi yaşadım, pek çoğunun sonuna geldim gibi -okul mesela- bir yandan da daha görüp geçirmem gereken pekçok gün varmış gibi... Daha nerede yaşayacağımı, kiminle evleneceğimi, çocuklarımın olup olmayacağını, onların isimlerini, kişiliklerini...vs bilmiyorum. Bu yüzden yolum uzun diye düşünebilme hakkım var elbet. Bilinmeyen şeyler gizemini koruyor. Emniyetteler.

Takıldığım insanlar konusu var sonra... Sanki artık insanları tanıyormuşum gibi, onlardan da konuşasım gelmiyor. Tekrarlar ve yeniden tekrarlar.

İzlediğim bir filmi tekrar tekrar izlemem de bu yüzden galiba.

Sıkıcılığım bile tekrar durumunda baksana. Yazının şurasına geldim ama sıkıcı üslubumu üzerimden atamadım.

Oysa her gün yepyeni ve bilinmezliklerle dolu. Bu durumda ben nasıl aynı kalabiliyorum, değil mi? Şaşılası. Her gün yepyeniyken hep aynı şeylerin olmasına ne demeli?

Yanlış yerde duruyor oluşum muhtemel ama alışkanlıkları da severdik hani...

Alışkanlık ile rutin kelimeleri arasındaki aynılık ve uçuruma ne diyeceksiniz peki? Bir ara bunu konuşmalıyız bence. Hem günüme bir farklılık gelir. Olur öyle.

Görsel: Garden State filminden.

Yararlanılan kaynak: (Yazıyla alakalı olmamakla birlikte) One of us - Glee Soundtrack

Böyle

2011-02-20T19:00:00.002+02:00

- İyi birisin.
- Yeter. Artık olmak istemiyorum.

.

Pır pır

2011-01-27T01:51:00.007+02:00

Kırlangıçlar döndüğü vakit
bir pencere açılışı olsan ne iyi!
Güneş güneş girsen evime
rüzgar rüzgar essen...

Ya da
bir bakışla;
bulut bulut kapansa pencere,
buhar buhar yazılsa yazılar...
Parmaklarıma harfler dolansa
güzel.

Mevsim ne olur unuttum şimdi,
kırlangıçlar gider mi
onu da bilemedim.
Ama
bir pencere ne zaman açılır?
Sanki,
onu bilirim.

Cézanne

2011-01-19T01:05:00.004+02:00

Birkaç saattir bilgisayarda dosyalardan biri açık duruyor: "Paul Cézanne"

Yazın aldığım görsel sanatlar dersinde bana kurada çıkan, eni konu araştırdığım bir ressamdı kendisi. Meyve tabaklarına ve yıkanma konusuna kafayı epey takması da espri konusuydu.

Birkaç saat evvel, arkadaşım kendi ödeviyle ilgili sorular sorarken, ben de kendi ödevime bakıp yanıtlar veriyordum, dosyayı oradan açık bırakmışım. Tam onu kapatmayı aklımdan geçirdim, sonra ne oldu google'ı açtım derken, verdiğim tepki: "Cézanne????"

Ne hikmetse, onu anımsadığım gün, doğum günüymüş. Kübizme önayak olduğu için, sevdiğim bir ressam Cézanne. Buradan da anmış olalım...

Duymasa da iyi ki doğmuşmuş meğersem.

Şu Köşe

2011-01-12T04:00:00.003+02:00

Şu köşede, kış köşesinde, biraz dinleneyim dedim.

Yoksa iyiyim.

Bak sahiden.

İyi ki Doğdun Hilaaaal!!!!!!

2011-01-04T00:03:00.006+02:00

Bir ekim günüydü muhtemelen... Okulun açılışından günler geçmesine rağmen seni ilk o gün durakta görmüştüm. "Üff" demiştim, "O kız! Şimdi gel de muhabbet et." Beni görme diye duraktaki insanların arasına saklanıyordum ki.... İşte, gördün, selam verip gülecek, gülecek, güleceksin. Göz alan pembelikte bir çanta takmışsın. Kötü, iyice kötü. Yaklaşıyorsun, konuşuyorsun; ilginç, akıllı, gösterişten uzak, samimisin.

İnsanları çabuk tanıdığını iddia eden ben, yanılıvermiştim senin hakkında. Belki böylesi daha güzel olmuştu. Ben; sen bundan habersizken, yarı mahcup başlayıvermiştim bu arkadaşlığa...

Yakın yerlerde oturuyormuşuz meğer. Sonra okula her gün beraber gidip gelmeye başlamıştık. O karlı gün sabahı, finallerin ilk günü, sana doğru koşar adım yürürken kayıp düşüşüm geldi bak şimdi aklıma. Finaller boyu sıraya oturmakta güçlük çekmiştim :P Dedim sana "beni o kadar heyecanlandırma, hasretinle yakma" diye ama dinletemedim.

Sonra siz bazı kaçamak günlerinizde bize gelirdiniz Şule'yle...

Benim uyanamadığım bir sabah sen kapıya kadar gelmiştin. Şaşırmıştım, yeniydik ya arkadaşlıkta...

Birinci sınıfı güzel kılan ayrıntıydın sen:)

İkinci sınıfta ne olduğumuzu ben de anlamadım. Böyle iki komik insan olup çıktık. Hatta hala öyleyiz işte :p Benim okula gelmeyişlerimi sana "uyumak!" sözcüğüyle mesajlamam komik mesela. Senin egoda sıra kapmak için koşmayacağını bilişim komik. "Hilal İstek bir isteğin var mı?" geyikleri komik. "Yup" kavramını bütün sınıfa duyurman ve bunu bir "yeap" sözcüğünden türetmiş olman... Amy Lee, Kurban dinleyen bir insan evladıyken Demet Akalın ve Serdar Ortaç şarkılarını bana dinletmeye çalışman... "Sana çok güzel bir şey dinleteceğim, hadi bir bak" deyip kulaklığı zorla kulağıma sokman ve Demet tabanlı şarkılara maruz kalmam... Komik bunlar.

"Hani beni hüp ben de gizi..." bunu bir yıl boyunca söyleme potansiyelin ve benim bir yılın sonunda ne dediğini çözüşüm de komik. İlginç çıkarılan sesler, bir hocanın hiç fark edilmeyen hareketleri, ses tonundaki gariplikler, kelime tonlamalarına dikkatler... "Coğrafya!"

Ya da dur, benim yapmayacağım şeylere takmış olmanız da... Siz evet Şule'yle sen! Manyaklar! O bunu yapmaz, hadi yap hadi yap! O bunu söylemez, hadi söyle hadi söyle! :D İletişimimize bak yahu!

Ama güzel mercimek çorbası yaptığın da bir gerçek. Ben gelince mutfaktan çıkmaman delirtse de, evet... (bak bir daha gelmem!)

Staj mevzusu... O staj okulunu bizden başka kimse sevmedi biliyorsun değil mi? :) O hocayı da kimse sevmedi. Bizi her gördüğünde yanaklarımıza saldıran "ayyy sizi sizi" diye seven kadın, bizim sınıfta, hatta o okulda sevilmeyen, kaçılan kadın, farkındasın değil mi? Tombul yanaklı birinci sınıfların peşinden koşturan da biziz, artist giyinmiş kızlara -senin deyiminle- "çok fenalar" diyen de... Hepsinin bitiminde doyasıya eğlenen de... Otostop çekemeyip onca yolu yürüyen de biziz! :P (kamyoncular otostopsuz durmak istiyorlar gerçi :P)

Şimdi sen bana "Boğaç!" desen, ben de "Sssafffff!" desem; başka hiçbir şey demesek anlaşacağımız da aşikar... Birbirimize bakıp bakıp güleceğimiz, aşikar! (deme bak döverim:P)

Öyle bir "biz" kavramı oluşmuş ki artık, ben kendi yazdığım defterlerle sınavlara çalışamıyorum, illaki senin yazın olacak :P

Fark ettiysen ikimizin arasında senin mor rengi sevme bahsin çok geçmez. Çünkü paylaşacak çok daha farklı şeylerimiz var...

İlk ve son ufak tartışmasını yaparken ağlayan iki insan da bizizdir yeryüzünde, başka yoktur merak etme :)

Bunların yanında, belki baksan uzaktan yakından ilgimiz yok gibidir ama oturup güzel bir türküyü beraberce de söyleyebiliriz. Ses renkleri uyumlu, birbirleri söylerken kasmayan iki insan olmamız da güzel bence :) Senin türkü söylerken bir elini havada dans ettirmenin komik olduğu gerçeğini göz ardı edersek tabii :P

Sonra Türk filmleri var. Bir film söyleyip "aaaaaa evet evet işte o" demeler... Türkan Şoray'la başlayıp, senin Tarık Akan hayranlığınla sonlanan; aralara benim Kartal Tibet sevgimin girmesi "Tarkaaaaan!" ve kardeşinden inciler, replikler, bitiminde yine gülüşmeler...

Sonra, zor günlerimiz de oldu. Ama hep, hep yanımdaydın nasıl unuturum çocuk! Moralim bozuk olduğunda size gelişlerimi nasıl unuturum? Ben incinmeyeyim diye inatlaşmalarıma katlanışını nasıl unuturum? Başörtüsüyle ilgili bir şey olduğunda, o durumu benden önce keşfedip "şöyle yaparız" deyişlerini... Beni inatla bekleyişlerini...

Hele hele işte, bir hafta kadar önce... Dayına telefon ederken ağlayışını nasıl unuturum? O insan görünümlü canlılarla konuşurken -ben üzgünüm diye- ağlayışlarını... Nasıl? Nasıl? Nasıl? O gün siz olmasanız yanımda, o gün geçer miydi sanıyorsunuz? Ben karakollara gider miydim?

Hüzünlendim bak işte... Oysa bu çok, çok mutlu bir yazı olacaktı. Böyle gülecektin hep! Hep olmanı istediğim gibi oluverecektin... Sen yine de gülümse olmaz mı? Çünkü ben seni çok seviyorum "Hilalim":) O yüzden işte, bugün ama bil ki her gün:

İyi ki...

İyi ki doğdun...

Hep mutlu ol!

He bir de unutmadan: Saçlarını kestir! :P

Geyikli Gece

2011-01-01T00:01:00.004+02:00

Turgut Uyar'ın geyikli gece diye bir şiiri vardır ya, aklıma o geliyor yılın tam bu vaktinde.

Şimdi yazayım bir parçasını dedim de olamadı. Bölemedim. Bütünüyle güzel derler ya, öyle...

Yeni yıl, günün tam bu zamanında o şiirin bana hissettirdiklerini hissettiriyor, belki aklıma gelme sebebi de bu...

Biz "gidip geyikli gecelerde uyuyup", umut bekliyoruz ya her şeye rağmen...

Sonra, her şeyin sonunda, şiirdeki gibi:

"Uzanıp kendi yanaklarımdan öpüyorum" diyebilmeyi umuyoruz ya, ondan.

Mutlu yıllar...

Çekiliş Sonucuymuş

2010-12-30T22:00:00.002+02:00

Çok kişi katılmadı ama yine de ufak çaptaki o çekilişi gerçekleştirdim az evvel.

Hediyemi sevgili Kalabay 'a göndereceğim :)

Kalabay, yorum kısmına isim ve adres bilgilerini yazarsan sevinirim. (yayınlamam elbette:))

Öyle işte:)

Çam Sakızı Yeni Yıl Armağanı

2010-12-28T21:58:00.007+02:00

Malum, yeni bir yılın eşiğine gelmiş bulunmaktayız.

Kapıdan içeri girerken ister istemez o yeniliğin heyecanı yapışıyor üzerime...

Ve o heyecanla bir şeyler yapasım geliyor.

Hediye vermekten pek çok hoşlandığımı söylemiş miydim?

İşte bu yıl için blog arkadaşlarımdan birine hediye yollamak isteyiverdim.

Çok kısa bir süre kaldı, farkındayım da...

İşte.

"Geç olsun güç olmasın."

"A.nur çam sakızı çoban armağanını bana verse güzel olur" diyen blogdaşlarım yorum bırakırlarsa sevinirim :)

Ayın 30'unda isimler arasından (kimse yazmıyormuş bir de!) çekilişi yapıp, asıl kişiyi açıklarım...

Haydi bakalım öyleyse! :)

Köşedeki Dükkan

2010-12-19T03:45:00.003+02:00

Somewhere over the rainbow, way up high
There's a land that I heard of, once in a lullaby
Somewhere over the rainbow, skies are blue
And the dreams that you dare to dream
Really do come true*

Bir anda parlayıp yapmakta oldukları şeyi bırakıveren, hayallerinin peşinden giden insanlar vardır ya, ne güzeldir o insanlar... Birkaç kuruşun, yakası buruşmuş bir gururun peşinden gitmeyenler...

Yani aslında dünyaya bir kez geliyorsan, biraz risk almanın neresi kötü? Her şeyi orta halli yapmaya çalışıp "iyi kötü bir yaşamım olsun yeter" demenin neresi iyi? "Bizim kız bir öğretmen olsa yeter" diyen teyzeleri eleştiriyorum da, bir bakıyorum onların peşinden gidivermişim. Bir hayali sırf "hayal" adı altında tuttum diye çok imkansız bulmuşum. Oysa hayattı bu. İstediğimi, her konuda istediğimi yapmam gereken zaman değil de neydi? Yaşam standartlarımı yapacaktım da ne olacaktı? Bir ev, bir araba, bir eş, birkaç çocuk koyacaktım da geleceğin içine ne olacaktı? Bir işim olmasaydı, denediğim iş olmamış olsaydı da ne olacaktı? Ölecek miydim açlığımdan? Evde mi kalacaktım? Neydi ki derdim? Statü?

Ne istediğimi bilememiştim belki ben. Bilip söyleyememiştim. Şimdi bakıyorum da zaman çok çabuk geçiyor: Aralık, sonra yeni bir yıl daha...

- Hangi yıldayız?
- 2011.
-Ne zaman doğdun?
-1989

Bir yatıp kalkacağız sonra şu diyalog geçecek:

- Hangi yıldayız?
- 2020.
- 20 ve 20 ne güzel rast gelmiş değil mi?

Geçecek mi öyle bir diyalog sahi? Hep buraya ait değilim diyaloglarımı dinliyorsun ya hiç ait olduğum yeri dinlemedin, farkındasın değil mi? Çünkü söylediğimde çok seviveririm diye korkumdan anlatamıyorum onu. Kendime bile söyleyemiyorum. Belki bu dünyaya aitimdir de; bu şehre, bu ülkeye ait değilimdir, onu bile bilmiyorum. Çünkü ait olmadığımı bile bile o yerde yaşayacak kadar korkağım! Risk almayan, hayatını "rutin" biri olarak geçirmeye niyetlenmiş biriyim.

Çevremdeki insanlarla da alakalı belki bu. Onların yanında "ait hissetmiyorum" demek bile delice, şunu sevmiyorum demek şükürsüzce, farklı olan bir şey garip-çe... Şu halimle kabullenilme çabasındayken nasıl hayallerimden söz edebilirim ki? Şimdi her şeyi bırakıp bir başka yere yerleşebilecek kadar umursamaz olabileceğimden kime bahsedebilirim ki?

Oysa o en başta bahsettiğim insan kesimi var ya, işte onlar benim yerimde olsalar yaparlardı. Bulundukları yerde mutluluğu aramaktansa, mutluluğun olduğu yeri ararlardı, oraya giderlerdi. Belki sonu hüsran olurdu ya denememek de bir hüsran değil miydi? Hayatın bir köşesine kıstırılmış, zaman zaman ortaya çıkan dert yumakları değil miydi? İpleri karmaşık bir şekilde vücuduma dolanan, ruhumu sıkan...

Merhaba, ben yumakla oynarken her şeyi eline yüzüne bulaştırmış küçük kedi. Ben, küçük bir dünya kurmak isterken başkalarının dünyasına adapte olmaya çalışan bukalemunsu. Ben hayallerinden kaçarken hep ama hep hayallerine yakalanan minik hırsız. Ben, kendi hayallerini çalan ama dinleyemeyen müzisyen bozuntusu. Ben hayallerini hayali bir yere bile yazamayan blog yazarı bozuntusu.

Benim işte ben.

Peki ya sen? Sen kimsin?

*Şarkı : Harry Nilsson - Over The Rainbow (You've Got Mail soundtrack)

Ölsem Mutlu Ölürdüm

2010-12-10T22:10:00.002+02:00

O an dedim ki "Şimdi ölsem, misal bir araba altında kalsam, insanlar mutlu öldüğümü düşüneceklerdi. Çünkü yüzümde aptalca bir gülümseme..."

Yorgundum. Sabahın köründe kalkıp okula gitmiş; drama gibi hareketli bir dersin ardından iki tane daha derse aç biilaç katılmak zorunda kalmıştım. Okuldan çıktığımızda hava kararmak üzereydi ve halihazırda bir yağmur bizim çıkmamızı bekliyormuş gibi, durmak bilmeksizin düşüyordu yere. Durağa kadar epey ıslanmıştık. Tek derdim kendimi hemen ev sınırlarına atıp; öncelikle dolaba saldırmak, karnımı tıka basa doldurmak, sonrasında ise -mümkünse- hemen yatağa yığılmaktı. Oysa daha gitmem gereken bir dershanem vardı...

Beytepe'den çıkıncaya kadar, dershaneye gitmemek üzere, savunma mekanizmamın ucunda bucağında kalmış tüm bahaneleri sıraladım kendime ve galip geldim. Dershaneye gitmesem de olurdu, kitapta vardı hepsi, yorgundum , açtım, yağmur vardı vs vs vs...

Otobüs Eskişehir yolu sınırlarına geçince çantamdan müzik çaları çıkarıp yolu seyre daldım. Minik bir mutluluk buğulu camı silerken parmaklarıma bulaşmıştı sanki: Yağmur, müzik, ufak çaplı olsa da yolculuk. Daha ne olsundu...

Hava iyice kararmıştı artık. İnmem gereken durağa yaklaşırken aklıma bir başka fikir geldi ve Armada'da iniverdim. Herkesin "çocuk filmi" diye nitelendirdiği o filme gidecektim. Önce güzelce bir karnımı doyurup, sonra ödül verecektim kendime. Nitekim öyle de yaptım. Türkçe dublaj olmasına rağmen tek başıma Harry Potter ve Ölüm Yadigarları'nı izledim.

Film bittiğinde saat 21.30 olmuştu. Sinemanın -o hep kendinden geçmiş bir şekilde inilen- merdivenlerinde "Bugün bayağı güzel birgün oldu" demeye başlamıştım. O aptalca gülümseme yüzüme yerleşmişti bile.

Yağmur muhtemelen hiç durmamıştı. Dışarı çıktığımda bir sürü insanı kapıda bekleşir buldum. Islanmamak adına yağmuru uğurlamaya gelen kafile... Onların arasından geçip kendimi yağmura bırakıp yürüdüm biraz. Kulağıma müzik kondurup yürüdüm. Öylesine göz göze geldiğimiz insanlar da gördüler o gülüşümü. İçimde kıpır kıpır çocuklar vardı sanki, durmuyorlardı, nafileydi çabalarım. Sonra ben yalnızca bir durak için egoya bindim. Binmemle inmemin komedisi de vardı tabii bir köşede... Fransızca bir şarkı çalıyordu bir yandan, ilk dinleyişimdi ya da ilk fark edişim. Ne diyordu bilmiyorum ama o an güzel şeyler söylediğine yemin edebilirdim.

Önceki ıslanışlarımı katarsak aslında suyum çıkmaya yakındı. Ayakkabılarım göle ve balıklara hazırlık yapmaya başlayacaktı, fısıltılarını duyuyordum. Sonra "bugünü unutma" "unutma" larımı söyledim kendime. Sonra hem hareketli hem naif sayılabilecek bir güzel şarkı çalmaya başladı. Sokaklarda kimseler yoktu, ben vardım, bir amca belki, birkaç genç, onlar da uzaktaydı. Şarkıya kaptırmış gidiyorken bir ara yağmurun düşüşlerini yüzümde, başımda hissetmez oldum ve küçük su birikintilerine baktım hemen. Hayır, yağıyordu. "Bir şey" yağıyordu. Göğe baktım hemen: Kar! Ankara'nın ilk karı, bu kış yağan ilk kar...

Gittim bir büfeden çikolata ve kahve aldım. Sonra çantamda çikolata ve kahvenin varlığı, kulağımda müzik, üzerime düşüşen kar, mutluluk, özgürlük, delilik, naiflik...yürüdük. Bir ara yanımdan geçen gençlerin bağırışlarını duydum: "Kar yağıyor lan kaaaaaar!" deyip gülüşüyorlardı. Ben de gülüyordum bir yandan, ölsem diyordum, ölsem şimdi, mutlu ölürdüm!

Yalnızlıklar

2010-12-09T16:12:00.007+02:00

Kimsesiz bloglar...

Arşivlerinde; 2007 ler, 2008 ler, aralıklar, ocaklar, nisanlar ve 2009 lar...

Ve onların yaşamı orada duruyor, ölmüş gibi sahibi, çekip gitmiş, evrenin bir ucunda kaybolmuş gibi bir daha yazılmıyor. Ne oldu ona? Kimdi o? Kimse bilmiyor. Yeni taşınan komşunun kocasının uzun zamanlar eve gelmemesi gibi. Kimse soramıyor. Geç kaldığımız şarkılar, romanlar gibi... Öldüğünde tanıdığımız şairler gibi. Buruk bir hüzün sayfanın bir köşesinde birikip "çarpı" ya basıyor.

Kimsesiz blogları seviyorum. Takip etmiyorum yine de. Mistik havalarını orada bırakıp hemen uzaklaşıyorum.

Şiirler var. Soyuttan arınık gündelik yaşama düşürülmüş gölgelikler var. Onları seviyorum. İçinde "düş" "rüya" "imgelem" geçmeyen metinleri, sözcüklerle çok oynanmamış sayfaları okumayı seviyorum.

"Yalnızlıklar" ı yazan, yaşayan bir yazar var, henüz çekip gitmemiş, henüz -akşam ezanından önce- evine gelen, henüz tanımaya müsait, henüz arşivi kapanmamış... Tanıyalım istiyorum.

Yalnızlıklar kitabındaki şu şiirsel metni seviyorum:

"Ben ninemi yalnızlık sanmıştım bir keresinde

O yıllarda söylenceler eşkıya türküleriyle başlardı.
Ninemin sesinden keklik ötüşleriyle çınlayan
kekik kokulu ormanlar geçmezdi hiç;
dağlar geçerdi
geçerse;
kanlı,
fermanlı
ve dumanlı dağlar geçerdi.
Sonra, lor peyniri gibi ufalanan
kuru bir öksürüğün ardından
ansızın eşkıyalar basardı ortalığı;
ya da ninemin bir çift zeytin çekirdeğine
benzeyen gözlerinden asker kaçakları fırlardı birden,
başımın üstünden atlayarak
gölgelerini kanlı bir kaput gibi sürükleye sürükleye
dağlara çıkarlardı.

Ardından, silah sesleri...
Ninem uykulu gözkapaklarını yüzyılların altında
ezilen tozlu iki böcek gibi kımıldatıp;
annen mısır patlatıyor
derdi ama, ben inanmazdım.
Dağ taş müfrezeydi çünkü; görürdüm
ve çocuktum
ki,
görmek inanmanın en geniş kapısıydı.

Ninem anlatıyı kesip uyuklamaya başlasa da
müfrezeler susmazdı artık;
Beşparmak'taki mavzer cıvlamaları,
gök boncuklu tahta beşiklere çarpıp
öküzlerin göz aynasından seke seke
gece gündüz sürerdi.
Köylüler kazmayı küreği bırakıp,
eleği bırakıp
ve tarhana çorbasını ve arnavutbiberini
ve zencefil kokusunu ve düşlerini ve seslerini
ve cesaretlerini bırakıp dağlara bakarlardı durup
dinlenmeden.

Bacalar dağlara,
kapılar, avuç içi pencereler
ve koyunlar mor mor
ve keçiler gök gök dağlara bakarlardı.
Doğa kendini merak ederdi yani,
müthiş merak ederdi
ve benim gözlerim gördüklerimden yaratılmıştı
o yıllarda,
ellerim dokunduklarımdan.
Dilimi sormayın,
konuşamadıklarımdandı
ve kanlı bir kitap gibi yatıyordu ağzımda.

O yıllarda,
henüz ormanlarım bile yoktu içimde
izimi saklayacak,
ada bile değildim daha,
gökyüzünde
bir gökyüzü bile değildim.
Varım yoğum ninemdi
(babam kendini ona bırakırdı giderken)
ve ninemi bilirdim
adadır diye,
sonra babadır diye;
pencereler görüntümü geri kustukça,
buruştukça bakışlarım görüntümü içerek
beslenen görüntülerin karmaşasında
ve uzayarak kısaldıkça boyum,
ona tutunuyordum.

Yüzünün engebelerinde düşe kalka yürüyordum
kendime doğru.
Kimi zaman bir sel tuzlu tuzlu sürüklüyordu beni,
kimi zaman da bir yılın (kim bilir hangi yıldır)
tırnak izini dere yatağı sanıp
yamaçlara tırmanıyordum
- yamaçlar ki,
benli.

Nice sonra, kanlı eşkıya ölüleri
yamaçlardan sürüklene sürüklene getirilip
düşlerimin ortasına bırakılırdı.
Ürperirdim onları görünce (ürperti böyle gelişmiştir
bende, şimdi bile, ne zaman ürpersem
bir eşkıya yıkılır içimde).
Ürperirdim, evet
ve yerde duran yorgun mavzerleri kapıp
dağlara kaçmak isterdim.

Ama, müfrezeler kocaman bıyıklarını
(-ki, yüzde taşınan birer devletti bıyıklar)
oynatarak kovarlardı beni;
mavzer yerine korkularımı kuşanıp kaçmaya başlardım
ve gübre kokularının içinden geçerdim
içimden geçen gübre kokularıyla,
kuşların içinden geçerdim,
bir tavuğun kanatları altından,
bulgur kesesinin dibinden
ya da
bir kalburun çivideki duruşunun içinden
geçerdim de,
durup arkama bile bakmazdım.

Müfrezelerin peşimde olduğu kaçmamdan belliydi çünkü;
koşmalıydım ben ve koşardım
ve bir süre sonra koşa koşa,
koşmak durmaya benzerdi.
Durmanın dışında koşmak bulamazdım o anda;
dururdum ve bir uçurum dolanırdı ayak bileklerime.

Yalnızlık, uçurumları giyinmektir biraz da."

* Yazar: Hasan Ali Toptaş

Denize Karşı Çay

2010-11-23T23:00:00.005+02:00

Önce bir fotoğraf karesiyle var oldu. Karenin orta yerinde denize karşı oturmuş, çay içiyordu. Önünde bir kâğıt, karalanmış birkaç satır. Belki bir şiir… Ama okumuyordu. Gözleri denize değmişti. Bakışları denize sıfır… Bir çocuk geçiyordu yanından belli belirsiz. Çocuğun elinde terlikleri, ayakları çıplak… Çakıl taşları ayağına batıyordu ihtimal… İhtimal ki, güneş yakıyordu ayaklarını… Yüzünde bir acı vardı. Oysa hiç ummazdım. Çocuk deyince oyun gelirdi ya aklıma, oyunun yanına ilişmiş bir gülümseme beklerdim ya ondandı beklemeyişim. O görmüyordu çocuğun yüzündeki acıyı. Dalgındı, denize dalmıştı yüzme bilmeden.

Fotoğraf bir yaz günü çekilmişti sanırım. İçini gösteren kısa kollu bir gömlek giymişti o gün. Ama hava rüzgârlı olmalı. Birkaç saç teli görüş alanını kısıtlar vaziyetteydi. Oturduğu masanın örtüsü sağ tarafa epey meyilleşmişti. Rüzgâr vardı ve bence o üşüyordu. Çayını eliyle kavrayışına bakarsam hele, buna emin bile olabilirdim.

Biraz evvel; o yaz günü denize karşı oturmuş çayını yudumlayan kızı fotoğraftan kurtarmaya karar verdim. Fazla inat etmedi, çay bardağını bırakıp, masadaki kâğıdı eline aldı ve peşimden geldi. Denize değmiş bakışlarında ıslaklık vardı. Ben yürüdükçe o, adımlarıma yetişemiyor, birkaç adım attıktan sonra koşar gibi yapıyor, bir yandan da önüne gelen saçlarını arkaya atmakla meşgul oluyordu. Bana “nereye gidiyoruz?” bile demedi.

Ara sıra yavaşlıyor, yanımda yürüsün istiyordum. Aynı hizaya geldiğimizde etrafı izleyen dalgın bakışlarını yüzüme değdiriyordu. Narin bir yüze kondurulmuş küçük kahve gözlerinin sevimliliğini görmelisiniz. Ve onun altındaki yarı açılmış ağzı… “Bebek yüzlü” öbeğinin gerçek anlamı onun yüzüne yansımıştı.

Onu nereye götürdüğüm merak konusu olabilir. Saksağan’daki o meşhur sokağa girdik: Yolculuk. Yalan değil, bu sokaktan geçmek için yolumu uzatıyorum bazen. Ne zaman yola düşsem “Haydi bir Yolculuk yapayım” diyor ve buraya dalıyorum. Sıra sıra ağaçların altından geçerken pembe, yeşil, mavi ve sarı tonlarındaki iki katlı şirin evlerin şen insanlarına dalıyorum. O gün de pek şenlikliydi Yolculuk. Bel ve bacaklarında çember döndüren çocuklar karşıladı bizi. O, çocukları görünce gülümsedi. Ne derdi vardı hiç bilmiyorum ama derdinin çocuklarla olmadığını iyi biliyordum o an. Sonra çamaşır asan kadınlar gördük, bir pencereden diğerine, kolları yetiştiğince…

Merdivende oturmuş genç kızlar kıkırdanıyor, o günlerde meşhur olan “Meneviş” adlı radyo programını dinliyorlardı. Merdivenin karşısındaki dükkân sahibi adam, kızlardan ya da radyo programından hoşnut değildi muhtemelen. Kendi kendine homurdanıyor, elindeki öteberiyi nereye koyacağını bilemiyordu. Fotoğraf kızı - adı bu olsun - o adamın dükkânına meyil etti birden. Ve kendimizi homurtulu dükkânın içinde buluverdik. İçeride her türlü şey var gibiydi. Ama her şey öyle darmadağındı ki orada tam olarak nelerin bulunduğuna insan hemen karar veremiyordu. Bir yanda eskiden kalma oyuncaklar, onun hemen üstündeki rafta çanak tabaklar, diğer yanda üst üste yığılmış ikinci, bilemedin üçüncü el kitaplar…

Fotoğraf kızı, fotoğraftan çıkarken eline aldığı kâğıdı homurtulu adama uzattı. Adam, kızın parmak izlerinin olduğu kâğıdı okumaya çalışırken homurtusunu kesmedi. Sonra homurdana homurdana eşyaların arasından geçerek bir iç bölmeye gitti. Kız, onu beklerken dükkânın tozlu camından dışarıyı seyre daldı. Ne görüyordu? Ne düşünüyordu? Belki radyoda çalan şarkıyla alakalıydı dalgınlığı:

“Sorduğun yaprakları güz götürdü” diye tiz bir ses çınlıyordu radyodan. Kızların kıkırdaması kesilmişti.

Homurtulu adamın homurtusu yaklaşınca, kız bakışlarını dışarıdan içeriye aldı. Adamın geldiği yöne bakarken o,ellerini ovuşturuyor, parmaklarını kenetleyip açıyordu. Nihayet adam eşyaların arasından sıyrıldı da kız ellerini serbest bıraktı. Adamın elinde kocaman bir kutu vardı. Ama hafif bir şey olmalıydı ki onu homurdanmadan getirebilmişti. Kızın önüne gelip kutuyu masanın üzerine bıraktı. Ve karton kapağı kaldırıp kızın yuvarlak kahve gözlerine baktı. Ben de kutuya bakmadan o bilyemsi gözlere baktım. Bir sevinç dalgası kahve bilyeleri n içini renklendirmişti. Kız, biraz evvel kenetlediği ellerini kutunun içine daldırdı. Ellerini yukarı kaldırdığında tuttuğu şeyin sarı saçlı oyuncak bir bebek olduğunu fark ettim. Fotoğraf kızı onu bağrına basıp, bir müddet öyle kaldı. Adam bu arada bana homurdanarak bir tabure uzattı…

Radyoda şimdi hareketli bir şey çalıyordu, kızlar şen şakrak şarkıya eşlik ediyor bir yandan da ellerini çırpıyorlardı. Homurtulu adam kızların sesini işitince yine dışarı çıktı ve muhtemelen kızlara sinirli bakışlarını sundu. Bu arada ben radyonun sesini, adamı, hatta sokağı unutup eski yerime dönmüştüm. Eski fotoğrafların sergilendiği o binanın iç taraflarında bir yerlerde, çay içen bir kız resmine bakıyordum. Elimde, kızıma aldığım sarı saçlı oyuncak bebeğin kutusu, kendi kendime “Hava rüzgârlıydı bence” diyordum…

( www.gazeversite.com yazısı )

Bir Garip "Kemal Sunal"

2010-11-20T00:06:00.010+02:00

Ne filmler izliyorum, izliyoruz muhakkak...

Ama o filmlerin neredeyse hiçbiri bana şu filmin şu dakikalarında hissettirdiklerini hissettiremiyor.

Şimdilerde çekilen Türk filmlerinde bile yok ki bu.

Kemal Sunal'ın mahkeme sahnelerindeki duygu, başka hiçbir sahnede yok ki...

Oradan göremiyorum diyenler için buyur burdan yak

Garip Huylu Mimim

2010-11-15T00:27:00.004+02:00

Mim gelmiş Finduilasımızdan. Aslında baktım da şimdi, 2008 kasımda yazmışım böyle bir mim . Ama değişmiş onların bazısı, şimdilerde farklı "garip huylar" uygulamaktaymışım. Haydi o zaman başlayalım:

* Tanımadığım insanlara bazen sırf eğlence olsun diye, bazen de gerekli gördüğüm için farklı biriymişim gibi davranırım ya da rol yaparım işte. Mesela bir cafeye girdik, oturduk diyelim ki; ama sonra ortam bizi sarmamış olsun. Çıkıp gitsek tuhaf olacak; ben hemen kafamda bir kurgu oluştururum. Hızla ayaklanıp çıkarken, cafenin sahipleri duyacak şekilde ya elime telefonu alır " yaa demek siz orada bekliyordunuz, tamam geliyoruz" falan derim; yahut işte yanımdakine "nerden çıktı ya şimdi bu, tam oturmuştuk offf!" gibi serzenişlerde bulunurum. Yeni tanıdığım insanları sevmediysem uyuz gibi görünesim gelir, bazen çok şakacı görünmek isterim, işte şekilden şekle girerim...

* Yolda, sokakta, orda, burda bir çocukla - bebekle göz göze gelmişsem mutlaka ona gülümserim. Ya da el sallarım, öpücük atarım. Sonra bazıları ilginç bakışlar atar bana yahut el sallayıp dururlar, daha geçen gün bir çocuk ninesini peşimden sürükledi sırf bu yüzden...

* Sınav tarihleri, ödev için gerekenler, kitap adı... gibi okul için elzem bilgileri önümde kağıt kalem olsa dahi yazmam. İllaki onu bir arkadaşımdan alacağım. Aksi mümkün olmuyor. Bu yüzden bazen sınavımın olduğunu sınavdan bir önceki akşam öğendiğim oluyor.

* Bazı vakitler yolda yürürken kendi kendine gülümseyen birini görmüşseniz o ben olabilirim. Bir şey düşünürüm, o an gülümsediğimi fark ederim, sonra gülümsememe gülerim bir müddet. İşte öyle.

* Yanımda birileri varken, ağzımı kocaman açıp ısırmak zorunda olduğum şeyleri yemeyi sevmem. Ayvalık tostu, ekmek arası şeyler mesela... Hatta bazen poğaçayı bile bölerek ağzıma atarım. Ellerimi de kaba bir şekilde kullanmayı sevmem. Bazen bu sebeple bir düğmeye defalarca bastığım olur . Dalga konusuyum biraz.

* İnsanları "canım cicim" diye sevmek yerine kendimce kelimeler türetirim. Bugün gittiğimiz bir misafirlikte, annesi kızına beni hatırlatmak için şey demiş mesela "hani sana küçük kuş diyen abla vardı ya..." Öyleyim işte. Bir de sevdiğim biri bana kızınca, kızmadan, öylesine "beni sev" diyip duruyorum bu aralar. Yine onlardan biri üzülünce, morali bozulunca da şey diyorum "kızma x, nolur kızma bak..." bunlar o insanları gülümsetiyor ya çok mutlu oluyorum.

* Bazen birini öylesine bir zamanda mutlu etmek isterim. İyilik perisi falan olasım gelir neyimeyse... Önem verdiğim yahut vermediğim biri... Önem verdiğim birine öylesine bir günde önemli olduğunu hissettiresim geliyor. Doğum günlerinde atılan uzun mesajlardan, maillerden atıyorum ona ya da minik hediyeler... Önem vermediğim birine tüm günümü ayırabiliyorum. Canı bir şey çekmiş gidip alıyorum, oturup pasta yapıyorum onun için... Geçmişte, çok geçmişte kalmış bir meseleyi ortaya getirip özür diliyorum. Ne bileyim, iyi bir şey yapıyorum sanıyorum işte.

* Temizlik. Yapmaya başladım mı her şeyi temizleyesim gelir. Bir oda süpürecekken odayı camlarına varıncaya kadar temizlediğim, tüm eve el attığım görülmüştür.

* Bazen çok çabuk sinirleniyorum ben. Ve sinirlenince ölüm susuşuna geçiyorum. İçimden bir ses "Çok saçma bir şeye sinirlendiğini biliyorsun değil mi? Karşındakine yazık, konuş artık!" vari cümleler kuruyor ama ben o üç beş dakika boyunca konuşamıyorum. Tek tük kelimeler çıkıyor ağzımdan çok zorlarsam... Ama o beş dakikadan sonra da sanki az evvel küsük duran ben değilmişim gibi gülüp eğlenmeme devam ediyorum.

Bana garip geliyor bunlar. Hee, vazgeçilmeyecek şeyler değil, değişmeyecek şeyler de değil ama beni ben yapan şeylerden işte...

Teşekkürler Finduilas.

Mim azura'ya, ZSA'ya ve yakup'a gidebilir bence. Siz ne dersiniz?

Taşıyalım Abla? Olur Yeğen

2010-11-04T22:38:00.006+02:00

Grip oldum. Zaten vücudum bir çuval yığını gibi geliyordu bugünlerde, iyice hımbıllaştım. Hamal gibi kendimi oradan oraya çekiyorum...

Kabus ve tuhaf rüyalar yapıştı yakama. O yorgunluğun üstüne insan uyumak, uyanınca gülümsemek ister ya efenim, yok, bize o hal hiç uğramayacakmış. Ya gözlerimde tuhaf bir bakışla uyanıyorum ya korkuyla... Bilmem, içimin kara bir kutuya dönüştüğünden bahsetmeye gerek var mı?

Geçenlerde çok büyük bir rock konserinde elden ele taşınıyordum, mühim bir zat-ı muhteremmişim sözde; ta ki o kişiyi görene kadar. Onu gördüğüm anda oldukça sıradan biri oluyorum. Kül kedisinin modernize hali gibi bir şey. Öyle bir kül kedisiyim ki, oradan çıkıp birkaç teyzeyle tarlaya gidiyoruz. Teyze bana kızının ayakkabı ve çoraplarının içine diktiği sebze ve çiçeklerini gösteriyor...

Bu rüyaların yan etkileri de oluyor olabilir ama yaşlanıyorum galiba. Bunuyorum! İzah edeyim...

Bugün evden çıkarken yine anahtarımı unuttum. Arkadaşım o saatte uyuyor diye ona anahtarı şuraya koyuver mesajımı sonraya erteledim ve staj okuluma gittim.

Neyse, öğle yemeğinden sonra öğretmenler odasında otururken bir öğretmen bana öğle yemeğinde ne olduğunu sordu. Köfte dedim, duraksadım, duraksadım, pirinç kelimesi bir türlü aklıma gelmedi! Sonra pirinç pilavı diyebildim. Sonra, çorba diyeceğim ama aklıma mercimek kelimesi gelmiyor! Olmuyor. Kadın, çorba? Dedi. Ben de evet dedim, çorba... Ama hala (nalet olası) mercimek kelimesini düşünüyordum.

Okuldan çıktık, bir yere uğradım. Görevliye birkaç gündür araştırdığım, çok aşina olduğum bir terimden bahsedeceğime; onun yerine bambaşka bir terim söylüyorum. Bunun öncesinde de sanki bu kelime o kelime değil diyorum, tereddüt var ama hatırlama yok. Neredeyse çok yanlış bir yönlendirmeye maruz kalacakken, görevli, şunu mu demek istediniz diyor ve kurtuluyorum. Utanç kaynağı olduğumu söylemeyeceğim, anladınız siz.

Bu kez eve gidiyorum artık. Yorgunum ve hafızam konusunda şüphelerim var. Hemen uyuyayım diye düşünüyorum. Kabuslardan korkuyorum... Ve sürpriz! O an aklıma anahtar için mesaj atmayı unuttuğum geliyor. Dışarda kaldım diyorum, aferin.

Anahtarı arkadaşımdan almak üzere durağa gidiyorum, bekliyorum, alıyorum nihayet ve kapının önündeyim. Bir adım atmışım evin içine, anahtara bakıyorum. Yok. Eve girdiğime göre bendeydi diyorum, dışarı çıkıp düşürdüm mü diye kolaçan ediyorum etrafı... Yok. Ceplerime bakıyorum yok.

Neyse diyorum.

Yürü A.nur, sen en iyisi mi git uyu. (zıbar! o kadar yani)

Uyuyorum.

Kabuslarla uyanıyorum.

Size harika(!) bir hayatın resmini çizebilecebiliğimi iddia edip, defolup gidiyorum.

.

Yazmış

2010-11-03T17:30:00.004+02:00

Yazdıklarını okuyorum uyandığımdan beri. Nasıl oluyor bilmiyorum, bazı insanların yazdığı şeyler öyle avucunun içine alıveriyor beni... Ayağa kalkıp şapka mı çıkarsam, şak şak mı yapsam, blogun sağ alt yanındaki "sevdim ki" kısmına mı eklesem şaşırıyorum. Bazı yazıları öyle seviyorum ki; yalnız kendime saklıyorum, bir yorum bile bırakmak gelmiyor içimden, kimseye bahsetmeyeyim istiyorum. Ama bazı yazılar da oluyor, bazı yazarlar... Bulunsun istiyorum şu yazı yazmaya hevesli insanlarla dolu evrende. Bulunsun onlar, onlar okunsun.

Bilen bilir, gazeversite adlı bir sitede de yazıyorum ben. Geçenlerde ilk defa onun aylık buluşmasına katılabildim. Ve iyi ki de yapmışımlarıma ekledim o günü. İnsan bir yerde kendi olmak istiyorsa, kendini koymalı biraz ortaya. Belki şimdi daha şevkle yazacağım yazılarımı. Neyse, mevzu bu değil. Gazeversitenin şubat ayında bir dergisi çıkacak, oraya eklenecek yazıları seçmek üzere bir kurul oluşturduk toplantıda. Ben de katıldım...

Bana düşen yazarlar arasında bir yazar var, yazıları önceden de dikkatimi çekse de tüm yazılarını okumamışım o zamanlar... Zaten uzun süredir de yazı yollamıyor siteye. Bugün onun yazılarını okuyup birkaç yazı seçeyim diye planladım ve kahvaltı, ardından bir sıcak banyodan hemen sonra -ki bu öğlen 13.00 gibi oluyor- kahvem çikolatamla oturdum bilgisayar başına. Ve saatler geçti... Ben dokuz yazısını okudum ve dört tanesini seçtim "şimdilik". (ki tüm yazıları okuyup iki, en fazla üç yazısını seçmem gerekiyorken yaptım bunu)

Ya dinlediğim şarkılardan, ya öncesinde pek de hoş olmayan ruh halimden, belki geçirdiğim tuhaf rüyalı geceden... Ama en çok da bu yazılardan, en çok da bundan bir tuhaf hallerdeyim şimdi. Oturup o kızın öykülerinde kayboluvereyim istedim. Şimdi var, biraz sonra yok olayım istedim.

O kadar mı zavallısın neyine yetmiyor ki yaşamın denmesin. Nedense olmuyor be sayın anlayıcı. Ben ne yapsam olmuyor. Ben yeniden başlıyorum, ben umutlu küçük kız oluyorum olmuyor, ben pollyanna oluyorum olmuyor. Kandırmamalı daha fazla ya da umut etmemeli. İşte budur benim hayatım deyip kapatıvermeli gözleri. Zorlamıyorum artık deyip teslim olmalı...

Masalsı bir yaşam yok ve de olmayacak. Her şey benim görmeye çalıştığımdan öteye gitmeyecek. Masallar yalnız masallarda, duygusal insanlar yalnız romanlarda, iyi yürekli kötüler yalnız filmlerde olacak.

Evet, ne diyordum?
Doğacan...
Onun yazıları da burada işte...
Lokanta, Neredeyim Ben?, Falcı Münevver, Kaybolan Gece dikkate değer...
Son üç yazısını henüz okumadım ama onların da dikkate değeceğine emin gibiyim.

Neyse işte deyip kaçayım ben.

Umarım görüşürüz. Görüşecek gibiyiz hatta. Bu aralar yazıp duracağım ya da yazamayıp kuduracağım.

Şimdi Fark Ettim

2010-11-01T01:15:00.002+02:00

Birini gizlemek istiyorsa şarkılara gizlemeli insan...

Bilmem fark ettin mi?

İlk tanıdığın zaman dinlediğin şarkıyı şimdi dinlesen, o zamanki sen oluyorsun, o zamanki hisler oluyor içindeki...

Sonra orta bir zamanda dinlediklerine geç, değişiveriyor seyri. O zaman ne hissediyorsan o!

Şimdi dinlediklerinin içinde de bunların hiçbiri yok. Başka...

Tuhaf geldi.

Şimdi fark ettim.

Eli Kulağında Bir Tan Vakti

2010-10-31T22:13:00.000+02:00

Zaman sıkıştı buraya
(Kurtarma ekipleri ve ucunda hastane...)
Ağlıyor, henüz çırpınmakta
Koridorlar boyunca bir ayak sesi
Topuk topuk yankılanmakta.

Çok uzakta,
uzaklarda…
Sundurmada bir güvercin
Kanatlarını parlatmakta
Vakit henüz güneştir.
Yarım ağız esneyişlere gebe
bir gün, yüzünde ağarıyor.

İşte, diyor kız
-parmak ucuna bulaşmış hüznü göstererek-
Gece bu!
Yürüyor.

Ötelerde,
ötelerinde bir sokak
Şişenin içinde sanki
Yavaş yavaş dökülüyor
Altı insan,
Üstü insan...
Altı üstü insan!
Çalkalanıyor, karışamıyor.

.

Portta Kal El Ver

2010-10-28T00:18:00.019+03:00

Yazdım aslında bir şeyler. Ama yayınlayamadım, taslaklarda sakladım, dönüp okuyamadım bile...

Söylesene...

Hiç ikiye bölündüğün oldu mu senin de?

Bir portakal yarısı ile bir elma yarısı çıktı mı ortaya?

Hangisi benim, hangisi ben olmalıyım diye kafa yordun mu boşu boşuna...

İşte iki ayrı şey bu, minicikler bile bilir diyorlar, sen hiç onları birleştirmeye çalıştın mı koca halinle?

Bir yanım kapalı kutuda çığırtkan, bir yanım suskun bir nota.

Nasıl oluyor değil mi?

İşte olmuyor...

Olmuyor ki.

Konuşuyorsun diyorsun...

Ama susuyorum bir şeylere, bilmiyorsun.

Ne olsam nasıl olsam diyorum. Olduğum ben ile yürümüyor bir şeyler. Olduğum ben laf sanki, bir yerde de peynir gemisi...

"Ben" olmasam diyorum, o zaman da bir anlamı olmuyor ki...

Ben herkes olmayayım diyorum, sonra hayalci oluyorum.

Ben bir şeye güzel bakayım diyorum, kör oluyorum.

Dünya bu kadar mı kötü, her şey bu kadar mı sıkıştı mantık çerçevesine?

Ben "Hayır!" "Böyle değil!" dedikçe neden hayal kırıklığı oluveriyor insanlar?

Bu kadar mı tek tiplerden , doğru ve yanlışlardan, oluşuyor kainat?

Ve sen...

Hiç, olması gereken kişi olmadığını anladın mı?

Bu dünyaya uygun olmadığını...

Peki, ne yaptın?

Peki, söylesene, hiç "doğru mu yaptım" sorusuyla başbaşa kaldın mı?

Kırıldın mı hayata?

Sonra kendine...

Hayallerine...

Portakala ve elmaya...

...

Şey

2010-10-19T03:03:00.005+03:00

Lami cimi
Başı sonu yok
Ve artısı eksisi
Varı yoku yok
İçi dışı olmadığı gibi
Sorgulamak yok
Yok, yok, yok.
Ama bir şey var!
Birin ortasında
şey var.
Bu kez ne desem?
Aşikar.

Yıldızlı Gecenin Kuyruklu Yağmuru

2010-10-15T00:07:00.005+03:00

Musluk başında
Sıra kuyruğu
O kuyruğun altında bir gök
Ve saçılmış dileklerin çokluğu

Yardım et bana dedi Melinda
Hemen uzattım avuç içlerimi
Şimdi bir kader çizgisinin üstünde durmuş
beni izliyor
Delice bir yağmur siliyor izlerini
Bütün yağmur suları içine akıyor.

Duruldu
Uslu uslu oturdu o yıldızlı gecenin altında
Kuyruklu yıldızın kuyruk acısını dindirdi
Ve yağmur yağdı
Bu kez aptallar gibi.
Tüm yağmurları hastaneye kaldırdı.

Staj Günlüğü - I

2010-10-14T23:37:00.004+03:00

* Stajımızın ilk günüydü bugün. Aslında yalnızca oraya hangi günler geleceğimizi karşılaştırmak için gitmiştik ama bir anda kendimizi sınıfın içinde buluverdik. Sevgi pıtırcığı modu tam üzerimdeydi. Okulda olmayı, sevimli yüzlere bakmayı seviyordum.

* Dersine girdiğimiz öğretmen üzerimde iyi bir etki bıraktı gibi. İyi biri olduğuna eminim ama bazen sırf otorite için çok sert çıkışlar yapabiliyor. Ama şakayla karışık çıkışlar sanki bunlar. Kimse alınmıyor, kızılan öğrenci gülüyor hatta bazen... Sonra öğretmen yanımıza gelip "arada böyle yapın yoksa durmazlar" diyor, gülüyor. Biz de başımızı sallıyoruz ama ben içimde "yapabilir miyim?" "yapmalı mıyım?" sorularıyla boğuşuyorum.

* Sekizinci sınıfların dersine de girdik bugün. Öğrenciler çözemediği sorular için ayrılmış bir ders saatiydi. Herkes çözemediği soruları tahtaya yazıyordu, sonra üzerinde tartışıyorlardı. Bir ara öğretmen soruyu çözemedi gelip ve önce yanlış soru dedi. Sonra bize dönüp çözmek isteyen var mı diye sordu. Ben çıkıp anlattım soruyu... Dersten sonra birkaç öğrenci yanıma gelip birkez daha anlattırmak istediler, hoşuma gitti. Bir de derste öğretmenin azarladığı bir çocuk vardı. Teneffüste ona yapamadığı konuyu anlattım. İkinci derse girdiğimizde, öğretmen onu tahtaya kaldırdığında anlattığım basamakları uyguladı. Çok mutlu oldum.

* Ara ara öğretmeni izledim. Yaşlandığımda böyle mi olacağım ya da yaşayacağım şey buna benzer mi olacak diye düşündüm. Ve o an anladım ki tam olmak istediğim yerdeydim. Farklı alanlara ilgim de olabilirdi ama bu beni kötü bir öğretmen yapmazdı. Hatta belki daha iyi bir öğretmen bile yapabilirdi. Bunu düşünürken içim huzurla doldu...

* Bir derse de bizim girip soruları çözmemiz istendi. O sınıf mı gürültülüydü yoksa stajyer umursamazlığı mıydı (muhtemelen oydu) o emin değilim. Ama o ara canım sıkıldı biraz. Sonra, bir şeyi en baştan elinde tutmanın başka olacağı kanaatine vardım. Bu moral bozulacak bir şey değildi. Hani filmlerde derler ya "it's business" kişiselleştirme diye, öyle yapmalıydı. Kişisel algılanacak bir şey değildi, onlar çocuktu ve ben büyüktüm. Hepsi buydu...

* İlk gün için o kadar kötü izlenimler elde etmedim. Diğer okullara giden stajyerlere nazaran biz her hafta gideceğiz belki ama bu iyi bir şey olacak. Topuklu ayakkabılar yoracak belki ama bir şeyler edineceğiz. Ve mutlu olmak için bir sebep daha çıkmış olacak karşıma belki...

Belki her şey gerçekten güzel olacak...
Belki geleceği düşünürken mutlu olacağım, yaşarken çok daha mutlu.
Hayatın neler getirdiğini ve getireceğini bilmemek bile güzel şimdi.

Haydi bakalım.

İyi bakalım kendimize...

Kısacık

2010-10-07T15:57:00.002+03:00

Yağmur yağmış, uyuyordum, kaçırmışım.

Kış geliyormuş bağıra çağıra, uyanmışım.

Yalancı Başlıklı Gerçek Yazı

2010-09-20T03:26:00.004+03:00

Ben konuşurken onun ne dediğimi anlaması çok mühim bir şey diyorum ve uyuma fikrini atıyorum kafamdan. Saatin tam 03.30 olması bile yıldıramıyor beni. Müzik dosyasına gidip önce Yann Tiersen'a bakınıyorum. Birkaç şarkıyla ruhumu kıyasladıktan sonra kapatıyorum o dosyayı. My Blueberry Nights soundtracklarına varıp bir adet Yumenji's Theme istiyorum. O da onu alıp media player'a yolluyor. İşte ruh halimle müziğin birleştiği an. Tam o anın orta yerinde biten acemi parmaklardaki yazma isteği. Sonra kapanan ışık, açılan blog sayfası...

Blogtaki online sayısının birden fazla olduğu zamanlar oturup onların hakkında fikir yürütüyorum. Mesela bazen en olmadık zamanda - son yazıyı yazışımın üstünden bir hafta geçmişken - birkaç kişiyle aynı anda orada oluyoruz. İnternet tuhaf bir şey. Biliyorum orada ama başka hiçbir şey de bilmiyorum, işte bu yüzden tuhaf. Kim mesela o, neden burada, okuyor mu? Ve en önemlisi de anlıyor mu? Bir başka ülkeden biri olsa bile bunu düşünüyorum. O okuyanın kim olduğunu merak ediyorum.

Normalde insanlar kendilerini bu kadar çok anlatmazlar karşı tarafa. Anlatsalar da bu kadar sabırla dinleyen bir kitle bulamazlar galiba. Terapist gibi blog okuyanlar ve bu yüzden de ilginçler sanırım. İşin en ilginç tarafı da bunun tamamen isteyerek yapılıyor oluşu. Mesela sen, şu an üçüncü paragrafın dördüncü satırındasın ve bu tamamen senin isteğin dahilinde gerçekleşiyor. Sence de bu işte bir fevkaladelik yok mu?

Bir yerlerde belki dilimi bile bilmeyen bir yerde biri var biliyorum. Bunları, şu blog saçmalığını, saçma olmayan şeyleri de biliyor. Ben anlatmadan anlıyor. Var öyle biri. Anlıyor beni. Hiç yanlış anlamıyor. Yormuyor sözcüklerimi. Edebiyata gerek kalmıyor, anlıyor derinliğini. Ruh ikizi değil o, ruh ikizinin anlayabileceğinden emin değilim. Anlamak daha farklı bir şey. Anlamak her şey aslında. Anlıyor musun sorusunu sormamak o. Anlayınca sen ile ben birbirine karışıyordur muhakkak. Ve ben gerçek duyguların o zaman ortaya çıktığını düşünüyorum. Anlayamadığın birini sevemezsin gibi geliyor. Gerçek bir arkadaşlık çok iyi anlamaktan geçiyor gibi... Ve gerçek aşk, o tamamen bu konunun mahsulü. Yalnız bu o kadar da basit bir mevzu değil. Kimse o aşkı bulacak, o arkadaşlığa sahip olacak kadar şanslı değil.

Saat 03.57.
Muhtemelen şarkının on ikinci çalışı.

Anlayan kişi diyorudum ya, onu düşünmek beni rahatlatıyor. Dünyanın bir ucunda olması ve muhtemelen hiç tanışamayacağımız gerçeğinin incitişi kadar... O nedenledir ki kendimi çok nadiren yalnız hissediyorum. Hayalperest diyebilirsin bana. İşte bana bunu dediğin an beni anlamamış olduğun anla aynı "koordinatlar"da yer alır. Öyle biri mutlaka varsa, yoktur diyemiyorsan bu neden hayal olsundur ki?

Şarkının yeniden başlayıp başlamadığını dahi bilmediğim bir zaman bu. Yazarken hep böyle olmam da garip. Bu yazı fazla "tuhaf" ve "garip" kelimelerini içerdi, peki buna ne diyeceksin?

Elimde olsa bu yazının üstüne başka bir şey yazmayıp beklerdim. Belki o bunu okuyup "burdayım" derdi. Öyle demese bile hoşuma gidecek bir şey söylerdi işte, çünkü "burdayım" benim için o kadar da güzel bir giriş değil. Ne diyordum, beklemek evet, bekleyemem ki. O çıkana kadar anlatmam gerekir muhakkak ve ben de anlatıveririm.

Eğer gelseydi ve okusaydı bu yazıyı, tam şu an 04.09'da, şarkının muhtemelen on altıncı çalışında sorsaydım ona bu yazının başlığını, ne derdi bilir misiniz?

Ya da gerçekleşmiş olsaydı, şöyle düzeltirdim bu cümleyi:

- Ne dese beğenirsiniz!
- Umut!

* şarkı

Dörtmüş

2010-09-19T23:55:00.005+03:00

Okul başıyor yeniden...

İki ve üçüncü sınıfta insan bir rahatlık duygusuyla ayrılıyor memleketinden. Heyecan ve kaygı bir ve dörde özel olmalı. Nedense son yılın verdiği garip bir his var içimde. Bu Ankara'da son yılımı yaşayacağımın hüznü mü, atanıp atanamamanın kafamda oluşturduğu sorular mı, yoksa öğrencilik hayatının bitişinin burukluğu mu bilmiyorum. Belki bu kaygılar çok yerinde duygular, peki ya öteki?

Heyecanlıyım. Hem de çok heyecanlıyım. Bu hissin içimde ne zaman filizlenip büyüdüğünü, dallarının ne zaman yazdıklarıma sarktığını bilmiyorum. Nerde okumuştum, şöyle diyordu "Ne zaman başladığını bilmiyorum, ben anladığımda çoktan ortasına varmıştım" Peyami Safa demişti belki... Güzel demişti.

Yıllardan beklentiler umarak geçen bir ömrün içindeyim ne zamandır. Belki en fazla beklentimin olduğu yıl bu yıl olacak ama... Söyleyemiyorum. Ne verecekse versin bu yıl da bakalım.

Güzel mi olsun? Onu mu diyeyim?

Peki.

Güzel olsun.*

Olur mu?

* Ne de çabuk ikna oldum.

Kıyı Kahvesi

2010-09-15T00:12:00.006+03:00

Aylar evvel yazılmış bir yazı...

Aylar evvel yazılmış herhangi bir yazı değil ama...

Aylar evvel yazılıp, yalnızca bu şarkının sahibinin okumasını istediğim, yalnızca ona gönderdiğim bir yazı...

Bu yazıdan sonra gelişen bir takım olaylarla yazma isteğim kırılmıştı ve o şarkının sahibinden -Cengiz Onural'dan- aldığım sımsıcak bir maille dönmüştüm eskiye.

Mümkünse şarkı eşliğinde okunsun yazı, çünkü dönüp dönüp dinlenerek yazıldı o.

Ve okunsun yazının sonunda yer verdiğim o mailin küçük parçası.

Ve anlanılsın tesadüf diye bir şeyin "var olmadığı"...

(dinleyemeyenler için )

Kıyı Kahvesi

Ben hiç kıyı kahvesine gitmedim. O yüzden anlatamam nasıl bir yer olduğunu. Neyin kıyısına kondurulduğunu bilemem. En çok kim gelir oraya? Çayın yanında sıcak simitler de olur mu? Tahtadan mıdır kahvenin masaları, gecenin kaçına kadar durur insanlar orada? Kimin karısı telefon eder akşamüstleri oraya, kimler dalga geçer o kadının kocasıyla? Ya çaycıları, sallana sallana mı getirir çayları? Kara kuru biri midir bu adam? Yahut göbeğinden yürüyemez mi sandalye artlarında? Güler mi çayı uzatırken? Kahkaha atmayı sever mi? Paragöz herifin teki midir yoksa?

Kıyı kahvesi belki kasvetli bir kahveden başka bir şey değildir ya, o “kıyı” kelimesi yok mu? İşte hep o kelimeden kaynaklı benim bu hissettiklerim. Bu şarkıyı dinlerken duyduğum o güzelim deniz kokusu, denizin kıyısına ilişmiş şirin kahvenin alacalı renkleri, ahşabın derinlere sinen öyküsü, buharı üstünde ince belli bardaklar ve şampuanı saçlarında kadınlar… Kadınlar, evet, kıyı kahvesinde bir sürü kadın, erkek, hatta çocuk, hepsi var.

Nedense İstanbul’da olmalı bu mekân. Başka deniz kıyısına oturmaz bu kahveler, illaki İstanbul. İnadı inat bir hayal benimkisi, kabul... Gülünç gelecek sana ama kahve önünde ip atlayan çocuklar bile hayal ediyorum. Kâğıt helva almaya giden çocuklarla pamuk şeker almaya gidenler ip atlayamıyorlar ama… Her oyunda oyunbozanlar olduğu gibi burada da var. Oyun bozulmadan oyunun tadı da olmaz ki hem. Ne diyordum, kıyı kahvesi… Kıyı kahvesinde aşk da var.

Senin hep o umutsuz baktığın gecelerde buldum bu kıyı kahvesini. Sen olmazlığı yüzüme tutarken, ben gider bir kıyı kahvesinde seni beklerdim. Bir çocuk çantasından sulu boyasını çıkarıp siyahın tonlarına bulardı fırçayı. Ağır ağır boyardı gökyüzünü. Kuşlara dokunma, derdim, onlar zaten kalıcı değil burada. Bırak, renkli gitsinler yuvalarına. Çocuk, bulutları da bırakırdı, boyamazdı. Sonra gökyüzü tamamlanınca, denize yansırdı siyahlık. Sonra gözlerimde birikirdi deniz tuzu. Rimelim akardı…

Bazen, sabahları koşardım oraya. Kıyı kahvesinin en kıyısına otururdum. Kimseler yokken beklerdim seni. Çayımı yudumlarken, simit susamları eteğimde birikirdi. Şekersiz içtiğimi bilmezmiş gibi iki küp şeker dururdu çay tabağında. Her defasında artan iki şeker… Sahi sen kaç şeker atarsın çayına? Simidi ısırıp mı yersin, yoksa lokmaları bölüp ağzına mı atarsın? Dişlerinde susam birikir mi? Bu yüzden simit sonrası gülmemeye gayret eder misin? Ya sabahları, kimseler yokken, kıyı kahvelerine gider misin?

Rüzgârlı olmalıydı o gün. Ben günün o kör saatinde kıyıda durup izlemeliydim. İzleyip görmemeliydim uzakta yüzen o balığı, sandalı bağlayan balıkçıyı… Ve duymamalıydım kuşların çırpınışlarını, çay kaşığının cam bardağa vuruşunu, bir adamla bir kadının yapmacık tavırlarını… En sonunda da ayaklarının yere konmasındaki o güzelim tınıyı… Birden sesini duymalıydım ama… Bana seslenişindeki ezgiyi dinlemeliydim kıyının en kıyısında. Hayali duymak nedir o an idrak etmeliydim. Gerçek değil, demeliydim iç sesime. Sonra sen tekrar seslenmeliydin. İşte, tam böyle olmalıydı gelişin. Bilmediğim bir kıyı kahvesinde, bilmediğim bir şehirde, bilmediğim, hiç görmediğim bir adamı bulmalıydım. Ve tüm bilinmezlik silinmeliydi bu hikâyeden…

Olmadı. Ben yine eski kahvehanelerle kaldım. Babamı pikniğe gideceğimiz zamanlarda çağırdığım o duman altı mekânlarla… Bisiklete atlayıp, çakıl taşlı yollardan geçerek gittiğim şehrin orta yerindeki kahvelerle kaldım. Başımı utana sıkıla kapıdan içeri uzatıp babamı aradığım zamanlara geri döndüm. Çay karıştırma seslerinden çok taş seslerini duyuyordum orada. Tek çocuk bendim ve tek kadın -muhtemelen- kahveye telefon açıp kocasına “haydi gel artık yemek yiyeceğiz” diyen kadındı.

Sen gelmedin. Ben kıyı kahvelerini çıkarıp attım hayalimden bir süre sonra. Yıllar yılı, o ağır dolabın altına serili halı gibi oldu ama… Engelleyemedim ezilmesini. İzi kaldı halının kenarında. Ellerimle düzeltmeye çalıştım da ipleri bir türlü eski halini almadı, bir çizik kaldı hep orada. Bu yüzden bugün sana bir şeyler yazıp, senden yanıt alınca Cengiz abinin şarkılarına sarıldım. “Kıyı kahvesi” çalıncaya kadar kulaklarımı tıkadım. Ne hikmetse Kıyı Kahvesi’nden sonra “Eve Dönüş” çalmaya başladı…

* * *

Ne hikmettir ki sevgili Cengiz Onural da bir kıyı kahvesinde okumuştu bunu, hatta şöyle demişti:

"Böyle bir şey olamaz!... Niye mi?

Ben oğlumla Karaburun’da tatildeyim...Denizin tam kenarında kalıyoruz. Günler sonra ilk kez notebook’u açıyorum. Oğlan odada uyuyor henüz. Ben kıyı kahvesi denilebilecek bir mekanda asmaların gölgesinde oturuyorum. Harika bir sabah güneşi var. Çayımı söylüyorum. Şimdi geliyor. Bir haftadır indir(e)mediğim mail’lerimi indiriyorum. Okuyup silerek ilerliyorum, ki yazınla karşılaşıyorum.

..."

İğde Sözcüklü Ev

2010-09-10T02:27:00.006+03:00

Evimin bir köşesine dikeceğim iğde ağacını. Haftada bir kez sulayacağım onu, güneşli günlerde haftada iki kez...

Narince salınacak o bir köşede.

Ve belki vişne ağacı ya da kiraz...

Söylemesi güzel bir kere: "köşeyi dönünce kiraz/iğde ağaçlı evi görürsün; bak işte ben oradayım"

Bir de bayram gelince iğde yeriz belki, olur ya canın ister...

Sonra aklıma bu yazı bile gelebilir.

Güzel olur.

* * *

Mutlu bayramlarınız olsun.

Olmazsa bile oldurun.

İğde ağaçlarını sevin.

Sıkıntılı Yazının İçine Kuş Kaçmış

2010-09-06T02:22:00.005+03:00

Tam yazı yazma arifelerindeyken yazamamak kadar kötüsü yok. Şimdi yazıyorsam, zordan... Yaz yaz yaz yaz diyerek Mor ve Ötesi'ni geçme arzusundan. Bak şaka bile yapabiliyorum, harikayım.

İtiraf etmesi zor ama kendimi pek iyi hissetmiyorum bu aralar. Sanırım "bir ben var benden içeri" deki benlerden biri kayboldu. Ve aramıyorum, yorgunum. Bu yorgunluk git gide beni umursamaz bir insan yapacak, bencil bir insan yapacak, korkuyorum. İnsanların bu anlaşılma ama anlamama isteklerinden, bencilliklerinden...

Oysa uyuyordum ben. Mışıl mışıl olmasa da uykudaydım, pijamalarımla bir kedi sepetine kıvrılmıştım, yüzyılın uykusu olmasına inat, uyuyordum. Sonra uyandırıldım ve neden uyanmayı istedim bilmiyorum.

Geçmişi düşünüp ders alalım diyorum ya bazen, fazla abartıyorum bunu. Geçmişten farklıysa bir şey, atlıyorum, geçmişte yapmışsam o hatayı hemen kaçınıyorum. Geçmiş geçmişte kaldı, unuttuk diyorum, sonra ona göre veriyorum yeni kararları. Sonra uyanınca geçmişle şekillenen bir şimdiye kucak açtığımı görüyorum.

Ve kendimi kandırma çabalarım. Kendimi inandırışlarım... Yok öyle bir şey! diyememek... Niye yapıyorum bunu?

Kırılgan olmayayım diye asiymişim gibi davranıyorum. Sonra utanıyorum kendimden. Ben o, bu, şu değilim ki diyorum. O kullanmışsa beni, ben niye kendimi rahatlatmak için onu kullanayım ki? Sonra düşünceli olan oluveriyorum. Fazla düşününce de yanlış anlaşılıyorum. Sanki farklı duygularım varmış gibi... Bir kez olsun çıkarsız düşünülmez mi insanlık?

Ve konuyla çok alakasız ama "500 days of summer": Bu filmden nefret ediyorum. Summer gibi insanlardan nefret ediyorum. Onlara aşık olan insanlardan nefret ediyorum. Bu filmi görmekten nefret ediyorum. Benimle uzaktan yakından alakası olmamasına rağmen bu nefretten nefret ediyorum.

Çivi çiviyi söker mantığıyla hareket eden insanlardan nefret ediyorum. Bu çivici insanların sevgisinden ya da hissettikleri şeyin sevgi olduğunu sanmalarından. O sevgiyse başka çivi olduğunu akıl bile edemezsin, bir tane var sanırsın diyememekten... Çivi ne be diye düşünmekten...

Böyle mübarek bir gecede nefret kelimesini bu kadar çok kullanabilen kendimden de nefret ediyorum.

Ama seviniyorum yine de... Gecenin sonlarına doğru yapacağım o uzuuun konuşmadan dolayı seviniyorum. Dinlenildiğimi bilip, en çok O'na anlatmayı sevdiğim için... Ve uğruna yaptığım her şey değdiği için, bir hayal kırıklığı, bir çizgi dahi oluşturmadığı için, sevdiğimden daha çok sevildiğimi bildiğim için... Seviniyorum. Bu gece değil, tüm geceler bu böyle olduğu ve olacağı için de...

Pır pır

2010-08-29T21:31:00.003+03:00

Sevgili beyaz kelebek,

Bu sabah rüyama girip, o yemyeşil vadide bana "beni takip et" deyişin ve senin ardından yürüyüşüm...

Ve akşamüstü aynı olayın gerçekleşmesi...

Ne demeli?

Rüyadan çıkıp gerçeğe dönüşmendeki o tılsım??

Kurmaya çalıştığım yeni dünyayı kendi başıma yıkmıştım oysa.

Yeni olan ne varsa yakmıştım ben bu sabah...

Ve beni tüm gün ayakta tutan yegane şey "sen"din.

Farkında mısın?

Bir Blog Var Burda Efendime Söyleyeyim

2010-08-27T16:54:00.002+03:00

Reklam yapma bana! diyebilirsiniz ama yapacağım. Çünkü içimi kıpır kıpır yapan insanlarla açtık biz bu blogu... Bir grup blog insanının ff izdüşümlerinden doğdu, büyüyecek hatta serpilecek(!)

Adı da "shema ahalisi".

Adresi de tam burada.

Kimsiniz necisiniz sorularına yanıt olabilecek "shema için ne dediler?" yazımız da burada.

Sen yenisin galiba?

Hıhım.

In The Mood For Love

2010-08-23T21:15:00.000+03:00

"Geçmiş, görebildiği ama dokunamadığı bir şeydi..."

Ayşegül'cüm Doğmuş Bugün...

2010-08-22T01:19:00.007+03:00

Büyük sevgilerin nefretle başladığı doğru mu? Doğruysa elime bir yanıt geçecek. "Neden ilk gördüğümde ben seni hiç sevmedim?" sorusunun mucizevi yanıtı oluverecek işte bu. Gerçi ben ilkokul zamanlarımda bir tuhaftım, belki sen de farkındaydın bunun, belki sen çok iyiydin -hep olduğun gibi- de ben biraz fesattım...

Ama kader diye bir şey var ya işte! İyi ki de var ya... Buluşturuverdi bizi o dershane sıralarında. Ben o zamanlar arkadaş kösteği yemiş, insanlara güvenini yitirmiş biriydim: daha 14'ümdeydim. Hadi 15 olsun. Kırgındım işte... Koca sınıfta yalnız bir kız arkadaşım vardı, nasıl unuturum, okulda vakit geçmiyordu, teneffüslerde erkeklerle futbol oynuyordum... Sonra imdada yetişen bir dershane! Ve içine doluşmuş güzel insanlar... Ve işte o zamanlar bilmediğim - sonradan çok yakın arkadaşım olacak olan kişi - sen!

Dershane aralarında, size alıştı alışalı pek yakın olan evime gitmiyordum ben... Pek eğlenceli geçen ders aralarını şimdi bile unutamıyorum. Farkındasın değil mi o dershanenin bize ne çok şey kattığının? Biz o dershane yıllarını ne de çok konuştuk! Köprüymüş meğer o bir yıl bizim aramızda... Ben soğuk kış günlerinde senin ellerini ısıtma yöntemine gülmüşüm yıllar boyu, sonra unutamamışım Güvender'in tek kitabını bana birkaç günlüğüne verdiğin zamanı...

Sonra o "kader" ayıramamış bizi, yine... Aynı liseyi kazanmamız yetmezmiş gibi, aynı yatakhanenin aynı odasını paylaşmışız. İşte biz tam o dönem kaynaşmışız! Eve gelip gitmeler, yataklarda fiskos yapmalar... Ve bence hiç unutamayacağız o Gümüş vakasını! Gümüş bize kızıyordur belki halen ama ne çok eğlenmiştik o gün! Işığı kapatmamakta bu kadar direnmek yetmezmiş gibi, kızın yastığını alıp sınıfa uyumaya gitmesine ses çıkarmayan biz, onu sınıfa kadar takip eden yine biz! Çok fenayız, farkındasın değil mi?

Tabii ben unutamıyorum yine aynı sınıfta olma isteklerimizi... Ben sizin sınıfa gelmeyince, bir sene sonra da odalar ayrılınca üzülmüştüm çok. Ve sevdiklerini kıskanan ben, gizli gizli kıskanmıştı seni, oda arkadaşlarını, sınıfındakileri... Benim de olmuştu arkadaşlarım ya, senin yerin hep ayrı olmuştu, bilirsin değil mi? Kalorifer kenarlarında kimseye anlatamadığım şeyleri sana anlattığım günleri istesem de unutamam ki...

Ve sayısal mevzusu. Payın var! Payın var benim de sayısal seçmemde! Oysa ikimiz de eşit ağırlıkta mutlu olacaktık! Ama ne oldu? Sen Gazi ben Hacettepe yine aynı şehirde aynı meslekle buluştuk. Aynı semtteydi evlerimiz... Kader işin içine daha ne kadar sokulabilirdi bilmiyorum! Ama bildiğim şey, o hiç sevmeyeceğimi düşündüğüm Ankara'yı sevilir yapan en mühim şeylerden biriydin sen. Gecenin 12'lerinde sıkılıp sana gelmeseydim, ben eve gelince seni yatağımda bulmasaydım, kar kışın ortasında dondurma yemeseydik o akşam, o insanlar bize "aaa deli bunlar" demeseydi, yılbaşlarında gençlik parklarından dönmeseydik -o güvenmediğimiz adam nasıl da uyarmıştı bizi-, gece 1'i bulurken biz sinemalardan dönmeseydik nasıl geçecekti ki o yıl? Hem sen tanıdığım, gözlük kullanan ama benim gibi gözlüğü çantasında tutan, ilk kişiydin. Hem biz bir tiyatroyu tek gözlükle izlemiştik!

Daha ne anlatsam bilemedim... Delinin tekisin, manyaksın, yolculukta otobüsü kaçırmamıza sebepsin, kaçığın önde gidenisin ya yine de çok seviyorum ki seni! Adının geçmesiyle bile gülebiliyorum, buluşunca gülmekten ölüyorum, aileni ailemmiş gibi seviyorum, yaylalara geliyorum, kalıyorum, kameralarda kendimi göremiyorum ama seni izleyip gülüyorum, okey oyanamaları sensiz çekemiyorum... Mühürlü kaderimi ne zaman duysam senin o şenlikte bana sokulup " benim şarkıııııııım" deyişini hatırlayıp yine, yeniden gülüyorum!

Yaşlanınca da video kayıtları yaparız biz, ses kayıtları yapıp saklarız onları. Hee, belki evlenemeyiz bu gidişle... Ama ölümüzü - annemin tabiriyle - altı ay sonra bulmazlar, çünkü yalnız olmayız!

Kader bile işin bu kadar içindeyken ben sana neden durup "iyi ki doğdun" diyeyim ki... Neden doğum gününü kutlayayım ki... Nasılsa her yeni gün bir "iyi ki..." eklenmedi mi bu dostluk defterine? Neden yorayım ki kelimelerimi daha fazla...

Canım Ayşegül'üm, bu isim benzerliğinin bile bir tesadüf olamayacağına inandığım şu zaman diliminde, hatta sürecinde, en güzel günlerimde hep benimleydin. Vardın ve biliyorum, olacaksın da...

Umarım her şeyin en güzeli, en şirini, en tatlısı hep seninle olur...

Ve sonunda "o"larını sayamayacağım kadar -çooo...ok- mutlu olursun!

Ve ben de bu dileklerin gerçekleşmesiyle mutlu olurum!

Mutlu yıllar küçük kız!

İyi ki geldin...

Once Upon a Time

2010-08-16T00:00:00.012+03:00

Mim gelmiş finduilas ve bi dost 'tan. Çocukluğumdan aklımda kalan şeyleri maddeleyerek yazacakmışım. Teşekkürleri gönderip başlayalım maddelemeye o zaman:

Uğur böceği sandığım böcekler: Kırmızıydı bunlar da, tıpkı uğur böcekleri gibi. Siyah minik benekleri de vardı ama uğur böceği gibi yuvarlakımsı, tombul değillerdi. Elips gibiydi azıcık. Ben onları uğur böceklerinin annesi zannederdim. Elimin üstünde yürütüp "uç uç böcecik" derdim. Üflerdim ama uçmazlardı.

Yeşil renkli tenis topu: Babama hep "bana top getir top getir" diye tutturuyordum. Her zaman getirmeyi unutuyordu. Sonra birgün söz verdi, okul dönüşü kesin getirecekti topumu. O gün merdivende oturup yolunu gözlemiştim. Babam uzaktan görününce sevincim tavan yapmıştı. Ama bana doğru yaklaştıkça elinde bir poşet olmadığını gördüm. Elinde hiçbir şey yoktu! Hayal kırıklığına uğradım. Sonra babam "getirdim topunu" dedi. Yalancı dedim. Sonra cebinden yeşil bir tenis topu çıkardı. Gözlerim parlamış olabilir o an! Hayal ettiğim gibi değildi ama farklıydı benim topum. Güzeldi.

Bisiklet: Evin içinde üç tekerlekli bisiklete binilen zamanlar işte... Bizim hol ince uzundu. Yol gibiydi, o nedenle orada bisiklete binmek pek zevkliydi. Ama bazen dış kapı açık olurdu. Hızını alamayan benin yolculuğu; holun bir ucundan başlayıp dışarılara uzanır, merdivenlerden de inerek ters dönmüş bir şekilde bahçede son bulurdu.

Önlük gibi elbise: Okul delisi bir çocukluğa sahip olduğumdan bahsetmiştim sanırım. Okula gideceğim diye ne çok ağlamıştım... Özellikle en yakın arkadaşım Merve okula başlayınca... Neyse efendim, madem gidemiyorum deyip okuma yazma öğrenişimin ardından, sabahları erkenden kalkıp önlüğe benzer elbisemi giymeye başladım. Ablamların kullanmadığı bir eski çantaya babamın okuldan getirdiği defterimi koyup okula gidiyor gibi yapıyordum. Bu beni avutan tek şeydi. Öyleydi.

Mehmet Akif: Benim çocukluk arkadaşım. Ailelerimiz çok sık gelip gidince biz de yakın iki arkadaş oluvermiştik. Yıllardır görmedim kendisini. Ne yapar ne eder bilmem ama hatırlıyor mudur ki oyunlarımızın komikliğini? Krem rengi kapının orada oyun oynayıp, kapıyı renginden dolayı dondurmacı ilan ettiğimizi? Külah farz ettiğimiz ellerimizi kapıya sürtünce dondurma doldurduğumuzu hayal ettiğimizi?

Dama atılan pabuç: Yıllar sonra öğrendim ki bunu yapan tek ben değilmişim ama olsun. Bu da çocukluğumdan bir parçadır nihayetinde. Kardeşim doğunca bana "senin pabucun dama atıldı" demeye başlamışlardı. Artık dayanamayıp dama bakmıştım. Orada mıydı ki pabucum? Yoktu. Görememiştim. Madem söylüyorlar atmalıydım onu oraya. Ve nihayetinde de bunu denemiştim. Sanırım atamamıştım ama olsun. Herkes bana gülmüştü. Komik miydim?

Elmalı doğum günü pastası: Doğum günümde mumları üflemek istemiştim. Annem elmalı pasta yapmış ve üstüne kalın mumlardan dikmişti. Hatırladığım ilk doğum günüm budur. Bir de fotoğrafım vardır ki bununla, dillere destan.

Aliler aliler çingene aliler: İlkokulun ilk günlerindeyiz... Bir oyun öğrendik. Oyunun adı da bu. Şöyle oynanıyor, iki grup var her grubun insanı birbirlerinin ellerini tutmuşlar. Önce bir grup bir şey diyor, sonra diğer grup kendilerine düşen sözleri söyeleyerek birbirlerinin üstüne doğru yürüyorlar:

* Aliler aliler çingene aliler

- Ne istersin ne istersin bizim saraydan

* İçinizde içinizde bir güzellik var

- O güzelin o güzelin adı neymiş

* O güzelin o güzelin adı x miş

- Allarız da pullarız da biz kızımızı/ oğlumuzu vermeyiz

* Al da sizin pul da sizin kız da/ oğlan da bizim.

Ve hangi gruptan kimin adı söylendiyse o grubun insanları el ele tutuşurlar. Diğer gruptan en güçlü kişi koşarak gelir ve seçtiği kişinin oradaki elleri kırmaya çalışır. Kırıp da grubun içinden geçebilirse o kişiyi kendi grubuna dahil eder.

Neyse işte. Bizim sınıfta da Uğur diye bir çocuk var. Kilolu biri, babasının lokantacı olmasına bağlamıştım ben bu tombulluğu. Oyunu oynuyoruz hep birlikte ama oyunda üst sınıflardan da bir sürü kişi var. Ben Uğur'la farklı gruptayım. Onlar her soruşlarında hep benim adımı söylüyorlar. Ve biz her seferinde benim diğer gruba geçmemi engelliyoruz. Ve hep de bu Uğur denen, elleri kırmaya çalışan kişi oluyor. Sinirleniyoruz. Ben oynamak istemiyorum. Tam gidecekken diğer grubun tüm insanları - neredeyse hiçbirini tanımıyordum ve bu bana çok koymuştu- gülerek Uuuğuuur Ayşenuuruuu seviiiyooooooooo! diye bağırmaya başladılar. Koşuyorum arkamdan geliyorlar bağıra çağıra. Çocuk da çok korkunç bir şekilde "benimsiiiin" falan diyor. Çok korkmuştum o gün. Ağlayarak eve gitmiştim. Birinin birini sevmesi çok kötü bir şeydi, öyle düşünmüştüm.

Uslu kangal köpeği: Evin önünde minik bir kulübesi vardı onun. Arada arkadaşlarımla toplaşıp orayı temizlerdik. Çok usluydu. Biz evden gidinçe kapımızın önüne geçer, biz gelince kulübesine dönerdi. Büyüktü ama zararsızdı. Kangal'da oturuyoruz o zamanlar. Korkunç Kangal köpekleri her yerdeler! Özellikle mor çiçeklerin olduğu tarla gibi yerde çok büyükleri var. Onları toplamaya gittik bir gün yine. Tam toplarken bir köpek sürüsü bizi kovalamaya başladı. Ben de koşuyorum ama ablam ve arkadaşları kadar hızlı değil. Neyse, sanırım düşüyorum o ara. Ve üstümde dört tane ayak hissediyorum: Bizim uslu köpek! Delirmiş gibi... Sanırım diğer köpekleri görünce o da canavara dönüşüyor diye düşünüyorum. Üstüme çıkmış bana bakıyor. Isıracak, her şey bitti gözüyle bakıyorum. Ama bizim uslu köpek??? Neyseki bir şey olmuyor, sonra diğer köpeklerle birlikte uzaklaşıyor. Bir süre ondan uzak duruyorum, sonra unutup tekrar kulübesini temizlemeye devam ediyorum.

Daha aklıma geliyor bir şeyler ama yeterince uzun bir yazı oldu sanki...

İşte benim çocukluğum da böyle bir şeydi.

Ve şöyle bir baktım da fena da değilmiş!

Mimi Azura, cartmantr, asabi balık , mustafa-tr ve bi' de benden duy istedim yazsın. Olmaz mı?

Çapraza Karışık - VI

2010-08-14T19:11:00.008+03:00

* Yaz okulu sonunda bitiyor. Aslında dört ay memlekette sıkılırım, bir de burada artık son yazım diyerek kalmıştım ama sıkıldım artık, itiraf ediyorum. Ve bizimkilere "üstten ders alacağım böylece gelecek sene rahatça KPSS çalışacağım" demiş olabilirim ama iki ders ile ne kadar rahatlık olacak bilmiyorum... Gerçi, dersler çok zevkliydi, iyi ki daha önce kalıp bir avuç matematik dersi alma hatasına düşmemişim.

* KPSS dedim de neredeyse herkes çalışmaya başlamış. Bir de bilinçli insanlar, işte şundan başladım şundan dolayı diyorlar, ben aval aval bakıyorum. KPSS ile alakası olmayan insanlara "hangisinden başlasam hadi seçelim birini" deyip gülüyorum kendime. Ben son dakika insanıyım bir kere. Yazın çalışsam kışın asla çalışamam, o yüzden kışa hazırlık yapıyorum şimdi yatarak da kimsenin haberi yok heheeeey!

* KPSS evet. Bundan hiç bahsettim mi bilmiyorum. Yüksek lisans falan filan bir şey istemiyorum. Ben yurdumun bir yerinde öğretmen olup öğretmek istiyorum. Tek derdim bu...

* Ramazan geldi diyorlar ama daha biz hissedemedik. Hissedebilen var mı? Evime gidip aileyle geçirilen bir ramazan ayı istiyorum ben. Bir hafta kadar sonra bu isteğime çoktan erişmiş olacağım inşallah...

* Bu aralar anime izleyesim geliyor, hatta tekrar çizme isteği de geldi. Elfen Lied'i izledim mesela en son. Pek hoş, pek hoş. Arada pasajlara uğrayıp, tüm paramı animelere yatırıyor ve i,zlemiyordum onları. Sandıktan çıkarmanın vakti gelmiş galiba...

* Hee bir de Şeker Kız Candy' yi indirmiştim geçen yıl, şimdi elimde 50 bölüm var. İzlemeyi çok istememe rağmen bir türlü başına geçmek istemiyorum. Bu küçükken aldığım çikolatalar gibi hissettiriyor, sanırım hemen bitmesin diye yemiyorum . Pardon, izlemiyorum!

* Bazen buraya bir cümlelik yazılar yazmak istiyorum. Çok abartmadan, tek cümlelik şeyler... Hatta izlediğim filmlerden sevdiklerimi de yapasım var ama kendimi engelliyorum nedense. Gelip okuyanları o tek cümle için buraya sürüklediğimi düşünüyor, vicdan azabı çekmekten korkuyorum belki. Ama kimsenin etkisi altında olmadan buraya yazan da ben miyim? Öyle söylemiştim, e bu ne çelişkidir o vakit!

* Bu aralar kafam fena halde karışık. Bir şeyler net olsaydı, olabilseydi keşke...

* Yaz mevsimini hiç sevmediğimi bilmem kaç kere haykıracağım ama bir kez daha haykırmakta fayda var. Bıktım sıcaktan, üşümeyi özledim. Öğle vakitlerine kadar rahatça uyumayı özledim. Hırka giymeyi, ellerimin üşümesini özledim. Sonbaharı, kışı özledim. "Wake me up when summer ends!"

* Bir süre önce birkaç öykümün yayınlandığı dergiye bir yazıdan sonra kızıp, bir daha yazı göndermeyeceğim size demiştim. Haftalar sonra geri dönüp, beni tashih grubuna almak istediklerini söylediler. Bu dergi beni şaşırtıyor açıkçası...

* Profil kısmında çok fazla blog olan yazarlardan haz etmiyorum. Hangisine en çok yazıyor bilemediğimden galiba. Ama ben de öyleyim, ne olacak şimdi? Yalnızca Soytarı blogumu kapatsam mı diyorum. Ama orası sayesinde sık kullanılanlarım rahatlamıştı... Her beğendiği şeyi sık kullanılanlara alan ve sonra bakmayı unutan tek kişi de benim değil mi? Ne vuruyorsun yüzüme! :)

* Ablamlara kızardım ben, şimdi niye kitap okumuyorsunuz diye, bazen şu cevap gelirdi "önceden çok okuduk biz" Ben de mi yaşlandım acaba ?(aman yaşlı dediğimi duymasınlar) Okuyamıyorum kardeşim, yapamıyorum. Arada şiir kitabı karıştırıyorum o oluyor, yoksa yok...

* Kesin seneye çok kitap okuyasım gelir. Hep olmayacak zamanlarda olmayacak şeyler yapası gelir ya insanın! Mesela benim şu an çok delice şeyler yapasım var. Arada oluyor öyle, deliriyorum.

* Bu yazı sence de fazla uzamadı mı? Bence epey uzadı. Keseyim o vakit.

* Kendine iyi bak blog. Yabancıların arabasına binme. Tanımadıklarından şeker alma.

Anlatamıyorum Çünkü Yok

2010-08-13T01:04:00.006+03:00

- Eee anlatsana...

Ne anlatayım, diyorum. Anlat işte, diyor. Yok ki bir şey, diyorum. Vardır, diyor.

Yok bir şey. Sen anlat. Anlat ki bir yorum bırakayım cümle artlarına... Bir bakış olayım hayatına. Sonra sen çık "iyi ki varsın" de. Ben de sahiden var mıyım diye sorayım kendime... Sevgili lise arkadaşım, sen anlat, ben susayım. Biliyorum yıllar geçti, biliyorum çok şey değişti ama anlatacak bir şey yok. Lütfen inan buna. Yeni arkadaşlar edindim de seni unuttum sanma. Artık bir şeyleri anlatmıyorum sanma...

Anlatacak bir şey yok.

Ve uzun bir süre daha da olmayacak gibi...

Senin hiç olmadı mı böyle zamanların?

Arkası Düşünülmeyen Hikayeler - I

2010-08-12T03:29:00.007+03:00

Bir çift bağcık. Bir tane oymalı masa. Bir adet önlük yakası (el örgüsü). Bir tane de kalınca bi' defter. Adam, sırf bunları taşımak için oraya çağırıldığına şaşırmıştı. Koca kamyoneti bunun için getirmiş olamazdı. Telefondaki kadın çok mühim eşyalarının olduğunu ve acilen taşınması gerektiğini söylemişti. O da apar topar hazırlanıp, hemen tarif edilen yere gelmişti. Adam; neyse diye geçirdi içinden, önemli olan parayı almak.

O geldiğinde kadın eşyaları dışarı çıkarmış, dış kapının kilidiyle uğraşıyordu. Adamla neredeyse hiç ilgilenmemişti. Geldiğini görmesine rağmen, ona şöyle bir bakmış, sonra işine devam etmişti. Tuhaf biri gibi davranmasının yanı sıra tuhaf da bir giyinişi vardı. Beyaz üzerine siyah ince çizgileri olan upuzun bir elbise giymişti. Elbisenin eteği aşağılara indikçe gittikçe bollaşıyor, bu da ona eski zamanlardan kopup gelmiş bir İngiliz havası veriyordu. Elbisenin üstüne el örgüsü bir yelek giymişti, püskülleri ayaklarına uzanan kıpkırmızı bir yelek... Başında, yeleğin örgüsüyle aynı desenlere sahip minik bir şapka vardı. Ballı kestane saçları şapkanın altından sızan, dalgalı bir deniz suyunu andırıyordu. Güzel bir yüzü vardı, fazlasıyla doğal... Bembeyaz bir fon üzerinde iki sütlü şekerdi gözleri. Ve ağzı, yeleğinin rengine ilham olmuş gibiydi.

Kadın, tamam dedi, gidebiliriz. Adam eşyaları kamyonetin arkasına gelişigüzel yerleştirip, etrafına bakındı, bir tane bile valiz yoktu etrafta. Sonra garip bir şey oldu, kadın elini adama uzattı, sanki kamyonetin arkasına o da binmek istiyordu. Adam şaşırıp tereddüt ettiyse de kadının ısrarcı bakışlarından istediğinin tam olarak bu olduğunu anladı. Yardım edip bindirdi onu, sonra şaşkın bir şekilde direksiyona geçip, telefonda yazdığı adres kağıdına baktı, baktı, baktı...

* * *

Bir süre sonra kamyonet dar bir yola saptı. İki tarafı da selvi ağaçlarıyla kaplı, çakıllı bir yoldu bu. Gittikleri yer oldukça ıssız bir yere benziyordu ama etrafa dağılmış yeşilin tonları bunu ürpertici olmaktan çıkartıyordu. Bu yol, daha çok huzura gidiyor gibiydi...

Birkaç dakika sonra adreste yazılı minik evin önüne varmışlardı bile. Yolun hemen sağ tarafında yer alan tek katlı, ahşap bir evdi bu. Eve ulaşmak için geniş bir bahçedeki şirin patika yolu kullanmak gerekiyordu. Adamın eşyaları bu patikadan geçirmesi fazla vakit almadı. İşini bitirdiğinde kadın, adamın eline lacivert kadife bir kese tutuşturup, lütfen hemen gidiniz dedi. Adamın şaşkınlığı iyice artmasına rağmen, elindeki kesenin dolgunluğu bir şey söylemesini engelledi ve hızla oradan uzaklaştı.

Ev-lenirmiş Aman da Aman!

2010-08-09T17:36:00.002+03:00

Uzuuun zaman sonra (bana çok uzun geldi nedense) çeşitli yazılarımda karşılaşılan gausss kişisi evine taşındı. (ilgili birkaç yazı için şu, bir de şu) Aynı okulda okuyup nedense bir türlü görüşemeyen insanlardık ya biz, bu taşınma evresi o yüzden biraz koymuş bana. Şimdi net bağlantıları gelince bir mutlu oldum ki, ben bile şaşırdım bu mutluluğuma :P Bir asırdır görüşmeyen iki insanmışız sanki, sanki ben kaybolmuşum da bir adada, bir insan görmüşüm ufukta...

Neyse efendim, zaten yazı yazamıyorum buraya eskisi gibi, zaten "bloga yazmamışsın" tepkileri geliyor kendisinden, o yüzden dedim işte bunu yazayım ben! Hem artık yıllar evvel bana çıkmış olan ama benim kalmamakta ısrarcı olduğum Beytepe yurtları muhabbeti de kapanmış olacak, bu ne güzel bir mutluluktur! Haykırmalıyım!

Evinin resimlerini yolladı, pek sevdim pek. Güle oynaya, düşüne kalka otursunlar...

Ama buradan da söylüyorum olur da gelirsem - ki gelmeyi planlıyorum müsait bir vakitte- o güzelim balkonda yalnız muhabbet edebilirim. Hee, çok becerikliyim pasta börek de yersin dersen ona da hayır demem.

Ama ama ama ama go oynamam.

Karşılıklı şarap içme muhabbeti hiç yapamam.

Bu da burdan biline.

Tamam.

:)

Eksi 1

2010-08-05T03:05:00.007+03:00

Hayal kuruyorsun, dedi. Böyle olması gerekmiyormuş. Her şey zamanla gelişebilirmiş. Kriterler uydu mu olurmuş. Kolaymış. Zormuş diğer türlüsü. Şimdi değilse yarın mutlakaymış. Öyle dedi. Öyle değil dedim. Sen bu gidişle... dedi. Olsun dedim. Bir sürü insan mutlu böyle dedi. Ya ben onlardan olamazsam, dedim. Zora koşuyormuşum her şeyi...

Bekledim ben, dedi. Bir de umutlanmış meğer, ben istememiştim ki umudunu... Gelmek istedi, gelme dedim. Çay sözüm varmış, anımsamadım. Ama diyemedim utancımdan hatırlamadığımı. Kısmet değilmiş dedim. Yine de gelecekmiş. Bir şey demedim. Kırıldı.

Kafamda sorular var dedi. Sor dedim. Sormadı. Kendi cevaplamaya alışmış. Olmaz öyle dedim. İnsan cevaplayamazdı soruları başkasının adına, hep bir yer eksik kalırdı. Bunu söyleyemedim. Sormayacakmış, kendine sormaya alışmışmış. Hem yanıtlarımdan da eminmiş, ne gerek varmış? Bir süre cümle kurdu sonra. Benim kelimelerim hiç cümle kuramadı.

Üzüldü. İyiydi, çok iyiydi. Üzüldüm. Anlattım bir şeyler ama anlamadı. Duymadı. Duymak istemedi. Dediklerini dedi yine. İyiydi ama iyi olmak yetmiyordu birini anlamaya... Saçma buldu beni.

Sanırım bu onu son kırışımdı.

Ben de kırılmıştım ama anlamadı, anlamak istemedi. İyiydi dedim ya işte, iyi olmak yetmedi.

Yeterlilik Fiili

2010-07-30T03:56:00.006+03:00

Yazabilirim. Okunmayacak şeyler de yazabilirim. Gecenin bir vakti, uykumu bisiklete bindirebilirim. Rüyalarla yolda karşılaşabilirim. Arkamı gerçeklere dönebilirim. Biliyorum, gözlerimi kapatırken dans edebilirim.

Yapabilirsin. Hala şekerli yoğurt yiyerek mutlu olabilirsin. Korkabilirsin, yarasalara yem olmaktan korkabilirsin. Meyveli pastanın üstüne bir bardak ayran içebilirsin. Mutluluğun altında ezilmekten zevk alabilirsin. Biliyorum, umut karşısında yüzün kızarmış durabilirsin.

Yakabilir. Bir ateş bir kibrite bağlı değil! Soğuklar bile yanabilir. Mavi boncuk gözlerine uyabilir. Bilebilir, yerdeki tüm bilyeleri toplayıp bahçesine gömebilir. Rüyanın en şekerli yerinde uyanabilir. Biliyorum, çanta takmış bir tavşana bile gülebilir.

Yaşayabiliriz. Nefes alırken "iyi ki aldık" diyebiliriz. Herkes konuşurken, biz, susabiliriz. Duyabiliriz bir müziğin yolculuğunu. Ve tekerleklere dokunabiliriz. Bir uçurtmanın gölgesine tutunabiliriz. Biliyorum, bir trenin peşinden gidebiliriz.

Yamayabilirsiniz. Boşlukları küçük taşlarla doldurabilirsiniz. Saniyenin üstüne kamp kurup, zamanı esir alabilirsiniz. Okuyabilirsiniz hala masal kitaplarını. Masal kahramanlarına inanabilirsiniz. Biliyorum, pastel boyayla baskı çalışması yapabilirsiniz.

Yansıtabilirler bir çocuğun gözlerini gözlerinize. Oturabilirler salıncakların en tepesine. Erik yiyebilirler kameraların önünde. Çekirdekleri ceplerine doldurabilirler. Alay edebilirler ağlayan insanlarla. Çalıp çırpadabilirler. Parmaklarına gülen yüzler çizebilirler. Çok yavaş bir şarkıyla göbek atabilirler. İsterlerse uçabilirler. Biliyorum, kazanlarda yumurta pişirebilirler.

Finding Neverland

2010-07-26T18:33:00.003+03:00

Çok geç kaldığım bir film...

(Bir masal)

Meyve Tabağında Yaz

2010-07-26T04:05:00.003+03:00

Koparmışlar olgunlaşamadan
Yazık olmuş kiraz ağaçlarına
Küpesiz kalmış tüm çocuklar

Şimdi radyoda bir eski şarkı çalıyor
Bilir miydin, yetişmiş miydin bilmem
Bizim zamanımızındı
Ne ara sahiplendik yılları?

Yolcular geçiyor sokaklardan
Valizimi ataydım ya beklesinler
Onu da götürsünler

Ben kalsaydım dedim
yeni geldim
Bir çay daha getirdi kadın
Elbisesinde kiraz desenleri var
Bir yaz vakti yazılmıştı bu yazı
Ama yok artık
Koparmışlar.